កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 08
រូងដែលបិទដោយខ្លួនឯង
The Collapsing Shaft
ព្រឹកបន្ទាប់ ភ្លៀងនៅតែធ្លាក់។
មិនខ្លាំងទេ។
គ្រាន់តែជាភ្លៀងស្រាលៗ ដែលធ្វើឱ្យផ្លូវភក់ និងធ្វើឱ្យភ្នំប៉ៃលិនមើលទៅដូចជាមានអ័ព្ទពណ៌ប្រផេះគ្របពីលើ។
ប៉ុន្តែថ្ងៃនោះ គ្មានអ្នកណាចង់មើលភ្នំទេ។
គ្រប់គ្នាកំពុងមើលទៅរូងចាស់។
រូងដែលត្រូវបានបិទដោយថ្ម និងដីពេញមួយយប់។
កម្មករប្រមូលផ្តុំគ្នានៅចម្ងាយ។
អ្នកខ្លះនិយាយថា ពួកចោរជាប់នៅខាងក្នុង។
អ្នកខ្លះនិយាយថា ពួកគេរត់ចេញបាន។
អ្នកខ្លះទៀតមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។
ពួកគេគ្រាន់តែឈរមើល។
ចៅចិត្រឈរនៅខាងក្រោយ។
គេមិនចង់ទៅជិត។
ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គេមិនអាចចេញពីរូងបាន។
មានអ្វីមួយនៅក្នុងចិត្តប្រាប់គេថា—
ទៅមើល។
មិនមែនដើម្បីជួយទេ។
ដើម្បីដឹងថា តើមានអ្វីនៅសល់។
ហ្លួងរតនាមកដល់ជាមួយអ្នកយាមបួននាក់។
គាត់មើលរូងយូរ។
«មានអ្នកណាចូលទៅទេ?»
«អត់ទេ ហ្លួង» អ្នកយាមម្នាក់ឆ្លើយ។ «ដីនៅតែរអិល។»
ហ្លួងងក់ក្បាល។
«រង់ចាំឱ្យភ្លៀងឈប់។»
កម្មករម្នាក់សួរ៖
«បើមានអ្នកនៅរស់វិញ?»
ហ្លួងស្ងាត់។
មិនមែនព្រោះគាត់មិនបានឮទេ។
ប៉ុន្តែព្រោះគាត់ដឹងថា ចម្លើយណាក៏មិនល្អដែរ។
«យើងនឹងដឹងនៅពេលចូលទៅបាន» គាត់និយាយចុងក្រោយ។
ចៅចិត្រមើលគាត់។
មិនដឹងថា ហ្លួងរតនាដឹងប៉ុណ្ណា។
ឬដឹងអ្វីខ្លះ។
នៅពេលថ្ងៃឡើងបន្តិច សំឡេងមួយបានលេចឡើងពីក្នុងរូង។
គ្រប់គ្នាស្ងាត់។
គោះ។
មួយដង។
បន្ទាប់មក—
គោះ។ គោះ។
កម្មករខ្លះស្រែក។
«មានមនុស្សនៅរស់!»
អ្នកយាមរត់ទៅមុខ។
ហ្លួងរតនាលើកដៃឃាត់។
«កុំទាន់!»
គេមើលទៅគាត់។
«ហេតុអ្វី?»
«ដីនៅតែមិនស្ថិតស្ថេរ។»
ប៉ុន្តែសំឡេងពីក្នុងរូងបន្ត។
គោះ...
បីដង។
យឺតៗ។
ដូចមនុស្សម្នាក់កំពុងអស់កម្លាំង។
ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា ខ្យល់ជុំវិញគេត្រជាក់ចុះ។
ត្បូងនៅក្នុងកាបូបក្តៅ។
«គេនៅរស់...»
