ភ្នែករបស់ឃុននារី
គំនូរតំណាង ៖ កែវភ្នែកសង្ស័យរបស់ឃុននារី និងការចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេត (The Inquiring Gaze of Khun Neary)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 09

ភ្នែករបស់ឃុននារី

The Eyes of Khun Neary

ឃុននារីមិនបាននិយាយអ្វីទៀតអំពីរូងចាស់នៅព្រឹកបន្ទាប់។

នាងគ្រាន់តែញញឹមដូចធម្មតា។

ជួយរៀបចំអាហារពេលព្រឹក។

សួរកម្មករថា អ្នកណារបួស។

សួរអ្នកយាមថា ពួកចោរបានរត់ទៅណា។

ហើយពេលចៅចិត្រឆ្លងកាត់ នាងនៅតែសួរ៖

«ញ៉ាំបាយហើយឬនៅ?»

ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង។

ប៉ុន្តែចៅចិត្រមើលឃើញអ្វីមួយក្នុងភ្នែកនាង។

នាងកំពុងចងចាំ។

មិនមែនពាក្យដែលគេនិយាយទេ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេមិនបាននិយាយ។


មនុស្សភាគច្រើនស្គាល់ឃុននារីត្រឹមជាកូនស្រីរបស់ហ្លួងរតនា។

ពួកគេឃើញនាងជាស្ត្រីដែលស្លៀកពាក់ស្អាត អានសៀវភៅ និងមិនចូលរួមក្នុងការងាររ៉ែច្រើន។

ប៉ុន្តែចៅចិត្រចាប់ផ្តើមយល់ថា នាងមើលឃើញច្រើនជាងដែលមនុស្សគិត។

នាងស្គាល់ឈ្មោះកម្មករ។

ស្គាល់បំណុលរបស់ពួកគេ។

ស្គាល់ថា អ្នកណាមានជម្លោះជាមួយអ្នកណា។

ស្គាល់ផ្លូវចាស់ៗនៅលើភ្នំ។

ហើយសំខាន់ជាងគេ—

នាងស្គាល់ឪពុករបស់នាង។

នាងដឹងថា ពេលហ្លួងរតនាស្ងាត់ វាមានន័យអ្វី។


រសៀលថ្ងៃនោះ នារីចូលទៅក្នុងបន្ទប់ការងាររបស់ឪពុក។

«ប៉ា ខ្ញុំសួររឿងមួយបានទេ?»

ហ្លួងរតនាមិនងាកពីសៀវភៅទេ។

«សួរមក។»

«បុរសដែលរួចពីរូង... គេបាត់ទៅណា?»

ដៃហ្លួងឈប់លើក្រដាស។

មួយវិនាទី។

«ខ្ញុំមិនដឹង។»

«ប៉ាមិនស្វែងរកទេ?»

«អ្នកយាមកំពុងស្វែងរក។»

«ប៉ាមិនបារម្ភថា គេអាចប្រាប់អ្នកដទៃអំពីអ្វីដែលកើតឡើងទេ?»

ហ្លួងរតនាបិទសៀវភៅ។

«នារី។»

«បាទ?»

«មនុស្សដែលចូលទៅក្នុងរូងចាស់ គួរតែទទួលខុសត្រូវចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។»

នាងមើលឪពុក។

«ហើយអ្នកដែលបិទរូងវិញ?»

ភាពស្ងាត់ធ្លាក់ចុះ។

ហ្លួងរតនាមើលកូនស្រី។

ប៉ុន្តែគាត់មិនឆ្លើយ។

នារីក៏មិនសួរបន្ត។

នាងគ្រាន់តែយកសៀវភៅតូចមួយពីលើតុ ហើយចេញទៅ។


សៀវភៅនោះជាសៀវភៅកំណត់ត្រាកម្មករចាស់។

នារីយកវាទៅបន្ទប់ខ្លួន។

នាងបើកទំព័រមួយៗ។

ឈ្មោះ។

កាលបរិច្ឆេទ។

ប្រាក់ឈ្នួល។

ការបាត់ខ្លួន។

គ្រោះថ្នាក់។

នាងឈប់នៅទំព័រមួយដែលមានស្នាមទឹកចាស់ៗ។

ឆ្នាំមុន។

កម្មករម្នាក់បានបាត់ខ្លួននៅជិតរូងខាងកើត។

មូលហេតុ៖

មិនត្រូវបានបញ្ជាក់។

នារីបន្តអាន។

បីខែមុន—

កម្មករម្នាក់ទៀតរងរបួសនៅតំបន់ដដែល។

ពីរខែមុន—

មនុស្សម្នាក់ឈប់ធ្វើការដោយគ្មានការពន្យល់។

មួយខែមុន—

មានកំណត់ត្រាមួយត្រូវបានលុបចេញ។

នារីយកចង្កៀងមកជិត។

ក្រោមស្នាមលុប មានពាក្យមួយចំនួននៅសល់។

«ផ្លូវចូលចាស់... មិនឱ្យកម្មករចូល...»

