មនុស្សដែលដឹងច្រើនពេក
គំនូរតំណាង ៖ ការប្រឈមមុខក្រោមភ្លៀងកណ្តាលអធ្រាត្រ (The Midnight Confrontation in the Rain)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 11

មនុស្សដែលដឹងច្រើនពេក

The Man Who Knew Too Much

បន្ទាប់ពីយប់នោះ ចៅចិត្រចាប់ផ្តើមមើលពិភពលោកខុសពីមុន។

មិនមែនព្រោះគេចេះដឹងជាងមុនទេ។

តែព្រោះគេចាប់ផ្តើមយល់ថា មនុស្សម្នាក់ៗមានអ្វីដែលពួកគេលាក់។

អ្នកខ្លះលាក់បំណុល។

អ្នកខ្លះលាក់ការកុហក។

អ្នកខ្លះលាក់ការភ័យខ្លាច។

ហើយគេលាក់ត្បូងមួយ ដែលមិនគួរមាននៅក្នុងដៃមនុស្សណាម្នាក់។

ចៅចិត្រគិតថា បើគេចេះលាក់របស់ខ្លួនបានល្អ គេនឹងមានសុវត្ថិភាព។

ប៉ុន្តែគេចាប់ផ្តើមរកឃើញថា—

មិនមែនគ្រប់អាថ៌កំបាំងសុទ្ធតែអាចលាក់បានទេ។


មនុស្សដែលធ្វើឱ្យគេចាប់ផ្តើមបារម្ភឈ្មោះ សុខា។

សុខាជាកម្មករម្នាក់ដែលធ្លាប់ធ្វើការនៅតំបន់រ៉ែចាស់ជាច្រើនឆ្នាំ។

គេមិនសូវនិយាយ។

មិនសូវផឹក។

មិនសូវចូលរួមជម្លោះ។

ប៉ុន្តែគេចាំរឿងបានល្អ។

ល្អពេក។

ថ្ងៃមួយ សុខាមករកចៅចិត្រ។

«ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយអ្នក។»

«រឿងអ្វី?»

សុខាមើលជុំវិញ។

«រឿងរូងចាស់។»

ចៅចិត្រមិនបង្ហាញអារម្មណ៍។

«មានអ្វី?»

«យប់ដែលរូងបាក់... ខ្ញុំបានឃើញអ្នក។»

បេះដូងចៅចិត្រលោតមួយចំហៀង។

«ឃើញខ្ញុំនៅណា?»

«នៅជិតរូង។»

«មនុស្សជាច្រើននៅទីនោះ។»

«ប៉ុន្តែអ្នកមកមុនពួកគេ។»

សុខានិយាយយឺតៗ។

«ហើយអ្នកជាអ្នករើថ្ម។»

ចៅចិត្រសម្លឹងគេ។

«អ្នកកំពុងចោទខ្ញុំ?»

«ខ្ញុំមិនចង់ចោទអ្នកទេ។»

«ដូច្នេះអ្នកចង់បានអ្វី?»

សុខាស្ងាត់បន្តិច។

«ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកជួយខ្ញុំ។»


ចៅចិត្រមិនបានសួរថា ជួយអ្វីទេ។

គេចង់ឱ្យសុខានិយាយមុន។

«ខ្ញុំដឹងថា មានអ្វីមួយនៅក្នុងរូងនោះ» សុខានិយាយ។ «ខ្ញុំក៏ដឹងថា ហ្លួងរតនាមិនប្រាប់អ្នកណាទេ។»

«អ្នកដឹងពីណា?»

«ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ចូលទៅ។»

សុខាដកក្រដាសចាស់មួយសន្លឹកចេញពីហោប៉ៅ។

វាជាផែនទីមួយ។

ផែនទីផ្លូវក្រោមភ្នំ។

មានសញ្ញាពណ៌ក្រហមនៅកន្លែងមួយ។

ចៅចិត្រមើលវា។

គេមិនត្រូវការសួរទេ។

គេដឹងថាវាជាតំបន់ដែលគេរកឃើញត្បូង។

«អ្នកចង់បានត្បូង?» ចៅចិត្រសួរ។

សុខាគ្រវីក្បាល។

«ខ្ញុំចង់បានតែចំណែកដែលខ្ញុំគួរទទួល។»

«ពីអ្នកណា?»

