កូនស្រីរបស់ហ្លួង
គំនូរតំណាង ៖ បន្ទប់សម្ងាត់ និងការរកឃើញក្រាំងអ្នកស្នងតំណែង (The Secret Chamber & The Successor Ledger)

កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 12

កូនស្រីរបស់ហ្លួង

The Mine Master's Daughter

បន្ទាប់ពីសុខាបាត់ខ្លួន ឃុននារីចាប់ផ្តើមយល់ថា រឿងដែលនាងកំពុងស្វែងរក មិនមែនជារឿងរបស់ចោរទេ។

វាជារឿងរបស់គ្រួសារនាង។

ហើយប្រហែលជារឿងរបស់ចៅចិត្រ។

នាងមិនបានសួរគេម្ដងទៀត។

មិនមែនព្រោះនាងឈប់សង្ស័យទេ។

តែព្រោះនាងដឹងថា បើចង់បានការពិត នាងមិនអាចសួរមនុស្សដែលកំពុងលាក់វាបានទេ។

នាងត្រូវរកវាដោយខ្លួនឯង។


បន្ទប់ការងាររបស់ហ្លួងរតនា មានទ្វារពីរ។

ទ្វារមួយបើកទៅកាន់រានហាល។

ទ្វារមួយទៀតស្ថិតនៅខាងក្រោយទូឈើចាស់។

កាលពីនៅក្មេង នារីធ្លាប់ឃើញឪពុកចូលទ្វារនោះពីរបីដង។

រាល់ពេលនាងសួរ គាត់តែងឆ្លើយថា៖

«បន្ទប់เก็บឯកសារ។»

តែគាត់មិនដែលឱ្យនាងចូល។

យប់នោះ ហ្លួងរតនាមិននៅក្នុងផ្ទះ។

នារីឈរមុខទូឈើ។

នាងយកចង្កៀងមកជិត។

គ្មានសោ។

នាងរុញទូបន្តិច។

មិនរើ។

នាងពិនិត្យជញ្ជាំង។

នៅជ្រុងខាងក្រោម មានស្នាមកោសចាស់ៗ។

នារីដាក់ដៃទៅលើបន្ទះឈើមួយ។

ក្រិក។

ទូផ្លាស់ទីបន្តិច។

មានទ្វារតូចមួយនៅពីក្រោយ។

នារីឈប់ដកដង្ហើម។

នាងមិនភ្ញាក់ផ្អើលទេ។

ព្រោះនៅពេលនេះ អ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងភ័យ មិនមែនជាទ្វារសម្ងាត់ទេ។

គឺសំណួរ៖

ហេតុអ្វីឪពុកត្រូវលាក់វាពីនាង?


ខាងក្នុងមានក្លិនក្រដាសចាស់។

ធូលី។

ឈើសើម។

និងក្លិនដែកស្រាលៗ។

មានធ្នើឯកសារចំនួនបួន។

សៀវភៅកត់ត្រាចាស់ៗ។

ផែនទីភ្នំ។

បញ្ជីកម្មករ។

កិច្ចសន្យា។

និងប្រអប់ដែកមួយនៅលើតុ។

នារីបើកសៀវភៅទីមួយ។

ទំព័រចាស់ៗពោរពេញដោយលេខ។

ចំនួនត្បូង។

ទម្ងន់។

តម្លៃ។

អ្នកទិញ។

អ្នកដឹកជញ្ជូន។

ប៉ុន្តែមានទំព័រខ្លះត្រូវបានហែកចេញ។

នាងបើកសៀវភៅទីពីរ។

ជាផែនទីរ៉ែ។

រូងថ្មី។

រូងចាស់។

ផ្លូវក្រោមដី។

និងសញ្ញាក្រហមមួយនៅកន្លែងដែលនាងមិនធ្លាប់ឃើញក្នុងផែនទីផ្លូវការរបស់គ្រួសារ។

នៅជ្រុងផែនទី មានពាក្យសរសេរដោយដៃ៖

«កុំឱ្យអ្នកណារកឃើញផ្លូវទីបី។»

នារីអានម្តងទៀត។

ផ្លូវទីបី?