នាងបិទសៀវភៅ។

បន្ទាប់មកគិតពីចៅចិត្រ។


ថ្ងៃលិច នារីទៅមើលតំបន់រ៉ែ។

នាងមិននាំអ្នកណាទៅជាមួយទេ។

គេចាប់ផ្តើមសង្កេត។

ផ្លូវទៅរូងថ្មីមានស្នាមជើងច្រើន។

ផ្លូវទៅរូងចាស់មានតែស្នាមជើងពីរបី។

នាងឈប់នៅជិតដើមឈើមួយ។

នៅលើសំបកឈើ មានស្នាមកាំបិត។

ស្នាមថ្មី។

នារីប៉ះវា។

បន្ទាប់មកនាងមើលដី។

មានថ្មតូចមួយនៅទីនោះ។

ថ្មពណ៌ក្រហម។

នាងលើកវាឡើង។

មិនមែន Blood Rose Ruby ទេ។

តែពណ៌របស់វាធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញអ្វីមួយដែលចៅចិត្រធ្លាប់និយាយ។

«ខ្ញុំឃើញតែថ្មតូចមួយ...»

នារីមិនជឿថា វាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យទេ។


«អ្នកកំពុងរកអ្វី?»

សំឡេងមួយពីក្រោយ។

នារីងាក។

វណ្ណា។

កម្មករចាស់ដែលធ្លាប់និយាយជាមួយចៅចិត្រនៅថ្ងៃដំបូង។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែដើរមើល» នាងឆ្លើយ។

វណ្ណាញញឹមស្រាល។

«នៅទីនេះ អ្នកមិនដែលគ្រាន់តែដើរមើលទេ។»

នារីមើលគេ។

«អ្នកដឹងអ្វីអំពីរូងចាស់?»

វណ្ណាសម្លឹងទៅភ្នំ។

«ខ្ញុំដឹងថា មនុស្សមិនគួរចូលទៅ។»

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះអ្នកដែលចូលទៅ តែងតែយកអ្វីមួយចេញមកជាមួយ។»

«ត្បូង?»

វណ្ណាមិនឆ្លើយ។

នារីសួរម្តងទៀត៖

«ឬអ្វីដែលអាក្រក់ជាងត្បូង?»

វណ្ណាមើលនាង។

«អ្នកគួរតែសួរឪពុកអ្នក។»

«ខ្ញុំបានសួរ។»

«ហើយគាត់ប្រាប់អ្វី?»

«គ្មានអ្វី។»

វណ្ណាសើចខ្លីៗ។

«នោះហើយជាចម្លើយរបស់គាត់។»


យប់នោះ នារីចូលបន្ទប់ឪពុកម្ដងទៀត។

ហ្លួងរតនាកំពុងរៀបចំឯកសារ។

«ប៉ា ខ្ញុំចង់សួរអំពីចៅចិត្រ។»

ហ្លួងរតនាលើកភ្នែក។

«អ្វីអំពីគេ?»

«ប៉ាជឿទុកចិត្តគេទេ?»

«ខ្ញុំកំពុងបង្រៀនគេធ្វើការ។»

«នោះមិនមែនជាចម្លើយទេ។»

ហ្លួងរតនាមើលកូនស្រី។

«ហេតុអ្វីអ្នកសួរ?»

«ព្រោះគេកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។»

ហ្លួងរតនាមិននិយាយ។

«មុននេះ គេមើលមនុស្សដោយភ្នែកមនុស្សក្រីក្រ» នារីនិយាយ។ «ឥឡូវនេះ គេចាប់ផ្តើមមើលមនុស្សដោយភ្នែកអ្នកមានអំណាច។»

ហ្លួងរតនាសម្លឹងនាងយូរ។

«អ្នកឃើញអ្វី?»

