ត្បូងដែលក្តៅជាងឈាម
គំនូរតំណាង ៖ ការលាងត្បូងពេលអធ្រាត្រ និងសំឡេងខ្សឹបបិសាច (Washing the Blood Gem in Midnight Candlelight)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 04

ត្បូងដែលក្តៅជាងឈាម

A Gem Hotter Than Blood

យប់នោះ ចៅចិត្រមិនប្រាប់អ្នកណាថា គេយកអ្វីមួយចេញពីរូងចាស់មកទេ។

គេដើរត្រឡប់ទៅកន្លែងស្នាក់នៅដោយរក្សាដៃមួយនៅក្នុងហោប៉ៅ។

ដុំត្បូងនៅទីនោះ។

គេអាចមានអារម្មណ៍ថាវាក្តៅតាមក្រណាត់។

មិនមែនក្តៅដូចថ្មដែលទទួលកំដៅថ្ងៃទេ។

វាក្តៅដូចអ្វីមួយដែលមានជីវិត។

ចៅចិត្រមើលជុំវិញខ្លួន មុននឹងបិទទ្វារបន្ទប់។

បន្ទប់តូច។

គ្រែឈើមួយ។

ចង្កៀងប្រេងមួយ។

កាបូបស្បែកចាស់។

គ្មានអ្វីមានតម្លៃ។

គេដាក់ដុំត្បូងលើតុ។

ពន្លឺចង្កៀងប៉ះលើវា។

ពណ៌ក្រហមនៅក្នុងត្បូងចាប់ផ្តើមរលោងដូចទឹក។

ចៅចិត្រឈរមើល។

«ត្បូង...»

គេនិយាយស្រាលៗ។

គេមិនធ្លាប់ឃើញត្បូងបែបនេះទេ។

នៅកន្លែងចម្រាញ់ ត្បូងភាគច្រើនត្រូវបានមើលតាមទំហំ ភាពថ្លា និងពណ៌។

ប៉ុន្តែត្បូងនេះធ្វើឱ្យគេចង់មើលវាយូរ។

យូរជាងដែលគួរ។


គេចាប់វាឡើង។

កំដៅហូរចូលតាមម្រាមដៃ។

ភ្លាមៗ—

សំឡេងមួយលេចឡើងក្នុងក្បាល។

«អ្នកអាចលក់ខ្ញុំបាន...»

ចៅចិត្រដាក់វាចុះ។

បេះដូងគេលោតខ្លាំង។

«ខ្ញុំឮទៀតហើយ...»

គេចាំមើលបន្ទប់។

គ្មានអ្នកណា។

ខ្យល់បក់តាមចន្លោះជញ្ជាំងឈើ។

ប្រហែលជាខ្យល់។

ប្រហែលជាការនឿយហត់។

គេចាប់ត្បូងម្តងទៀត។

គ្មានសំឡេង។

ចៅចិត្រសើចខ្លួនឯង។

«ខ្ញុំគិតច្រើនពេកហើយ។»

គេយកក្រណាត់រុំត្បូង ហើយដាក់ចូលក្នុងកាបូប។

ប៉ុន្តែពេលគេចូលដេក—

គេដាក់កាបូបនៅក្រោមក្បាល។


យប់ជ្រៅ។

ចៅចិត្រសុបិន។

គេឈរនៅកណ្តាលផ្លូវមួយដែលគេស្គាល់។

បាត់ដំបង។

ប៉ុន្តែផ្ទះដែលគេធ្លាប់រស់នៅមិននៅទីនោះទៀតទេ។

ជំនួសវិញ មានផ្ទះធំមួយ។

ជញ្ជាំងពណ៌ស។

ទ្វារធំ។

អ្នកបម្រើឈរតម្រង់ជួរ។

មនុស្សដែលធ្លាប់មើលងាយគេកំពុងឈរនៅខាងក្រៅ។

ពួកគេមិនហ៊ានមើលភ្នែកគេទេ។

ចៅចិត្រដើរឆ្លងកាត់ពួកគេ។

គេពាក់សម្លៀកបំពាក់ស្អាត។

ដៃដែលធ្លាប់ពេញដោយភក់ ឥឡូវស្អាត។

គ្មានស្នាមរបួស។

គ្មានស្នាមជាំ។

គ្មានអ្នកណាហៅគេថា «ក្មេងក្រីក្រ» ទៀតទេ។

នៅចុងផ្លូវ—

ឃុននារីកំពុងឈរ។

នាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស។

នាងញញឹម។

«អ្នកមកដល់ហើយ។»

ចៅចិត្រដើរទៅរកនាង។

«នេះជាផ្ទះរបស់យើង?»