នាងបែរទៅរកផែនទីផ្សេង។

គ្មាន។

នាងបើកប្រអប់ឯកសារមួយទៀត។

ហើយនៅទីនោះ—

នាងឃើញឈ្មោះមួយ។

ចៅចិត្រ។


នារីកាន់ក្រដាសនោះដោយដៃញ័រ។

វាជាកំណត់ត្រាមួយដែលមានកាលបរិច្ឆេទថ្មីជាងឯកសារផ្សេង។

ខាងលើសរសេរ៖

អ្នកស្នងការងាររ៉ែ — កំណត់ជាបណ្តោះអាសន្ន

ក្រោមនោះ មានឈ្មោះ៖

ចៅចិត្រ

នារីអានម្តងទៀត។

មិនមែនជាឈ្មោះរបស់ឪពុកនាងទេ។

មិនមែនឈ្មោះកម្មករទេ។

គឺឈ្មោះបុរសដែលនាងកំពុងសង្ស័យ។

នៅខាងក្រោម មានកំណត់ត្រាមួយឃ្លា៖

«ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ — ការគ្រប់គ្រងតំបន់រ៉ែ និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលបានរកឃើញ ត្រូវប្រគល់ឱ្យចៅចិត្រ។»

នារីដកដង្ហើមយឺតៗ។

នាងមិនយល់។

ហេតុអ្វី?

ហេតុអ្វីឪពុកនាង ដែលមិនធ្លាប់ទុកចិត្តមនុស្សងាយៗ បែរជាចង់ប្រគល់អ្វីៗឱ្យចៅចិត្រ?

ហើយពាក្យ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលបានរកឃើញ មានន័យថាអ្វី?

ត្បូង?

ឬអ្វីផ្សេងទៀត?


នាងបន្តរក។

នៅក្រោមប្រអប់ដែក មានសៀវភៅតូចមួយ។

គម្របគ្មានឈ្មោះ។

នារីបើក។

ទំព័រដំបូងមានតែប្រយោគមួយ៖

«ប៉ៃលិនមិនបានផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យយើងទេ។ យើងបានយកវាពីនាង។»

នារីឈប់។

បន្ទាប់មក អានទំព័របន្ទាប់។

ហ្លួងរតនាបានសរសេរអំពីខ្លួនគាត់កាលពីនៅជាកម្មករ។

ភាពក្រីក្រ។

ការអត់ឃ្លាន។

ការមើលអ្នកមានកាន់អំណាច។

ការស្បថថា គាត់នឹងមិនរស់ដូចពួកគេ។

ប៉ុន្តែទំព័រមួយក្រោយមក គាត់សរសេរ៖

«ដើម្បីមិនឱ្យអ្នកដទៃបង្ខំយើង យើងត្រូវមានអំណាចជាងពួកគេ។»

នារីបិទភ្នែក។

នាងធ្លាប់ឮប្រយោគស្រដៀងគ្នានេះពីមាត់ឪពុក។

ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នាងឃើញវាសរសេរជាមួយដៃរបស់គាត់។


ទំព័របន្ទាប់ធ្វើឱ្យនាងឈប់ដកដង្ហើម។

មានកំណត់ត្រាអំពីរូងចាស់។

មនុស្សបាត់ខ្លួន។

គ្រោះថ្នាក់ដែលមិនត្រូវបានរាយការណ៍។

និងរឿងព្រេងអំពីត្បូងក្រហម។

នៅក្បែរពាក្យនោះ មានស្នាមម្រាមដៃចាស់ៗ និងស្នាមទឹក។

ឃ្លាមួយត្រូវបានគូសបន្ទាត់ក្រោម៖

«កុំឱ្យត្បូងជ្រើសអ្នក។»

នារីអានយឺតៗ។

បន្ទាប់មកទំព័របន្ទាប់៖

«ត្បូងមិនជ្រើសទេ។ មនុស្សជ្រើស។ ត្បូងគ្រាន់តែបង្ហាញថា មនុស្សនោះចង់បានអ្វី។»

នារីស្ងាត់។

នេះជាលើកដំបូងដែលនាងមានអារម្មណ៍ថា អ្វីដែលនាងកំពុងស្វែងរក មិនមែនជារឿងព្រេង។

ឬយ៉ាងហោចណាស់—

មនុស្សនៅក្នុងគ្រួសារនាងជឿថាវាមានពិត។


នាងបើកទំព័រចុងក្រោយ។

កាលបរិច្ឆេទថ្មីបំផុត។

សរសេរដោយដៃឪពុកនាង។

«ចៅចិត្របានរកឃើញផ្លូវទៅរូងចាស់។»

បន្ទាប់ពីនោះ មានឃ្លាមួយទៀត៖

«គេមិនដឹងថា ខ្ញុំដឹងទេ។»

នារីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់តាមខ្នង។

ឪពុកនាងដឹង។

គាត់ដឹងថាចៅចិត្របានទៅរូង។

ដឹងថាគេបានរកឃើញអ្វីមួយ។

ហើយគាត់នៅតែអនុញ្ញាតឱ្យគេចូលជិត។

ហេតុអ្វី?

