អ្វីដែលគេមិនបានប្រាប់
គំនូរតំណាង ៖ ការសាកសួររបស់ហ្លួងរតនសម្បត្តិ និងការកុហកលើកដំបូង (The Master's Interrogation & The First Lie)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 05

អ្វីដែលគេមិនបានប្រាប់

What Left Unspoken

ព្រឹកបន្ទាប់ ភ្លៀងឈប់។

ប៉ុន្តែអាកាសធាតុនៅប៉ៃលិនមិនបានភ្លឺឡើងទេ។

ពពកទាបគ្របលើភ្នំ។

អ័ព្ទស្តើងៗអណ្ដែតនៅចន្លោះដើមឈើ ហើយធ្វើឱ្យផ្លូវទៅកាន់តំបន់រ៉ែមើលទៅវែងជាងធម្មតា។

ចៅចិត្រមកដល់មុនគេ។

គេមិនបានដេកស្ទើរពេញមួយយប់។

ដុំត្បូងនៅក្នុងកាបូប។

កាបូបនៅជិតខ្លួន។

ហើយសំឡេងពីយប់មិញនៅតែវិលជុំក្នុងក្បាល។

«ខ្ញុំមិនបង្ខំអ្នកទេ...»

គេព្យាយាមមិនគិតពីវា។

ថ្ងៃនេះ គេចង់ធ្វើការដូចមនុស្សធម្មតា។

វាយថ្ម។

ដឹកថ្ម។

ទទួលប្រាក់។

រស់នៅ។

មិនមានអ្វីផ្សេងទៀត។

ប៉ុន្តែពេលគេចាប់ញញួរ—

ដៃគេចាប់ផ្តើមញ័រ។

ចៅចិត្រសម្លឹងទៅម្រាមដៃ។

ស្នាមក្រហមតូចមួយនៅតែមាន។

គេយកក្រណាត់រុំវា។

«កុំឱ្យគេឃើញ»។

គេនិយាយទៅខ្លួនឯង។

មិនដឹងថាគេចង់លាក់របួស—

ឬលាក់អ្វីផ្សេងទៀត។


ប្រហែលជាពាក់កណ្តាលព្រឹក មានបុរសម្នាក់មកពីផ្ទះធំ។

«ចៅចិត្រ!»

គេបែរមក។

បុរសនោះជាអ្នកបម្រើរបស់ហ្លួងរតនា។

«ហ្លួងហៅ។»

ចៅចិត្រឈប់។

«ខ្ញុំ?»

«បាទ។»

វណ្ណាមើលមកគេ។

មិននិយាយអ្វី។

ចៅចិត្រដើរតាមបុរសនោះឡើងទៅផ្ទះឈើ។

ផ្លូវដែលម្សិលមិញធ្លាប់មើលទៅឆ្ងាយ—

ថ្ងៃនេះហាក់ដូចជាខ្លី។

នៅពេលគេឈរមុខទ្វារ គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា កាបូបនៅលើខ្នងធ្ងន់ជាងមុន។


បន្ទប់របស់ហ្លួងរតនាមានក្លិនឈើចាស់ និងថ្នាំបុរាណ។

បុរសវ័យចំណាស់អង្គុយនៅជិតបង្អួច។

គាត់មិនមើលចៅចិត្រភ្លាមទេ។

គ្រាន់តែមើលភ្នំ។

«អ្នកចូលរូងខាងកើតមែនទេ?»

ចៅចិត្រស្ងាត់មួយភ្លែត។

«បាទ។»

«អ្នកមិនបានទទួលការអនុញ្ញាត។»

«មានកម្មករជាប់នៅខាងក្នុង។»

«ខ្ញុំដឹង។»

ហ្លួងរតនាបែរមក។

ភ្នែករបស់គាត់មុតជាងអ្វីដែលចៅចិត្រធ្លាប់ឃើញ។

«តើអ្នកឃើញអ្វីខ្លះ?»

ចៅចិត្រគិតដល់បន្ទប់តូចនៅក្រោមភ្នំ។

ដុំថ្ម។

ស្នាមក្រហម។

ត្បូង។

និងសំឡេង។

គេចាប់ផ្តើមឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំឃើញតែថ្ម និងកម្មករដែលជាប់នៅខាងក្នុង។»

ហ្លួងរតនាមើលគេយូរ។

«គ្មានអ្វីផ្សេងទៀត?»

«គ្មានទេ។»

បន្ទប់ស្ងាត់។

ចៅចិត្រឮសំឡេងទឹកធ្លាក់ពីលើដំបូល។

តក់។

តក់។

តក់។

ហ្លួងរតនាដាក់ដៃលើតុ។

«អ្នកប្រាកដ?»

«បាទ។»

នោះជាការកុហក។

ការកុហកដំបូងរបស់ចៅចិត្រនៅប៉ៃលិន។

គេចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាជាការកុហកតូចមួយ។

គេមិនបានលួចប្រាក់។

គេមិនបានសម្លាប់អ្នកណា។

គេគ្រាន់តែមិនប្រាប់អំពីដុំថ្មមួយ។

ប៉ុន្តែពេលនោះ សំឡេងមួយដូចជាខ្សឹបក្នុងចិត្ត៖

«ឃើញទេ? វាមិនពិបាកទេ...»