«បាទ។»

គេមើលជុំវិញ។

«យើងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាងហើយ?»

នារីញញឹម។

«គ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកចង់បាន។»

ចៅចិត្រមើលដៃខ្លួន។

នៅក្នុងបាតដៃ មានផ្កាកុលាបក្រហមមួយ។

គេចាប់ផ្កា។

បន្លាចាក់ចូលស្បែក។

ឈាមធ្លាក់។

នារីនៅតែញញឹម។

ប៉ុន្តែសម្លេងរបស់នាងផ្លាស់ប្តូរ។

«ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវប្រាប់ខ្ញុំមួយរឿង...»

«អ្វី?»

«តើអ្នកបានបង់ថ្លៃប៉ុន្មាន?»

ចៅចិត្រមើលនាង។

ផ្ទះទាំងមូលស្ងាត់។

មនុស្សដែលឈរនៅខាងក្រៅចាប់ផ្តើមមើលគេ។

ម្នាក់ៗមានភ្នែកក្រហម។

«តើអ្នកបានបង់ថ្លៃប៉ុន្មាន?»

សំឡេងនោះកាន់តែជិត។

«តើអ្នកបានបង់ថ្លៃប៉ុន្មាន?»

ចៅចិត្របោះផ្កាចោល។

ផ្កាធ្លាក់លើដី។

ហើយក្លាយជាឈាម។


គេភ្ញាក់ឡើងភ្លាម។

ចង្កៀងប្រេងនៅលើតុនៅតែឆេះ។

ដង្ហើមគេខ្លាំង។

ខ្នងសើមញើស។

គេមើលទៅកាបូប។

វានៅទីនោះ។

ចៅចិត្រមិនចង់បើក។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ គេចាប់ផ្តើមសើចស្រាលៗ។

«គ្រាន់តែសុបិន។»

គេបើកកាបូប។

ត្បូងនៅដដែល។

ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយខុស។

លើផ្ទៃត្បូង មានស្នាមក្រហមតូចមួយ។

ដូចសរសៃឈាម។

ចៅចិត្រយកវាចេញ។

គេចូលទៅជិតចង្កៀង។

សរសៃក្រហមនោះកំពុងផ្លាស់ទី។

យឺតៗ។

ដូចជាឈាមកំពុងរត់នៅក្រោមស្បែក។

ចៅចិត្រដាក់វាចុះភ្លាម។

គេមិនហ៊ានប៉ះទៀតទេ។


ព្រឹកឡើង គេចង់បោះវាចោល។

គេដើរទៅជិតទន្លេតូចមួយនៅខាងក្រោយតំបន់រ៉ែ។

ទឹកហូរលឿន។

គេឈរលើថ្ម។

ត្បូងនៅក្នុងដៃ។

«បោះវាទៅ» គេចាប់ផ្តើមប្រាប់ខ្លួនឯង។

គេចង់បោះ។

តែដៃមិនរើ។

គេគិតពីប្រាក់។

បើត្បូងនេះមានតម្លៃខ្ពស់—

ជីវិតគេអាចផ្លាស់ប្តូរ។

គេអាចមានផ្ទះ។

អាចជួយមនុស្សដែលគេធ្លាប់ស្រឡាញ់។

អាចធ្វើឱ្យអ្នកដែលធ្លាប់មើលងាយគេត្រូវបន្ទាបភ្នែក។

ហើយ—

អាចឈរនៅក្បែរនារីដោយមិនមានអ្នកណានិយាយថា គេមិនសមនឹងនាង។

គេចង់បោះវា។

ប៉ុន្តែចុងម្រាមដៃរឹតតែជាប់។

សំឡេងមួយលេចឡើងក្នុងចិត្ត។

«ហេតុអ្វីត្រូវបោះអ្វីដែលអាចផ្លាស់ប្តូរជីវិតអ្នក?»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

