កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 10
ត្បូងដែលមើលត្រឡប់
The Gem That Gazes Back
បន្ទាប់ពីយប់ដែលឃុននារីចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេត ចៅចិត្រមិនបានដេកស្រួលទៀតទេ។
គេមិនខ្លាចថា នាងនឹងរកឃើញត្បូងទេ។
គេខ្លាចថា នាងនឹងរកឃើញ មនុស្សដែលគេកំពុងក្លាយជា។
ពេលព្រឹក គេចូលធ្វើការដូចធម្មតា។
ជីកដី។
ពិនិត្យរ៉ែ។
ជួយកម្មករដែលរងរបួស។
និយាយជាមួយអ្នកយាម។
គ្រប់យ៉ាងដូចមុន។
ប៉ុន្តែចាប់ពីពេលនោះ គេចាប់ផ្តើមមើលមនុស្សគ្រប់គ្នាខុសពីមុន។
អ្នកណាកំពុងមើលគេ?
អ្នកណាដឹងអ្វី?
អ្នកណាអាចនិយាយ?
សំណួរទាំងនេះកើតឡើងដោយខ្លួនឯង។
ហើយរាល់ពេលដែលវាកើតឡើង—
ត្បូងនៅក្នុងកាបូបតែងតែក្តៅឡើង។
ល្ងាចមួយ ចៅចិត្រចូលទៅក្នុងបន្ទប់តូចរបស់ខ្លួន។
គេចាក់សោទ្វារ។
ដាក់ចង្កៀងលើតុ។
ហើយយកត្បូងចេញ។
វាមិនដូចត្បូងធម្មតាទេ។
ពណ៌ក្រហមនៅខាងក្នុងវាមានជម្រៅដូចឈាមដែលមិនទាន់ស្ងួត។
ចៅចិត្រមើលវា។
«អ្នកចង់បានអ្វីពីខ្ញុំ?»
គ្មានចម្លើយ។
«អ្នកជាអ្វី?»
ស្ងាត់។
គេចាប់ត្បូងនៅក្នុងបាតដៃ។
«បើអ្នកមានអំណាចមែន... បង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញ។»
ខ្យល់ក្នុងបន្ទប់ឈប់។
អណ្តាតភ្លើងចង្កៀងរញ្ជួយ។
ហើយពណ៌ក្រហមក្នុងត្បូងចាប់ផ្តើមរលោង។
ចៅចិត្រមិនដកដៃចេញទេ។
ពិភពជុំវិញគេចាប់ផ្តើមងងឹត។
គេឃើញផ្ទះធំរបស់ហ្លួងរតនា។
តែវាមិនមែនជាផ្ទះដែលគេស្គាល់ទេ។
ជញ្ជាំងសុទ្ធតែប្រឡាក់ឈាម។
ទ្វារបើកចំហ។
ខាងក្នុងមានសំឡេងមនុស្សស្រែក។
ចៅចិត្ររត់ចូល។
«នារី!»
គេឃើញនាងឈរនៅចុងបន្ទប់។
នាងពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស។
ដៃមានឈាម។
«នារី!»
នាងមើលមកគេ។
មិនញញឹម។
«អ្នកមកយឺត។»
«មានអ្វីកើតឡើង?»
នាងបែរទៅមើលកញ្ចក់។
ក្នុងកញ្ចក់—
ចៅចិត្រមើលឃើញខ្លួនឯង។
គេកាន់កាំបិត។
ដៃប្រឡាក់ឈាម។
នៅជើង មានមនុស្សជាច្រើនដេកស្លាប់។
ចៅចិត្រថយក្រោយ។
«វាមិនមែនខ្ញុំទេ។»
នារីមើលគេ។
«មិនមែនអ្នកទេ?»
«ទេ។»
«ដូច្នេះ តើអ្នកណាធ្វើ?»