«ខ្ញុំមិនទាន់ដឹង។»

«ដូច្នេះ កុំប្រញាប់សម្រេច។»

នារីងក់ក្បាល។

«ខ្ញុំមិនបានសម្រេចទេ។ ខ្ញុំកំពុងស្វែងរក។»


នៅយប់ជ្រៅ នារីត្រឡប់ទៅតំបន់រូងម្តងទៀត។

លើកនេះនាងយកចង្កៀង។

នាងដើរតាមផ្លូវដែលចៅចិត្រធ្លាប់ប្រើ។

នៅជិតរូងដែលបាក់ នាងឃើញអ្វីមួយនៅក្រោមដើមឈើ។

ក្រណាត់ខ្មៅតូចមួយ។

នាងរើសវា។

មានស្នាមឈាមស្ងួត។

នាងមិនដឹងថាវាជារបស់អ្នកណា។

ប៉ុន្តែនៅលើគែមក្រណាត់ មានខ្សែពណ៌ត្នោតមួយ។

នាងចងចាំ។

ចៅចិត្រមានកាបូបដែលរុំដោយក្រណាត់ពណ៌ត្នោតចាស់។

នារីមិននិយាយអ្វី។

នាងដាក់ក្រណាត់ចូលក្នុងហោប៉ៅ។


ពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះ នាងឃើញចៅចិត្រឈរនៅមុខរានហាល។

«អ្នកទៅណាមក?»

«ដើរមើលភ្នំ។»

«ពេលយប់?»

«ខ្ញុំចូលចិត្តស្ងាត់។»

ចៅចិត្រមើលនាង។

«អ្នករកឃើញអ្វីទេ?»

នារីសួរ។

សំណួរធម្មតា។

ប៉ុន្តែចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថា វាមានអត្ថន័យផ្សេង។

«អត់» គេឆ្លើយ។

នារីញញឹម។

«ល្អហើយ។»

នាងដើរឆ្លងកាត់គេ។

បន្ទាប់ពីនាងទៅឆ្ងាយ ចៅចិត្រមើលតាម។

គេមិនដឹងថា នាងកាន់អ្វីនៅក្នុងហោប៉ៅ។


នៅក្នុងបន្ទប់ នារីដាក់ក្រណាត់លើតុ។

នាងយកសៀវភៅកំណត់ត្រាចាស់មកដាក់ក្បែរ។

បន្ទាប់មកយកថ្មក្រហមតូចមួយដាក់នៅជាប់គ្នា។

បីវត្ថុ។

បីតម្រុយ។

នាងចាប់ផ្តើមសរសេរ។

រូងចាស់។

មនុស្សបាត់ខ្លួន។

ចៅចិត្រ។

នាងឈប់។

បន្ទាប់មកសរសេរមួយពាក្យទៀត៖

ត្បូង។

នាងមើលពាក្យនោះយូរ។

ភ្លាមៗ—

សំឡេងឪពុកពីអតីតកាលលេចឡើងក្នុងការចងចាំ។

«កុំសួរអំពីតំបន់នោះ។»

នាងនៅក្មេងនៅពេលនោះ។

នាងមិនយល់ថាហេតុអ្វី។

ឥឡូវនេះ នាងចាប់ផ្តើមយល់ថា—

មនុស្សមិនដែលហាមឃាត់រឿងដែលគ្មានអ្វីលាក់។


ក្រៅបន្ទប់ ចៅចិត្រឈរនៅក្នុងភាពងងឹត។

គេចង់ទៅរកនាង។

តែគេឈប់។

ត្បូងនៅក្នុងកាបូបក្តៅឡើង។

សំឡេងមួយខ្សឹប៖

«នាងកំពុងរកអ្នក...»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

«នាងមិនខ្លាចត្បូងទេ...»

គេចាប់កាបូប។

«នាងខ្លាចអ្នក។»

ចៅចិត្របិទភ្នែក។

«នាងមិនខ្លាចខ្ញុំទេ។»

សំឡេងស្ងាត់មួយភ្លែត។

បន្ទាប់មក—

«ដូច្នេះ ហេតុអ្វីអ្នកខ្លាចភ្នែករបស់នាង?»

ចៅចិត្រមើលទៅទ្វារបន្ទប់នារី។

នៅខាងក្នុង ប្រេងចង្កៀងកំពុងឆេះ។

ស្រមោលរបស់នាងឆ្លុះលើវាំងនន។

នារីកំពុងអានកំណត់ត្រា។

ហើយនៅលើតុរបស់នាង—

ពាក្យ ត្បូង នៅតែបើកចំហ។

ចៅចិត្រដើរថយក្រោយមួយជំហាន។

ជាលើកដំបូង គេចាប់ផ្តើមយល់ថា—

អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត មិនមែនជាមនុស្សដែលចង់យកត្បូងពីគេទេ។

គឺមនុស្សដែលចង់ដឹងថា—

ហេតុអ្វីគេចង់បានវាខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។