សំឡេងនោះមិនគំរាមគេទេ។

វាគ្រាន់តែសួរ។

ហើយចម្លើយរបស់គេ—

គេដឹងរួចហើយ។

គេចូលហោប៉ៅវិញ។


ថ្ងៃនោះ ចៅចិត្រធ្វើការខុសពីធម្មតា។

ភ្នែកគេមើលថ្មគ្រប់ដុំ។

គេរៀនពីអ្នកចាស់ៗថា ត្បូងលាក់នៅកន្លែងណា។

ថ្មប្រភេទណាដែលគួរបំបែក។

ថ្មប្រភេទណាដែលមិនគួរប៉ះ។

វណ្ណាសង្កេតឃើញ។

«អ្នកកំពុងស្វែងរកអ្វី?»

«ត្បូង។»

«យើងទាំងអស់គ្នាស្វែងរកត្បូង។»

វណ្ណាសើច។

«តែអ្នកមើលដូចជាកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយផ្សេងទៀត។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

គេបន្តវាយថ្ម។

ឆាំង។

ឆាំង។

ឆាំង។

នៅពេលដែកប៉ះថ្មជាលើកទីបួន—

មានពន្លឺក្រហមតូចមួយបញ្ចេញពីក្នុងថ្ម។

ចៅចិត្រឈប់ភ្លាម។

បេះដូងគេលោត។

គេកកាយដី។

ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាថ្មធម្មតា។

គ្មានត្បូង។

គេសម្លឹងវាយូរ។

ប្រហែលគេគ្រាន់តែស្រមៃឃើញ។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីនោះ គេចាប់ផ្តើមឃើញពណ៌ក្រហមគ្រប់ទីកន្លែង។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យលើភក់។

ឈាមលើដៃកម្មករ។

ក្រណាត់របស់នារី។

សូម្បីតែភ្លើងចង្កៀង—

គ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាមានពណ៌ដូចត្បូង។


ល្ងាចនោះ ឃុននារីមករកគេ។

«ដៃអ្នកលែងឈឺហើយ?»

ចៅចិត្រមើលដៃខ្លួន។

«នៅឈឺបន្តិច។»

នាងយកក្រណាត់ថ្មីមក។

«អ្នកមិនបានប្រើរបស់ដែលខ្ញុំឱ្យទេ?»

«ប្រើ។»

នាងមើលគេ។

«អ្នកមើលទៅមិនសូវបានដេក។»

ចៅចិត្រសើច។

«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ដេកល្អទេ។»

«តាំងពីមកទីនេះ?»

«តាំងពីមុនមក។»

នាងស្ងាត់។

បន្ទាប់មកសួរ៖

«ត្បូងដែលអ្នករកឃើញ... អ្នកនៅជាមួយវាមែនទេ?»

ចៅចិត្រឈប់។

«ត្បូងអ្វី?»

«កុំកុហកខ្ញុំ។»

សំឡេងនាងមិនខ្លាំងទេ។

ប៉ុន្តែច្បាស់។

ចៅចិត្រមើលភ្នែកនាង។

នាងមិនមើលទៅដៃគេទេ។

នាងកំពុងមើលទៅហោប៉ៅរបស់គេ។

«អ្នកស្គាល់វា?» គេសួរ។

នាងមិនឆ្លើយភ្លាម។

«ឪពុកខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា កុំឱ្យកម្មករណាម្នាក់ចូលរូងចាស់។»

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះមនុស្សម្នាក់បានរកឃើញអ្វីមួយនៅទីនោះ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន។»

«ហើយ?»

នាងសម្លឹងគេចំៗ។

«គាត់បានស្លាប់នៅមិនដល់មួយសប្តាហ៍ក្រោយទេ។»

ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ត្រជាក់តាមខ្នង។

«ដោយសារតែត្បូង?»

«គ្មានអ្នកណាដឹង។»

«ឪពុកអ្នកដឹង?»