ចៅចិត្រមើលទៅកញ្ចក់ម្តងទៀត។
បុរសក្នុងកញ្ចក់ញញឹម។
មិនមែនស្នាមញញឹមរបស់គេទេ។
ប៉ុន្តែវាជាមុខរបស់គេ។
ចៅចិត្របើកភ្នែក។
គេនៅក្នុងបន្ទប់។
ចង្កៀងនៅតែឆេះ។
ត្បូងនៅក្នុងដៃ។
ដង្ហើមគេខ្លាំង។
គេចង់បោះវាចោល។
តែដៃមិនព្រម។
«វាគ្រាន់តែជាសុបិន...»
គេខ្សឹប។
ប៉ុន្តែសំឡេងមួយឆ្លើយពីក្នុងចិត្ត៖
«តើអ្នកប្រាកដថា?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
យប់នោះ គេចេញទៅដើរនៅក្រោយផ្ទះ។
មេឃស្រឡះ។
ព្រះចន្ទពេញវង់បំភ្លឺភ្នំ។
នៅចម្ងាយ គេឃើញឃុននារីឈរនៅមាត់បង្អួច។
នាងកំពុងអានសៀវភៅ។
ចៅចិត្រឈប់មើល។
គេចង់ទៅរកនាង។
តែជំហានមិនទៅ។
ត្បូងនៅក្នុងកាបូបក្តៅឡើង។
«អ្នកខ្លាចថានាងនឹងចាកចេញ។»
«អត់ទេ។»
«អ្នកខ្លាចថានាងនឹងដឹង។»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
«ហើយអ្នកខ្លាចថា ពេលនាងដឹង... នាងនឹងមើលអ្នកដូចមនុស្សដទៃ។»
គេចាប់កាបូប។
«នាងមិនដូចមនុស្សដទៃទេ។»
«ហេតុនោះហើយបានជាអ្នកខ្លាចបាត់នាង។»
ចៅចិត្រមើលទៅបង្អួច។
នារីបិទសៀវភៅ។
នាងងាកមកមើលក្រៅ។
ភ្នែករបស់នាងស្ទើរតែជួបភ្នែកគេ។
ចៅចិត្រដើរថយក្រោយចូលក្នុងភាពងងឹត។
ថ្ងៃបន្ទាប់ មានកម្មករម្នាក់មករាយការណ៍ថា ឧបករណ៍រ៉ែមួយចំនួនបាត់។
«អ្នកណាឃើញអ្នកចម្លែក?» ចៅចិត្រសួរ។
«អត់ទេ» កម្មករឆ្លើយ។
«តើអ្នកណាធ្វើការជិតឃ្លាំងយប់មិញ?»
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»
ចៅចិត្រមើលគេ។
ពីមុន គេចង់ស្វែងរកការពិត។
ឥឡូវនេះ គេចង់ស្វែងរក អ្នកដែលអាចបង្កបញ្ហា។
ការផ្លាស់ប្តូរនោះតូចណាស់។
ប៉ុន្តែគេមានអារម្មណ៍ថា ត្បូងកំពុងមើល។
ល្ងាចនោះ ហ្លួងរតនាប្រាប់ចៅចិត្រថា៖
«អ្នកមើលមនុស្សច្រើនពេកហើយ។»
ចៅចិត្រងាក។
«ខ្ញុំត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន។»
«ប្រុងប្រយ័ត្ន និងសង្ស័យ មិនមែនជារឿងដូចគ្នា។»
«នៅទីនេះ មនុស្សចង់យកអ្វីពីយើងគ្រប់គ្នា។»
ហ្លួងរតនាញញឹមស្រាល។
«អ្នកចាប់ផ្តើមនិយាយដូចខ្ញុំហើយ។»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
«ហើយវាមិនមែនជារឿងល្អទេ» ហ្លួងបន្ថែម។
«ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យខ្ញុំរស់។»
«ការរស់មិនមែនមានន័យថា អ្នកនៅតែជាមនុស្សដដែលទេ។»
ចៅចិត្រមើលគាត់។
«បើខ្ញុំមិនប្រយ័ត្ន នារីអាចមានគ្រោះថ្នាក់។»
ហ្លួងរតនាស្ងាត់។
បន្ទាប់មកគាត់និយាយ៖
«នេះហើយជាកន្លែងដែលមនុស្សចាប់ផ្តើមបាត់ខ្លួនក្នុងអំណាច។»
យប់ជ្រៅ ចៅចិត្រត្រឡប់មកបន្ទប់។
គេដាក់ត្បូងលើតុ។
«បង្ហាញខ្ញុំម្តងទៀត។»
លើកនេះ គេចង់ដឹងថា តើវានឹងបង្ហាញអ្វី។
គេចាប់វា។
ភាពងងឹតចូលមក។
គេឃើញនារីរត់នៅក្នុងភ្លៀង។
មានបុរសបីនាក់តាមពីក្រោយ។
នាងស្រែក៖
«ចៅចិត្រ!»