«ពីអ្នកដែលកំពុងយកអ្វីៗទាំងអស់ពីភ្នំនេះ។»

ចៅចិត្រមើលគេ។

«ហ្លួង?»

សុខាមិនឆ្លើយ។

ប៉ុន្តែការស្ងាត់របស់គេគឺជាចម្លើយ។


ចៅចិត្រត្រឡប់មកបន្ទប់។

គេចាក់សោទ្វារ។

យកត្បូងចេញ។

«គេដឹង។»

ត្បូងស្ងាត់។

«គេដឹងអំពីរូង។»

ស្ងាត់។

«គេអាចដឹងអំពីអ្នក។»

ពណ៌ក្រហមក្នុងត្បូងរលោងបន្តិច។

សំឡេងមួយលេចឡើង។

«តើអ្នកខ្លាចអ្វី?»

«គេនឹងប្រាប់គេ។»

«គេអាចប្រាប់អ្នកណា?»

«ហ្លួង។»

«ហើយនារី?»

ចៅចិត្រឈប់។

ឈ្មោះនាងធ្វើឱ្យបេះដូងគេចាប់ផ្តើមលឿន។

«បើនាងដឹងថាអ្នកកុហក...»

«ឈប់។»

«...បើនាងដឹងថា អ្នកបានទៅរូងមុន...»

«ឈប់!»

សំឡេងបាត់។

តែគំនិតនៅសល់។


បីថ្ងៃបន្ទាប់ សុខាចាប់ផ្តើមមករកគេញឹកញាប់។

«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើបាបអ្នកទេ» គេនិយាយ។

«តែខ្ញុំត្រូវការប្រាក់។»

«ខ្ញុំមិនមានប្រាក់ឱ្យអ្នកទេ។»

«អ្នកមានត្បូង។»

ចៅចិត្រកក។

សុខាមើលមុខគេ។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាវានៅឯណាទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា អ្នកយកអ្វីមួយចេញពីរូង។»

«អ្នកគ្មានភស្តុតាង។»

«មិនទាន់មាន។»

ពាក្យពីរនោះធ្វើឱ្យចៅចិត្រស្ងាត់។

មិនទាន់មាន។


យប់មួយ ចៅចិត្រទៅជួបសុខានៅក្រោយឃ្លាំង។

មេឃគ្មានព្រះចន្ទ។

«និយាយមក» ចៅចិត្រថា។

សុខាឈរទល់ដើមឈើ។

«ខ្ញុំអាចរក្សាអាថ៌កំបាំងបាន។»

«តម្លៃ?»

«ប្រាក់។»

«ប៉ុន្មាន?»

សុខាប្រាប់ចំនួនមួយ។

ចៅចិត្រសើចខ្លីៗ។

«អ្នកចង់បានច្រើនពេក។»

«អាថ៌កំបាំងរបស់អ្នកមានតម្លៃ។»

«អ្នកគិតថាអ្នកកាន់ខ្ញុំបាន?»

«ខ្ញុំគិតថា អ្នកកំពុងកាន់អ្វីមួយដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

សុខាបន្ត៖

«បើអ្នកមិនបង់ ខ្ញុំនឹងនិយាយជាមួយហ្លួង។»

«ហើយបើហ្លួងមិនជឿ?»