សំឡេងខ្សឹប។
ចៅចិត្របិទដៃជាប់។
«...ហើយគេអាចប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ថា អ្នកបានធ្វើអ្វី។»
ចៅចិត្រមើលទៅរូង។
គេចង់ឱ្យសំឡេងនោះឈប់។
ប៉ុន្តែវាមិនឈប់ទេ។
«អ្នកចង់ឱ្យគេរស់មែនទេ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
កម្មករបីនាក់ចាប់ផ្តើមរើថ្ម។ ក្នុងចំណោមនោះ មានសុខាម្នាក់ដែរ។ គេមិននិយាយមួយម៉ាត់ទេ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលចៅចិត្រដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ មុននឹងទម្លាក់មុខកាយដីបន្ត។
ចៅចិត្រក៏ចូលជួយ។
គេមិនដឹងថាហេតុអ្វី។
ប្រហែលព្រោះគេចង់ប្រាកដថា មិនមានអ្នកណាស្លាប់ដោយសារគេ។
ឬប្រហែលព្រោះគេចង់ដឹងថា តើអ្នកណានៅរស់។
ថ្មត្រូវបានយកចេញម្តងមួយៗ។
ដីធ្លាក់ពីលើ។
ខ្យល់ចេញពីក្នុងរូងមានក្លិនធូលី និងឈាម។
មួយម៉ោងក្រោយ ពួកគេបើកច្រកតូចមួយបាន។
អ្នកយាមម្នាក់ចូលទៅ។
បន្តិចក្រោយ គេស្រែក៖
«មានមនុស្សម្នាក់!»
គេត្រូវបានទាញចេញ។
បុរសនោះនៅរស់។
មុខពេញដោយធូលី។
ស្មាខាងឆ្វេងបាក់។
បបូរមាត់មានឈាម។
គេដកដង្ហើមយ៉ាងលំបាក។
«ទឹក...»
អ្នកណាម្នាក់យកទឹកឱ្យ។
បុរសនោះផឹកបន្តិច។
បន្ទាប់មកភ្នែកគេបើកធំ។
គេសម្លឹងមើលជុំវិញ។
ហើយភ្នែកគេឈប់នៅលើចៅចិត្រ។
មួយភ្លែត—
ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា បុរសនោះស្គាល់គេ។
«អ្នក...»
សំឡេងបុរសនោះខ្សោយ។
ចៅចិត្រដើរថយក្រោយមួយជំហាន។
«អ្នកនៅទីនោះ...»
បេះដូងចៅចិត្រឈប់ដូចជាមួយភ្លែត។
«តើអ្នកនិយាយអ្វី?»
បុរសនោះលើកដៃចង្អុល។
«អ្នក...ជាអ្នក...»
សំឡេងគេបាត់ទៅ។
ហ្លួងរតនាដើរមកកាន់តែជិត។
«គាត់ត្រូវការពេទ្យ។»
អ្នកយាមយកបុរសនោះចេញ។
ចៅចិត្រឈរនៅទីនោះ។
ដៃគេចាប់កាបូប។
ត្បូងក្តៅដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យក្រណាត់ក្តៅតាម។
ល្ងាចនោះ បុរសដែលនៅរស់ត្រូវបាននាំទៅផ្ទះមួយនៅជិតតំបន់រ៉ែ។
គេមិនអាចដើរបាន។
គេមិនអាចនិយាយបានច្រើន។
ប៉ុន្តែគេនៅរស់។
ហើយវាជាបញ្ហា។
ចៅចិត្រអង្គុយនៅមុខផ្ទះរបស់ខ្លួន។
គេចងចាំមុខបុរសនោះ។
ចងចាំពាក្យ៖
អ្នក...ជាអ្នក...
បើគេនិយាយបន្ត?
បើគេប្រាប់ថា ចៅចិត្រជាអ្នកធ្វើឱ្យរូងបាក់?
បើគេប្រាប់ថា គេចេតនា?
ហើយបើគេសួរថា—
ហេតុអ្វី?
ចៅចិត្រមានចម្លើយ។
ពួកគេជាចោរ។
ប៉ុន្តែវាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។
ព្រោះសំណួរបន្ទាប់គឺ៖
ហេតុអ្វីមិនចាប់ពួកគេ?