នារីបែរមុខចេញ។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាឪពុកខ្ញុំដឹងប៉ុន្មានទេ។»

នាងដើរចេញពីគេពីរបីជំហាន។

បន្ទាប់មកឈប់។

«ចៅចិត្រ...»

«បាទ?»

«បើអ្នកនៅតែមានវា កុំឱ្យឈាមអ្នកធ្លាក់លើវា។»

គេចាប់ផ្តើមភ័យ។

«ហេតុអ្វី?»

នាងមិនឆ្លើយ។

នាងគ្រាន់តែដើរចេញ។


យប់នោះ ចៅចិត្រមិនដាក់ត្បូងនៅក្នុងកាបូបទេ។

គេដាក់វាលើតុ។

ចង្កៀងនៅក្បែរវា។

គេចង់សាកល្បងអ្វីមួយ។

បើវាគ្រាន់តែជាត្បូង—

គ្មានអ្វីនឹងកើតឡើង។

គេចាក់ម្រាមដៃដែលមានស្នាមរបួសបន្តិច។

ឈាមមួយដំណក់លេចឡើង។

ចៅចិត្រឈប់។

ពាក្យរបស់នារីត្រឡប់មកក្នុងចិត្ត។

កុំឱ្យឈាមអ្នកធ្លាក់លើវា។

គេចង់ជូតឈាមចេញ។

ប៉ុន្តែដំណក់ឈាមបានធ្លាក់រួចហើយ។

តក់។

លើត្បូង។

ពណ៌ក្រហមទាំងមូលភ្លឺឡើង។

ចង្កៀងប្រេងរលត់។

បន្ទប់ងងឹត។

ហើយលើកនេះ—

សំឡេងមិនមែនមកពីក្នុងក្បាលទៀតទេ។

វាដូចជាកំពុងខ្សឹបនៅក្បែរត្រចៀក។

«ចៅចិត្រ...»

គេមិនហ៊ានរើ។

«អ្នកចង់បានអ្វី?»

ចៅចិត្របិទភ្នែក។

គ្មានចម្លើយពីគេ។

ប៉ុន្តែភាពងងឹតចាប់ផ្តើមបង្ហាញរូបភាព។

ផ្ទះធំ។

ទ្រព្យសម្បត្តិ។

កិត្តិយស។

ឃុននារី។

បន្ទាប់មក រូបភាពមួយទៀត—

ឃុននារីកំពុងដើរចេញពីគេ។

នាងទៅជាមួយបុរសម្នាក់ផ្សេង។

ចៅចិត្ររត់តាម។

ទ្វារបិទមុខ។

មនុស្សនៅខាងក្រោយសើច។

សំឡេងមួយនិយាយ៖

«អ្នកមិនសមនឹងនាងទេ។»

ចៅចិត្រស្រែក៖

«ទេ!»

គេចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមខ្លាំង។

សំឡេងខ្សឹបត្រឡប់មក។

«អ្នកខ្លាចបាត់បង់នាង...»

ចៅចិត្របើកភ្នែក។

បន្ទប់នៅដដែល។

ត្បូងនៅលើតុ។

ដំណក់ឈាមបាត់ទៅហើយ។

ប៉ុន្តែមានស្នាមក្រហមមួយនៅលើម្រាមដៃគេ។

គេមើលវា។

ហើយជាលើកដំបូង ចៅចិត្រមិនសួរថា—

តើត្បូងនេះជាអ្វី?

គេសួរថា—

តើវាដឹងពីអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ក្រៅបន្ទប់ ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់ម្តងទៀត។

ហើយនៅក្នុងពន្លឺរន្ទះ—

ចៅចិត្រមើលឃើញស្រមោលរបស់ខ្លួនលើជញ្ជាំង។

ស្រមោលនោះកាន់អ្វីមួយនៅក្នុងដៃ។

ដូចជាកាំបិត។

ចៅចិត្របែរទៅមើលដៃខ្លួន។

គ្មានអ្វីទេ។

គេបែរមកជញ្ជាំងវិញ។

ស្រមោលក៏បាត់។

តែសំឡេងមួយនៅតែស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់។

«ខ្ញុំមិនបង្ខំអ្នកទេ...»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា អ្នកចង់បានអ្វី។»