«ខ្ញុំនឹងទៅរកនារី។»

ពាក្យចុងក្រោយធ្វើឱ្យអ្វីមួយនៅក្នុងចៅចិត្របាក់។

មិនខ្លាំង។

គ្រាន់តែបន្តិច។

ប៉ុន្តែគ្រប់គ្រាន់។


យប់នោះ ចៅចិត្រមិនអាចដេក។

គេចងចាំសំឡេងនារី៖

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកធ្វើអ្វីដែលត្រូវ។

គេចងចាំភ្នែកនាង។

គេចងចាំថា នាងកំពុងស្វែងរកការពិត។

ហើយគេចាប់ផ្តើមគិតថា—

បើសុខានិយាយ នាងនឹងដឹង។

បើនាងដឹង នាងនឹងសួរ។

បើនាងសួរ គេនឹងត្រូវកុហក។

បើគេកុហកទៀត—

នាងនឹងមិនជឿគេទៀត។

គេដើរទៅមកក្នុងបន្ទប់។

«មានវិធីផ្សេង» គេខ្សឹប។

គំនិតមួយលេចឡើង។

មិនមែនពីត្បូងទេ។

ពីគេផ្ទាល់។

ធ្វើឱ្យសុខាឈប់និយាយ។

ចៅចិត្រឈប់ដើរ។

គេចាប់ផ្តើមភ័យខ្លាចគំនិតរបស់ខ្លួន។


ព្រឹកបន្ទាប់ គេចង់ប្រាប់ហ្លួងរតនា។

ប៉ុន្តែពេលទៅដល់មុខបន្ទប់ការងារ គេឈប់។

បើប្រាប់ហ្លួង—

គេត្រូវប្រាប់ថា សុខាដឹងអំពីត្បូង។

បើប្រាប់ថា មានត្បូង—

គេត្រូវប្រាប់ថា គេបានរកឃើញវា។

ហើយបន្ទាប់មក—

គេត្រូវប្រាប់អ្វីគ្រប់យ៉ាង។

ចៅចិត្រដើរចេញ។

ជាលើកដំបូង គេចាប់ផ្តើមយល់ថា អាថ៌កំបាំងមួយអាចធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់រស់នៅក្នុងជ្រុងដែលខ្លួនឯងបង្កើត។


ល្ងាចថ្ងៃនោះ ចៅចិត្រទៅរកសុខា។

«ខ្ញុំនឹងឱ្យអ្នកទៅមើលទីកន្លែងមួយ»។

សុខាសួរ៖

«ណា?»

«រូងចាស់។»

សុខាមើលគេយូរ។

«អ្នកនឹងឱ្យខ្ញុំចូល?»

«បើអ្នកចង់បានចម្លើយ។»

សុខាយកចង្កៀង។

ពួកគេចេញដំណើរតែម្នាក់ពីរនាក់។

ផ្លូវទៅភ្នំស្ងាត់។

ស្ងាត់ខុសធម្មតា។

ពេលដល់មាត់រូង សុខាឈប់។

«ហេតុអ្វីនាំខ្ញុំមកទីនេះ?»

ចៅចិត្រមើលទៅរូង។

«ព្រោះអ្នកចង់ដឹងថា មានអ្វីនៅទីនេះ។»

សុខាចូលទៅ។

ចៅចិត្រដើរតាម។


ខាងក្នុងងងឹត។

ជញ្ជាំងសើម។

ក្លិនដីចាស់ និងថ្មសើមពេញខ្យល់។

សុខាបំភ្លឺទៅជុំវិញ។

«ផ្លូវនេះ...»

«អ្នកស្គាល់?»

«ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញវា។»

ពួកគេដើរទៅមុខ។

បន្ទាប់ពីចម្ងាយមួយ សុខាឃើញជញ្ជាំងថ្មដែលបាក់។

«ទីនេះហើយ» គេនិយាយ។

ចៅចិត្រឈប់នៅពីក្រោយ។

សុខាបង្វែរមក។

«ត្បូងនៅទីណា?»

«ខ្ញុំមិនដឹង។»

«អ្នកកុហក។»

ចៅចិត្រមើលគេ។

«តើអ្នកធ្លាប់ឃើញវាទេ?»