គេរត់តាម។
«នារី!»
នាងបែរមក។
មុខនាងមានទឹកភ្នែក។
«កុំឱ្យពួកគេចាប់ខ្ញុំ!»
ចៅចិត្ររត់លឿនជាងមុន។
បុរសម្នាក់លើកកាំបិត។
គេចូលទៅរារាំង។
តែពេលគេចាប់កាំបិតរបស់បុរសនោះ—
ឈាមហូរចេញ។
បុរសបីនាក់ដួល។
នារីឈរមើលគេ។
ភ្នែកនាងភ័យ។
«អ្នកធ្វើអ្វី?»
ចៅចិត្រមើលដៃខ្លួន។
«ខ្ញុំជួយអ្នក។»
នាងថយក្រោយ។
«ខ្ញុំមិនបានសុំឱ្យអ្នកសម្លាប់ពួកគេទេ។»
«ខ្ញុំត្រូវធ្វើ!»
«ទេ...»
នាងបន្តថយក្រោយ។
«អ្នកចង់ធ្វើ។»
ចៅចិត្រស្រែក៖
«អត់!»
ហើយពិភពទាំងមូលបែកជាចំណិតៗ។
គេភ្ញាក់ឡើងលើកៅអី។
ត្បូងធ្លាក់នៅលើឥដ្ឋ។
ចៅចិត្រដកដង្ហើមយ៉ាងលឿន។
គេចុះទៅរើសវា។
ហើយនៅពេលម្រាមដៃប៉ះវា—
គេឃើញរូបភាពចុងក្រោយ។
នារីឈរនៅចំពោះមុខគេ។
មិនមានឈាម។
មិនមានភ្នំ។
មិនមានចោរ។
មានតែពួកគេទាំងពីរ។
នាងនិយាយ៖
«ខ្ញុំអាចស្រឡាញ់អ្នកបាន...»
ចៅចិត្រមើលនាង។
«...ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចស្រឡាញ់មនុស្សដែលអ្នកកំពុងក្លាយជាបានទេ។»
រូបភាពរលាយ។
ចៅចិត្របើកភ្នែក។
គេអង្គុយស្ងាត់។
យូរ។
បន្ទាប់មក គេនិយាយ៖
«ខ្ញុំមិននឹងក្លាយជាមនុស្សនោះទេ។»
សំឡេងមួយឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់ថា អ្នកនឹងក្លាយជាគេទេ។»
ចៅចិត្រមើលត្បូង។
«ខ្ញុំគ្រាន់តែបង្ហាញអ្នកថា អ្នកខ្លាចអ្វី។»
គេចាប់ត្បូងជាប់។
«ខ្ញុំខ្លាចបាត់នាង។»
សំឡេងស្ងាត់។
បន្ទាប់មក៖
«ដូច្នេះ អ្នកត្រូវការអំណាចដើម្បីរក្សានាង។»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
ព្រោះលើកនេះ—
គំនិតនោះមិនស្តាប់ទៅដូចសំឡេងរបស់ត្បូងទេ។
វាស្តាប់ទៅដូចជា—
គំនិតរបស់គេផ្ទាល់។
ក្រៅបង្អួច ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។
ហើយចៅចិត្រដឹងថា ចាប់ពីយប់នេះទៅ គេមិនត្រឹមតែខ្លាចបាត់ឃុននារីទៀតទេ។
គេចាប់ផ្តើមគិតថា—
បើអំណាចអាចធានាថានាងនៅជាមួយគេ... តើមានអ្វីដែលគេមិនគួរធ្វើ?