កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 07
ឈាមទីមួយ
First Blood
ប៉ៃលិនមិនដែលស្ងាត់ទេ។
សូម្បីតែពេលយប់ ក៏ភ្នំនៅតែមានសំឡេង។
សំឡេងខ្យល់បក់តាមដើមឈើ។
សំឡេងទឹកហូរតាមថ្ម។
សំឡេងកម្មករខ្លះនិយាយគ្នាស្រាលៗនៅមុខផ្ទះស្នាក់នៅ។
ហើយពេលខ្លះ—
សំឡេងកាំភ្លើង។
យប់នោះ ចៅចិត្រភ្ញាក់ដោយសារសំឡេងបាញ់។
បាំង!
គេអង្គុយឡើងភ្លាម។
មួយវិនាទីក្រោយ—
បាំង!
មនុស្សនៅខាងក្រៅចាប់ផ្តើមស្រែក។
«ចោរ!»
«បិទទ្វារ!»
«ការពារផ្ទះហ្លួង!»
ចៅចិត្រលូកដៃទៅរកកាបូប។
ត្បូងនៅក្នុងនោះ។
ក្តៅ។
ក្តៅជាងធម្មតា។
គេចាប់វាតាមក្រណាត់។
ហើយសំឡេងមួយលេចឡើងក្នុងក្បាល។
«ពួកគេមកយកអ្វីដែលជារបស់អ្នក...»
ចៅចិត្រដកដៃចេញ។
«វាមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ»។
គេខ្សឹប។
សំឡេងស្ងាត់។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក—
«តើអ្នកប្រាកដ?»
ចៅចិត្រចេញពីបន្ទប់។
តំបន់រ៉ែស្ថិតក្នុងភាពច្របូកច្របល់។
កម្មករខ្លះរត់ចូលក្នុងផ្ទះ។
អ្នកយាមកាន់កាំភ្លើងនៅជុំវិញផ្ទះធំ។
ពីខាងក្រោយរបង មានបុរសប្រដាប់អាវុធប្រហែលប្រាំមួយនាក់កំពុងចូលមក។
មេរបស់ពួកគេជាបុរសខ្ពស់ ស្លៀកអាវខ្មៅ។
គាត់ស្រែក៖
«ប្រាប់ហ្លួងរតនា ឱ្យយកត្បូងចេញមក!»
ចៅចិត្រឈប់។
ត្បូង?
គេមើលទៅផ្ទះធំ។
ហ្លួងរតនាឈរនៅលើរានហាល។
គាត់មិនមើលទៅភ័យទេ។
«ពួកអ្នកចង់បានអ្វី?» គាត់សួរ។
មេក្រុមចោរសើច។
«អ្នកដឹងហើយ។»
«ខ្ញុំមិនមានអ្វីឱ្យទេ។»
«កុំកុហក។»
សំឡេងកាំភ្លើងមួយទៀតផ្ទុះ។
អ្នកយាមម្នាក់ដួល។
កម្មករចាប់ផ្តើមស្រែក។
ចៅចិត្រមើលឈាមលើដី។
បេះដូងគេលោត។
មិនមែនដោយការភ័យខ្លាចតែប៉ុណ្ណោះទេ។
មានអារម្មណ៍មួយផ្សេងទៀត។
អារម្មណ៍ថា អ្វីមួយកំពុងរង់ចាំឱ្យគេសម្រេចចិត្ត។
ឃុននារីរត់ចេញពីផ្ទះ។
«ប៉ា!»
ហ្លួងរតនាចាប់ដៃកូនស្រី។
«ចូលទៅខាងក្នុង។»
«ប៉ា—»
«ឥឡូវនេះ!»