សុខាស្ងាត់។

«ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញពន្លឺក្រហម» គេនិយាយចុងក្រោយ។ «ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលយកវា។»

ចៅចិត្រចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមយឺត។

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះមនុស្សដែលយកវា មិនដែលនៅដដែលទេ។»

ពាក្យនោះធ្វើឱ្យចៅចិត្រមើលទៅត្បូងនៅក្នុងកាបូប។

វាក្តៅ។

សុខាឃើញចលនានោះ។

«វានៅជាមួយអ្នក។»

ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។

សុខាដើរមកជិត។

«បង្ហាញខ្ញុំ។»

«អត់។»

«បើមិនបង្ហាញ ខ្ញុំនឹងប្រាប់នារី។»

ចៅចិត្រមើលគេ។

ហើយពេលនោះ គេចាប់ផ្តើមយល់ថា—

មិនមានការត្រឡប់ក្រោយទៀតទេ។


ចៅចិត្របើកកាបូប។

សុខាមើលឃើញពណ៌ក្រហម។

ភ្នែកគេចាប់ផ្តើមភ័យ។

«បិទវាទៅ...»

ចៅចិត្រមិនធ្វើ។

«អ្នកចង់ឃើញមែនទេ?»

«ខ្ញុំមិនចង់ទេ។»

«អ្នកចង់ដឹងថាវាជាអ្វី។»

សុខាថយក្រោយ។

ត្បូងនៅក្នុងដៃចៅចិត្រក្តៅឡើង។

ពន្លឺក្រហមប៉ះជញ្ជាំង។

ស្រមោលរបស់ពួកគេទាំងពីរលាតសន្ធឹង។

សុខាមើលទៅជញ្ជាំង។

ហើយស្រាប់តែស្រែក៖

«កុំឱ្យវាមើលខ្ញុំ!»

ចៅចិត្រកក។

«អ្នកឃើញអ្វី?»

សុខាមិនឆ្លើយ។

គេរត់ទៅមាត់រូង។

ចៅចិត្រតាម។

ពេលសុខាជិតដល់ច្រក—

ថ្មមួយដុំធ្លាក់ពីលើ។

គេចាប់ផ្តើមរត់លឿន។

ចៅចិត្រឈប់។

គេអាចជួយ។

គេអាចរត់ទៅទាញសុខាចេញ។

តែគេមិនរត់។

គ្រាន់តែឈរ។

សុខាបែរមកមើល។

ភ្នែកទាំងពីរជួបគ្នា។

«ចៅចិត្រ!»

គេចង់ស្រែក។

ប៉ុន្តែគេមិនធ្វើ។

ថ្មធំមួយធ្លាក់ចុះ។

ក្រហូង!

ធូលីពេញផ្លូវ។

សំឡេងសុខាបាត់។

ចៅចិត្រឈរនៅមុខរូង។

គេចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា—

រូងនេះចាស់។

ដីរលុង។

វាអាចបាក់បានគ្រប់ពេល។

គេមិនបានប៉ះថ្មណាមួយទេ។

គេមិនបានសម្លាប់សុខាទេ។

ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ—

គេចង់ឱ្យសុខាស្លាប់។

ហើយលើកនេះ គេដឹងច្បាស់។


ចៅចិត្រដើរចេញពីរូងយឺតៗ។

ត្បូងនៅក្នុងកាបូបស្ងាត់។

គ្មានសំឡេងខ្សឹប។

គ្មានសំណើ។

គ្មានការបញ្ជា។

មានតែសំឡេងបេះដូងរបស់គេ។

គេឈប់នៅក្រោមភ្លៀង។

ដៃគេញ័រ។

ប៉ុន្តែចិត្តគេមិនសោកស្តាយដូចយប់មុនទេ។

គេគ្រាន់តែគិតមួយរឿង៖

ឥឡូវនេះ នារីមិនអាចដឹងទេ។

ហើយនៅពេលនោះ—

ចៅចិត្របានយល់ពីអ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

លើកទីមួយ គេចង់ការពារមនុស្សពីគ្រោះថ្នាក់។

លើកនេះ—

គេចង់ការពារ អាថ៌កំបាំងរបស់ខ្លួន ពីមនុស្ស។

ត្បូងនៅក្នុងកាបូបក្តៅឡើង។

ប៉ុន្តែវាមិននិយាយអ្វីទេ។

ព្រោះលើកនេះ—

ចៅចិត្របាននិយាយជំនួសវារួចហើយ។