ចៅចិត្រកាន់ដៃខ្លួនឯងជាប់។


ហ្លួងរតនាដើរទៅទូឈើចាស់មួយ។

គាត់បើកវា។

នៅខាងក្នុង មានប្រអប់តូចៗជាច្រើន។

មួយក្នុងចំណោមនោះមានក្រណាត់រុំ។

គាត់មិនបើកប្រអប់ទេ។

«អ្នកដឹងទេថា ប៉ៃលិនមិនបានផ្តល់អ្វីឱ្យមនុស្សដោយឥតគិតថ្លៃ?»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«មនុស្សដែលមកទីនេះគិតថា ពួកគេកំពុងជីកយកត្បូងពីភ្នំ។»

ហ្លួងរតនាបិទទូ។

«ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ខ្ញុំគិតថា ភ្នំកំពុងជីកយកអ្វីមួយពីពួកគេវិញ។»

ចៅចិត្រមើលគាត់។

«លោកចង់និយាយអ្វី?»

ហ្លួងរតនាសើចស្រាលៗ។

«អ្នកនៅក្មេង។ មិនចាំបាច់ដឹងទាំងអស់ទេ។»

«បើវាពាក់ព័ន្ធនឹងការងាររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគួរដឹង។»

ភ្នែកហ្លួងរតនាប្តូរ។

«អ្នកចូលចិត្តសួរ។»

«ខ្ញុំចូលចិត្តដឹង។»

«ពីព្រោះអ្នកមិនទុកចិត្តអ្នកដទៃ?»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

ពាក្យនោះចាក់ចំកន្លែងដែលគេចង់លាក់បំផុត។

ហ្លួងរតនាមើលគេ។

«ចំណុចនោះល្អ។ ប៉ុន្តែត្រូវប្រយ័ត្ន។ មនុស្សដែលចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ចុងក្រោយអាចរកឃើញអ្វីដែលពួកគេមិនអាចដាក់ចុះបាន។»


នៅពេលចៅចិត្រចេញពីបន្ទប់ គេឃើញឃុននារីឈរនៅចុងជណ្តើរ។

នាងកំពុងរង់ចាំ។

«ប៉ាខ្ញុំសួរអ្នកអំពីរូងមែនទេ?»

«បាទ។»

«អ្នកប្រាប់គាត់អ្វី?»

ចៅចិត្រសម្លឹងនាង។

«ថាខ្ញុំឃើញតែថ្ម។»

នាងស្ងាត់។

«អ្នកកុហកគាត់?»

«បាទ។»

នារីមើលគេយូរ។

«ហេតុអ្វី?»

ចៅចិត្រមិនអាចប្រាប់នាងអំពីត្បូងបានទេ។

«ខ្ញុំមិនទុកចិត្តគាត់។»

នារីមើលចុះ។

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាគួរទុកចិត្តគាត់ប៉ុន្មានដែរ។»

នាងដើរចូលទៅជិត។

«តែអ្នកត្រូវប្រយ័ត្ន។»

«ខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្ន។»

នាងមើលភ្នែកគេ។

«ខ្ញុំមិននិយាយពីប៉ាខ្ញុំទេ។»

ចៅចិត្រស្ងាត់។

«ខ្ញុំនិយាយពីអ្វីដែលអ្នកយកចេញពីរូង។»

ខ្យល់ត្រជាក់បក់កាត់ជណ្តើរ។

ចៅចិត្រចាប់ខ្សែកាបូប។

«អ្នកដឹងថាវាជាអ្វី?»

«ខ្ញុំមិនប្រាកដ។»

«ប៉ុន្តែអ្នកខ្លាចវា។»

នាងមិនបដិសេធ។

«តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំធ្លាប់ឮរឿងមួយ។»

«រឿងអ្វី?»

«មានត្បូងមួយនៅក្រោមភ្នំ។ ពណ៌ក្រហមដូចផ្កាកុលាប។ អ្នកណារកឃើញ វាអាចធ្វើឱ្យអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ។»

ចៅចិត្រមិននិយាយ។

«ប៉ុន្តែអ្នកដែលយកវាចេញពីភ្នំ មិនដែលរក្សាអ្វីដែលពួកគេស្រឡាញ់បានយូរទេ។»

«រឿងព្រេង?»

«ប្រហែល។»

«ហើយអ្នកជឿ?»