ចៅចិត្រមិនមានចម្លើយសម្រាប់សំណួរនោះ។
យប់ជ្រៅ។
គេចេញពីផ្ទះ។
ខ្យល់ត្រជាក់។
ភ្លៀងឈប់ហើយ។
ចៅចិត្រដើរទៅកាន់ផ្ទះដែលបុរសរងរបួសស្នាក់នៅ។
គេចង់ត្រឹមតែសួរ។
ត្រឹមតែដឹងថា បុរសនោះបានប្រាប់អ្វីទៅអ្នកណាខ្លះ។
គេឈរនៅក្រោមដើមឈើ។
ពន្លឺចង្កៀងពីក្នុងផ្ទះបំភ្លឺបង្អួច។
សំឡេងបុរសរងរបួសឮខ្សោយៗ។
មានអ្នកណាម្នាក់នៅជាមួយគេ។
ចៅចិត្រមិនចូល។
គេត្រឡប់ក្រោយ។
មួយជំហាន។
ពីរជំហាន។
បីជំហាន។
ហើយនៅពេលនោះ—
គេឮសំឡេងសើចពីក្នុងផ្ទះ។
មិនមែនសំឡេងរបស់អ្នករងរបួសទេ។
សំឡេងអ្នកណាម្នាក់ផ្សេង។
«គេប្រាប់ថា មានបុរសម្នាក់នៅក្រៅរូង...»
ចៅចិត្រឈប់។
«...ហើយបុរសនោះដឹងផ្លូវចូល។»
សំឡេងមួយទៀតឆ្លើយ៖
«តើជានរណា?»
«គេមិនទាន់ប្រាប់។»
ចៅចិត្របិទភ្នែក។
មិនយូរទេ—
គេដើរចេញ។
នៅព្រឹកបន្ទាប់ បុរសរងរបួសបាត់ខ្លួន។
គ្មានអ្នកណាដឹងថាគេចេញទៅណា។
គ្រែទទេ។
ទ្វារបើក។
បង្អួចបើក។
ហើយនៅលើដីក្រោមបង្អួច មានស្នាមឈាមតូចៗ។
ហ្លួងរតនាឈរមើលស្នាមនោះ។
គាត់មិនសួរអ្នកណាទេ។
គ្រាន់តែនិយាយ៖
«បិទព័ត៌មាននេះ។»
អ្នកយាមម្នាក់សួរ៖
«ប៉ុន្តែហ្លួង—»
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកម្មករភ័យ។»
គេមើលទៅគាត់។
«បាទ។»
ចៅចិត្រឈរនៅចម្ងាយ។
គេមើលទៅហ្លួង។
ហ្លួងក៏មើលមកគេ។
គ្មានពាក្យណាមួយត្រូវបាននិយាយ។
ប៉ុន្តែចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា—
បុរសចំណាស់នោះដឹង។
យប់មួយទៀត។
ចៅចិត្រយកត្បូងចេញ។
គេដាក់វាលើតុ។
គេមិនចង់ស្តាប់វា។
ប៉ុន្តែសំឡេងនៅតែមាន។
«អ្នកមិនបានសម្លាប់គេទេ...»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
«...គេគ្រាន់តែបាត់ខ្លួន។»
គេចាប់ត្បូង។
«ឈប់។»
«អ្នកមិនដឹងថាគេរស់ឬស្លាប់។»
«ឈប់!»