នៅខាងក្រោមមានកំណត់ត្រាចុងក្រោយ៖

«ប្រសិនបើខ្ញុំស្លាប់ មិនមែនដោយសារជំងឺ ឬគ្រោះថ្នាក់ទេ — កុំទុកចិត្តអ្នកដែលកាន់ត្បូង។»

នារីទម្លាក់សៀវភៅចុះ។


សំឡេងជើងលឺពីខាងក្រៅ។

នារីងាកភ្លាម។

ហ្លួងរតនាត្រឡប់មក។

នាងប្រញាប់យកឯកសារមួយចំនួនដាក់ក្នុងក្រណាត់។

មុននឹងបិទប្រអប់ នាងមើលឃើញក្រដាសមួយនៅខាងក្រោម។

ក្រដាសតូច។

គ្មានចំណងជើង។

មានតែឈ្មោះបី៖

ចៅចិត្រ

រូងចាស់

ត្បូងកុលាបឈាម

នារីយកវាទៅ។

នាងបិទប្រអប់។

បិទទ្វារ។

រុញទូចូលកន្លែងដើម។

ហើយទើបនាងដើរចេញពីបន្ទប់។


ហ្លួងរតនាឈរនៅរានហាល។

គាត់មើលកូនស្រី។

«អ្នកទៅណា?»

«ទៅបណ្ណាល័យ។»

«ពេលយប់?»

«ខ្ញុំមិនងងុយ។»

ហ្លួងមើលនាង។

ភ្នែកគាត់ស្ងាត់។

នារីក៏មើលឪពុក។

ពីមុន នាងឃើញគាត់ជាឪពុក។

អ្នកការពារ។

មនុស្សដែលនាងជឿទុកចិត្ត។

ឥឡូវនេះ—

នាងចាប់ផ្តើមឃើញបុរសម្នាក់ដែលមានអាថ៌កំបាំងច្រើនជាងនាងគិត។

«ប៉ា» នាងនិយាយ។

«អ្វី?»

«ប៉ាធ្លាប់ស្គាល់ចៅចិត្រមុនពេលគេមកធ្វើការនៅទីនេះទេ?»

ហ្លួងរតនាមិនឆ្លើយភ្លាម។

«ហេតុអ្វីសួរ?»

«គ្រាន់តែចង់ដឹង។»

«ទេ។»

ចម្លើយខ្លី។

លឿនពេក។

នារីញញឹមស្រាល។

«បាទ។»

នាងដើរចេញ។

ហ្លួងមើលតាម។

គាត់ដឹងថា—

កូនស្រីរបស់គាត់បានចាប់ផ្តើមដើរលើផ្លូវដែលគាត់ព្យាយាមបិទជាច្រើនឆ្នាំ។


នៅពេលយប់ នារីចូលបន្ទប់។

នាងដាក់ឯកសារលើតុ។

បើកក្រដាសដែលសរសេរឈ្មោះចៅចិត្រ។

នាងអានម្តងទៀត។

អ្នកស្នងការងាររ៉ែ។

នាងមើលទៅឈ្មោះរបស់គេយូរ។

នាងនឹកឃើញថ្ងៃដំបូងដែលគេមកដល់ប៉ៃលិន។

បុរសក្រីក្រ។

សម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញ។

ភ្នែកដែលមានភាពអៀនខ្មាស់។

គេគ្រាន់តែចង់រកការងារ។

ឥឡូវនេះ—

ឪពុកនាងកំពុងរៀបចំអនាគតមួយសម្រាប់គេ។

ហើយប្រហែលជាត្បូងកំពុងរៀបចំអ្វីមួយផ្សេងទៀត។

នារីដាក់ដៃលើក្រដាស។

«ចៅចិត្រ... តើអ្នកបានរកឃើញអ្វីនៅក្នុងរូង?»

គ្មានអ្នកណាឆ្លើយ។

ប៉ុន្តែនៅបន្ទប់មួយទៀត—

ចៅចិត្រកំពុងកាន់ត្បូង។

វាក្តៅឡើងភ្លាមៗ។

គេឈប់។

សំឡេងខ្សឹបមួយលេចឡើង៖

«នាងបានរកឃើញឈ្មោះអ្នក។»

ចៅចិត្របិទដៃ។

«នាងដឹងអ្វី?»

«មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ។»

«ហើយបើនាងដឹង?»

សំឡេងស្ងាត់។

បន្ទាប់មក៖

«អ្នកនឹងត្រូវជ្រើសរើសថា តើអ្នកចង់រក្សានាង... ឬរក្សាអាថ៌កំបាំងរបស់អ្នក។»

ចៅចិត្រមើលត្បូង។

លើផ្ទៃក្រហមរបស់វា—

គេចាប់ផ្តើមឃើញមុខឃុននារី។

ហើយជាលើកដំបូង គេមិនឃើញនាងជាមនុស្សដែលត្រូវការការពារទៀតទេ។

គេឃើញនាងជា—

មនុស្សដែលអាចបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគេចង់កាន់កាប់។