នារីមើលជុំវិញ។
ភ្នែកនាងជួបចៅចិត្រ។
គេឃើញភាពភ័យខ្លាចនៅក្នុងភ្នែកនាង។
មិនមែនសម្រាប់ខ្លួននាងទេ។
សម្រាប់ឪពុក។
សម្រាប់កម្មករ។
ហើយសម្រាប់គេ។
ចៅចិត្រមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេ ប៉ុន្តែពេលនោះ គេគិតតែមួយរឿង៖
ខ្ញុំមិនអាចឱ្យពួកគេចូលដល់នាងបានទេ។
មេក្រុមចោរបញ្ជាឱ្យបុរសពីរនាក់រត់ទៅខាងក្រោយផ្ទះ។
ពួកគេកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយ។
ចៅចិត្រស្គាល់ផ្លូវនោះ។
វាទៅកាន់តំបន់រ៉ែចាស់។
ទៅកាន់រូងដែលត្រូវបានបិទ។
គេមើលទៅហ្លួងរតនា។
បុរសចំណាស់ក៏កំពុងមើលផ្លូវដូចគ្នា។
ពេលនោះ ចៅចិត្រយល់។
ចោរទាំងនេះមិនមែនមករកប្រាក់ធម្មតាទេ។
ពួកគេមករកអ្វីមួយដែលមានទំនាក់ទំនងនឹងភ្នំ។
ប្រហែលត្បូង។
ប្រហែលរូង។
ប្រហែល—
Blood Rose។
ដៃចៅចិត្រចាប់កាបូប។
ត្បូងក្តៅឡើង។
«បើពួកគេចូលរូង...»
សំឡេងខ្សឹប។
ចៅចិត្របិទភ្នែក។
«...ពួកគេនឹងរកឃើញអ្វីដែលអ្នកលាក់។»
គេបើកភ្នែក។
មុខមេក្រុមចោរនៅចម្ងាយ។
បុរសម្នាក់កំពុងរត់ទៅរូង។
ចៅចិត្រមើលទៅផ្លូវមួយទៀត។
ផ្លូវទៅរូងចាស់។
ហើយភ្លាមៗ គេចងចាំពាក្យហ្លួងរតនា៖
មនុស្សដែលចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ចុងក្រោយអាចរកឃើញអ្វីដែលពួកគេមិនអាចដាក់ចុះបាន។
ចៅចិត្ររត់។
គេចុះតាមជើងភ្នំដោយមិនប្រាប់អ្នកណា។
នៅក្នុងដៃ មានចង្កៀងមួយ។
នៅក្នុងហោប៉ៅ មានកាំបិតតូច។
ហើយនៅក្នុងកាបូប—
ត្បូង។
គេចូលទៅជិតរូងចាស់។
មានស្នាមជើងស្រស់ៗនៅលើភក់។
ពួកចោរមកដល់មុនគេ។
ចៅចិត្រឈប់នៅពីក្រោយដើមឈើ។
គេឮសំឡេងមេក្រុម។
«ចូលទៅ។»
«រូងនេះបាក់ហើយ» បុរសម្នាក់និយាយ។
«ខ្ញុំមិនបានសួរថាបាក់ឬអត់។»
«តែ—»
«ចូល!»
បុរសពីរនាក់ចូលទៅ។
ចៅចិត្រមើលពួកគេ។
បន្ទាប់មកមើលទៅផ្នែកខាងលើនៃរូង។
ឈើទ្រចាស់។
ថ្មរលុង។
ដីសើម។
គេចាប់ផ្តើមគិត។
បើរូងនេះបាក់—
មនុស្សនៅខាងក្នុងមិនអាចចេញបានទេ។
គេដឹងថាវាអាចសម្លាប់មនុស្ស។
គេចេះថាអ្វីដែលគេកំពុងគិតធ្វើគឺគ្រោះថ្នាក់។
គេចង់ត្រឡប់ទៅប្រាប់អ្នកដទៃ។
ប៉ុន្តែសំឡេងមួយលេចឡើង។
«ពួកគេនឹងត្រឡប់ទៅរកនាង។»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
«បើអ្នកមិនធ្វើអ្វី...»
សំឡេងនោះមិនបញ្ចប់ប្រយោគទេ។
វាមិនចាំបាច់ទេ។
ចៅចិត្រយល់រួចហើយ។
គេចាប់ផ្តើមរើដុំថ្មនៅជើងរូង។
មួយដុំ។
ពីរដុំ។
បីដុំ។
ដីចាប់ផ្តើមរអិល។
គេឈប់។
មានសំឡេងបុរសម្នាក់ពីក្នុងរូង៖
«អ្នកណានៅខាងក្រៅ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
គេបន្តរើថ្ម។
ឈើមួយផ្ទាំងចាប់ផ្តើមទ្រេត។
មេក្រុមចោរចេញពីរូង។
«អ្នក!»
ចៅចិត្របែរមក។
បុរសនោះលើកកាំភ្លើង។
«ឈរនឹង!»
ចៅចិត្រមិនរើ។
«អ្នកជាមនុស្សរបស់ហ្លួង?»
«ទេ។»
«ហើយមកធ្វើអ្វីនៅទីនេះ?»
ចៅចិត្រមើលទៅរូង។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកចូលទីនោះទេ។»
បុរសនោះសើច។
«ហេតុអ្វី? មានអ្វីលាក់?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
បុរសនោះលើកកាំភ្លើងខ្ពស់ជាងមុន។
«ចេញពីទីនេះ។»
នៅពីក្រោយគេ—
មានសំឡេងថ្មរអិល។
ក្រហូង។
បុរសនោះបែរទៅមើល។
ចៅចិត្ររត់។
«ឈប់!»
សំឡេងកាំភ្លើងផ្ទុះ។
គ្រាប់កាំភ្លើងប៉ះដើមឈើក្បែរគេ។
ចៅចិត្ររត់ចូលផ្លូវតូចមួយ។
គេចាប់ផ្តើមឡើងលើជម្រាល។
បុរសពីរនាក់រត់តាម។
នៅពេលពួកគេឆ្លងកាត់ជើងរូង—
ចៅចិត្រទាត់ដុំថ្មធំមួយ។
ដីខាងលើរអិលចុះ។
ឈើទ្របាក់។
ថ្មរាប់សិបដុំធ្លាក់ចុះ។
ក្រហូង!!!
ធូលីហោះពេញអាកាស។
សំឡេងស្រែកពីក្នុងរូងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗ។
ភាពស្ងាត់ចូលមកជំនួស។
ចៅចិត្រឈរនៅចម្ងាយ។
ដង្ហើមគេខ្លាំង។
ដៃញ័រ។
គេចង់បិទត្រចៀក។
ប៉ុន្តែសំឡេងមួយលេចឡើងក្នុងចិត្ត។
«ឥឡូវពួកគេមិនអាចទៅរកនាងបានទេ...»
ចៅចិត្របិទភ្នែក។
គេចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា—
នេះគឺជាការការពារ។
ពួកគេជាចោរ។
ពួកគេមានកាំភ្លើង។
ពួកគេចង់ធ្វើបាបមនុស្ស។
គេគ្រាន់តែជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃ។
តែមានសំណួរមួយកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្ត៖
តើបើពួកគេចុះកាំភ្លើង ហើយរត់ចេញ គេនៅតែធ្វើដូចនេះទេ?
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
ពេលគេត្រឡប់មកតំបន់រ៉ែ ការប្រយុទ្ធបានបញ្ចប់។
ចោរដែលនៅសល់រត់ចេញ។
កម្មករជាច្រើនរងរបួស។
អ្នកយាមម្នាក់ស្លាប់។
ហ្លួងរតនាឈរនៅមុខផ្ទះ។
ឃុននារីនៅក្បែរគាត់។
ពេលឃើញចៅចិត្រ នាងរត់មក។
«អ្នកទៅណា?»
«ទៅខាងរូង។»
នាងឈប់។
«អ្នកទៅទីនោះ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
នាងមើលទៅដៃគេ។
មានឈាម។
«ឈាមអ្នក?»
ចៅចិត្រមើល។
មិនមែនឈាមគេទេ។
គេមិនដឹងថាជាឈាមរបស់អ្នកណា។
នារីលើកដៃជូតឈាមចេញ។
«អ្នករបួសទេ?»
«អត់។»
នាងសម្លឹងគេយូរ។
«អរគុណដែលអ្នកត្រឡប់មក។»
ចៅចិត្រមើលនាង។
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យអ្វីមួយនៅក្នុងទ្រូងគេកក់ក្តៅ។
ប៉ុន្តែត្បូងនៅក្នុងហោប៉ៅ—
ក្តៅជាង។
ក្រោយមក ហ្លួងរតនាហៅចៅចិត្រទៅជួបឯកជន។
«អ្នកបានបិទរូង?»
«បាទ។»
«មានមនុស្សនៅខាងក្នុង?»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
«បាទ។»
ហ្លួងរតនាមើលគេ។
«អ្នកដឹងថាវាអាចសម្លាប់ពួកគេ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
បុរសចំណាស់ដើរទៅជិតបង្អួច។
«ហេតុអ្វីអ្នកធ្វើ?»
ចៅចិត្រគិតពីនារី។
«ដើម្បីការពារមនុស្សនៅទីនេះ។»
ហ្លួងរតនាបែរមក។
«ឬដើម្បីការពារអ្វីមួយរបស់អ្នក?»
ចៅចិត្រកក។
បន្ទប់ស្ងាត់។
ហ្លួងរតនាមិនសួរបន្តទេ។
គាត់គ្រាន់តែនិយាយ៖
«អ្នកចាប់ផ្តើមរៀនលឿនជាងខ្ញុំរំពឹង។»
ចៅចិត្រមើលគាត់។
«តែចាំមេរៀនមួយ។»
«អ្វី?»
«លើកដំបូងដែលអ្នកធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ស្លាប់ អ្នកនឹងគិតថា អ្នកមិនមានជម្រើស។»
ហ្លួងរតនាសម្លឹងគេចំៗ។
«លើកទីពីរ អ្នកនឹងមានហេតុផល។»
គេចប់មាត់។
«ហើយលើកទីបី?»
ហ្លួងរតនាមិនញញឹមទេ។
«អ្នកនឹងចាប់ផ្តើមគិតថា វាជាវិធីធម្មតា។»
យប់នោះ ចៅចិត្រអង្គុយម្នាក់ឯង។
គេចងចាំសំឡេងស្រែកក្នុងរូង។
គេចងចាំដីធ្លាក់។
គេចងចាំឈាមលើដៃ។
គេចង់មានអារម្មណ៍សោកស្តាយ។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេច្រើនមានជាងគេ—
គឺភាពធូរស្រាល។
ពួកគេមិនអាចទៅរកនារីបានទៀតទេ។
គេចាប់ផ្តើមភ័យខ្លាចអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង។
គេចេញត្បូងពីកាបូប។
ពន្លឺចង្កៀងប៉ះលើវា។
សំឡេងមួយលេចឡើង។
«ឈាមទីមួយ...»
ចៅចិត្រមើលវា។
«...មិនមែនជាឈាមដែលអ្នកបានចាក់នោះទេ។»
«ហើយជាអ្វី?»
សំឡេងស្ងាត់មួយភ្លែត។
«ជាឈាមដែលអ្នកសម្រេចថា មិនចាំបាច់សោកស្តាយ។»
ចៅចិត្រមិននិយាយអ្វីទៀត។
ក្រៅបង្អួច ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។
ហើយនៅលើផ្ទៃត្បូង—
ពណ៌ក្រហមមួយចំណុច ហាក់ដូចជាកំពុងរីកធំឡើង។