«ដូច្នេះ អ្នកនៅតែជាមនុស្សល្អ។»
ចៅចិត្របើកភ្នែក។
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យគេខឹង។
ព្រោះវាជាពាក្យដែលគេចង់ជឿ។
គេចង់ជឿថា រឿងទាំងអស់មិនមែនជាកំហុសរបស់គេ។
ថាគេគ្រាន់តែធ្វើអ្វីដែលចាំបាច់។
ថាគេចង់ការពារនារី។
ថាគេចង់ការពារមនុស្សនៅទីនេះ។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេចាប់ផ្តើមយល់ គឺ—
ការកុហកខ្លួនឯងមានរសជាតិដូចការពិត។
បើនិយាយវាច្រើនគ្រប់គ្រាន់។
ថ្ងៃបន្ទាប់ ឃុននារីមករកគេ។
នាងឈរនៅមុខទ្វារ។
«ខ្ញុំចង់សួរអ្នកមួយរឿង។»
ចៅចិត្រមើលនាង។
«អ្វី?»
«នៅយប់នោះ អ្នកទៅរូងមុនពេលពួកចោរចូលមែនទេ?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយភ្លាម។
នារីសម្លឹងគេ។
«ខ្ញុំឃើញស្បែកជើងអ្នកមានភក់ដូចភក់នៅជិតរូង។»
ចៅចិត្រមើលជើងខ្លួនឯង។
នាងបន្ត៖
«ខ្ញុំមិនចោទអ្នកទេ។»
ចៅចិត្រមើលនាង។
«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថា អ្នកបានឃើញអ្វី?»
គេចង់ប្រាប់ការពិត។
ស្ទើរតែ។
ប៉ុន្តែពេលនោះ ត្បូងនៅក្នុងកាបូបក្តៅឡើង។
សំឡេងខ្សឹបមួយលេចឡើង។
«ប្រាប់នាងថា អ្នកបានជួយសង្គ្រោះពួកគេ...»
ចៅចិត្រមើលភ្នែកនារី។
ហើយគេនិយាយ៖
«ខ្ញុំទៅដល់ក្រោយពួកគេ។ ខ្ញុំឮសំឡេងបាញ់ ហើយខ្ញុំខ្លាចថាពួកគេចូលដល់រូង។»
«ហើយបន្ទាប់មក?»
«រូងបាក់។»
នារីស្ងាត់។
«អ្នកធ្វើឱ្យវាបាក់?»
ចៅចិត្រមិននិយាយ។
នាងមើលមុខគេយូរ។
បន្ទាប់មកនាងនិយាយស្រាលៗ៖
«ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកធ្វើអ្វីដែលត្រូវ។»
នាងដើរចេញ។
ចៅចិត្រឈរនៅម្នាក់ឯង។
ពាក្យ ត្រូវ នៅតែវិលជុំក្នុងក្បាល។
នៅយប់នោះ ចៅចិត្រយកត្បូងមកកាន់ម្តងទៀត។
ពន្លឺចង្កៀងប៉ះលើផ្ទៃក្រហម។
គេចង់ឱ្យវាបង្ហាញអ្វីមួយ។
តែវាមិនបង្ហាញទេ។
គ្រាន់តែឆ្លុះមុខគេ។
មុខបុរសម្នាក់ដែលមើលទៅដូចចៅចិត្រ។
ប៉ុន្តែភ្នែក—
មិនដូចមុនទៀតទេ។
ក្រៅផ្ទះ មានសំឡេងគោះទ្វារ។
គោះ។
ចៅចិត្រងាកទៅមើល។
គោះ។ គោះ។
គេចូលទៅបើកទ្វារ។
គ្មានអ្នកណា។
មានតែភក់នៅលើដី។
និងស្នាមជើងមួយគូ—
សើមៗ។
ស្រស់ៗ។
ស្នាមជើងនោះចាប់ផ្តើមពីមុខទ្វារ។
ហើយបន្តទៅកាន់—
រូងចាស់។
ចៅចិត្រឈរមើលវា។
ក្នុងដៃ ត្បូងចាប់ផ្តើមក្តៅឡើង។
ហើយពីទីងងឹតក្រោយផ្ទះ—
សំឡេងមួយខ្សឹបថា៖
«រូងមិនដែលបិទទេ...»
ចៅចិត្របែរមកយឺតៗ។
«វាគ្រាន់តែបិទមាត់មនុស្សដែលនៅក្នុងវាប៉ុណ្ណោះ។»