នារីមើលទៅភ្នំ។

«ខ្ញុំជឿលើអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះមនុស្ស។»

នាងបែរមក។

«រឿងព្រេងគ្រាន់តែជាវិធីមួយដែលមនុស្សប្រើដើម្បីចងចាំវា។»


យប់នោះ ចៅចិត្របិទទ្វារបន្ទប់។

គេដាក់កាបូបលើតុ។

បើកវា។

ត្បូងនៅទីនោះ។

ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយប្លែក។

កាលពីយប់មិញ វាមានពណ៌ក្រហមជ្រៅ។

យប់នេះ វាមានពណ៌ខ្មៅនៅកណ្តាល។

ដូចជាមានស្រមោលនៅខាងក្នុង។

ចៅចិត្រយកចង្កៀងមកជិត។

នៅលើផ្ទៃត្បូង គេចាប់ផ្តើមឃើញមុខមនុស្សម្នាក់។

បុរសចាស់។

ភ្នែកជ្រៅ។

មុខពោរពេញដោយភាពនឿយហត់។

ចៅចិត្រដកខ្លួនថយក្រោយ។

រូបភាពបាត់។

គេដកដង្ហើម។

«ខ្ញុំឆ្កួតហើយ...»

ប៉ុន្តែពេលគេមើលម្តងទៀត—

មុខនោះនៅទីនោះ។

លើកនេះ គេច្បាស់ជាងមុន។

មិនមែនបុរសចាស់ម្នាក់ទេ។

វាជាមុខរបស់—

ហ្លួងរតនា។

ចៅចិត្រឈប់ដង្ហើម។

ហ្លួងរតនាកំពុងមើលគេ។

ហើយនៅក្នុងរូបភាពនោះ គាត់កំពុងកាន់ត្បូងដូចគ្នា។

ឈាមនៅលើដៃគាត់។

ខាងក្រោយគាត់ មានកម្មករជាច្រើននាក់កំពុងឈរ។

មុខពួកគេស្លេក។

ម្នាក់ៗមានភ្នែកបិទ។

ហើយពីក្រោយពួកគេ—

មានរូងមួយ។

ចៅចិត្របិទភ្នែក។

រូបភាពបាត់។

គេចាប់ត្បូងឡើង។

«តើអ្នកចង់ប្រាប់អ្វី?»

គ្មានចម្លើយ។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ—

«គាត់ដឹង...»

ចៅចិត្រកក។

«ដឹងអ្វី?»

«អ្វីដែលអ្នកមិនទាន់ដឹង...»

សំឡេងស្ងាត់។

ចៅចិត្រគិតពីហ្លួងរតនា។

ប្រអប់ក្នុងទូ។

ពាក្យរបស់គាត់។

មនុស្សដែលចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ចុងក្រោយអាចរកឃើញអ្វីដែលពួកគេមិនអាចដាក់ចុះបាន។

ចៅចិត្រមើលត្បូង។

«ហើយអ្នក?»

គេចាប់ផ្តើមសួរ។

«អ្នកជាអ្វី?»

គ្មានចម្លើយ។

គេដាក់ត្បូងចុះ។

ប៉ុន្តែមុនពេលដៃរបស់គេចាកចេញពីវា—

សំឡេងខ្សឹបមួយលេចឡើង។

«ខ្ញុំជាអ្វីដែលមនុស្សតែងតែចង់បាន...»

ចៅចិត្ររង់ចាំ។

«...នៅពេលពួកគេឈប់ពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលពួកគេមាន។»


ព្រឹកបន្ទាប់ មានដំណឹងមួយធ្វើឱ្យកម្មករទាំងអស់ស្ងាត់។

នៅជិតរូងខាងកើត មានសាកសពកម្មករម្នាក់ត្រូវបានរកឃើញ។

មិនមែនម្នាក់ដែលចៅចិត្របានជួយទេ។

ម្នាក់ទៀត។

បុរសម្នាក់ដែលគ្រប់គ្នាគិតថា បានចេញពីរូងមុនពេលវាបាក់។

ចៅចិត្រឈរមើលសាកសពពីចម្ងាយ។

មានស្នាមខ្មៅនៅលើដៃ។

ដូចជាការដុត។

វណ្ណាឈរនៅក្បែរ។

«អ្នកស្គាល់គាត់ទេ?»

«ខ្ញុំឃើញគាត់មុនពេលចូលរូង។»

វណ្ណាមិននិយាយ។

ចៅចិត្រមើលទៅភ្នំ។

ក្នុងហោប៉ៅ—

ត្បូងកំពុងក្តៅ។

ហើយជាលើកដំបូង គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា ការកុហករបស់គេកាលពីម្សិលមិញមិនមែនគ្រាន់តែជាការលាក់អាថ៌កំបាំងទេ។

វាជាការបើកទ្វារ។

ទ្វារមួយដែលគេមិនទាន់ដឹងថា តើនឹងបិទបានទៀតឬអត់។

ពីលើផ្ទះឈើ ហ្លួងរតនាកំពុងមើលគេ។

ភ្នែករបស់បុរសចំណាស់មិនបានមើលទៅមុខទេ។

វាមើលត្រង់ទៅហោប៉ៅរបស់ចៅចិត្រ។

ហើយមិនដឹងថាហេតុអ្វី—

ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា ហ្លួងរតនាដឹង។

ដឹងអំពីត្បូង។

ដឹងអំពីរូង។

ហើយប្រហែលជាដឹងអំពីអ្វីដែលកំពុងភ្ញាក់ឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេផងដែរ។