កុលាបប៉ៃលិន · Chapter 13
អំណាចមកជាមួយក្លិនឈាម
Power Smells of Blood
ភ្លៀងធ្លាក់មិនឈប់នៅយប់នោះ។
នៅក្រោមដំបូលឈើចាស់ សំឡេងទឹកធ្លាក់លើស្លឹកស័ង្កសីដូចសំឡេងម្រាមដៃរាប់រយកំពុងគោះទ្វារ។
ចៅចិត្រមិនបានដេក។
ត្បូងកុលាបឈាមស្ថិតនៅក្នុងប្រអប់ឈើតូចមួយ។
គេមិនហ៊ានបើកវា។
ប៉ុន្តែគេក៏មិនអាចឈប់គិតពីវាបានដែរ។
ឃុននារីបានរកឃើញឈ្មោះគេ។
នាងបានចូលទៅក្នុងកន្លែងដែលគេមិនចង់ឱ្យនាងចូល។
ហើយឥឡូវនេះ មានរឿងមួយដែលគេដឹងច្បាស់ជាងមុន៖
អាថ៌កំបាំងមិនអាចលាក់បានជារៀងរហូតទេ។
សំណួរគឺ—
តើគេត្រូវធ្វើអ្វី មុនពេលនារីរកឃើញអ្វីៗទាំងអស់?
ចៅចិត្រមើលប្រអប់។
ក្នុងក្បាលគេ មានសំឡេងមួយលេចឡើង។
«បើអ្នកមិនជ្រើស នោះអ្នកដទៃនឹងជ្រើសជំនួសអ្នក។»
គេបិទភ្នែក។
វាមិនមែនជាសំឡេងត្បូងទេ។
ឬយ៉ាងហោចណាស់ គេមិនប្រាកដទៀតហើយ។
ព្រឹកឡើង ហ្លួងរតនាផ្ញើមនុស្សមកហៅចៅចិត្រ។
«ហ្លួងចង់ជួបឯង។ ម្នាក់ឯង។»
ចៅចិត្រមិនសួរទេ។
គេដឹងថាពេលវេលាដែលត្រូវជៀសវាង ក៏បានមកដល់។
ផ្ទះរបស់ហ្លួងនៅស្ងាត់ជាងធម្មតា។
គេដើរឆ្លងរានហាល ហើយឃើញឃុននារីនៅចុងផ្លូវ។
នាងមើលគេ។
មិនញញឹម។
មិនសួរ។
គ្រាន់តែមើល។
ចៅចិត្រឈប់មួយភ្លែត។
នារីនិយាយតែបីពាក្យ៖
«ប៉ាចង់ជួបអ្នក។»
«ខ្ញុំដឹង។»
នាងមើលទៅដៃរបស់គេ។
«អ្នកកាន់អ្វីមួយ?»
ចៅចិត្រដាក់ដៃចូលហោប៉ៅ។
«គ្មានអ្វីទេ។»
នារីស្ងាត់។
ចៅចិត្រដើរចូល។
នៅពេលទ្វារបិទពីក្រោយគេ នារីនៅតែឈរមើល។
នាងមិនបានឃើញត្បូង។
ប៉ុន្តែនាងបានឃើញការកុហក។
ហ្លួងរតនាអង្គុយមុខតុ។
ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ស្លេកស្លាំងខុសពីធម្មតា។ ដៃដែលធ្លាប់តែរឹងមាំពេលនេះកំពុងញ័រតិចៗ ខណៈដែលគាត់យកកន្សែងដៃពណ៌សមកខ្ទប់មាត់ក្អកស្ងួតៗ—នៅលើកន្សែងនោះ មានស្នាមឈាមក្រហមក្រមៅជាដានៗ។ នៅក្បែរចង្កៀង មានដបថ្នាំបុរាណដែលបើកគម្របចោល។
នៅលើតុមានសៀវភៅកត់ត្រាចាស់មួយ។
និងចង្កៀងមួយ។
គាត់មិនអញ្ជើញចៅចិត្រឱ្យអង្គុយភ្លាមទេ។
«ឯងដឹងថា ខ្ញុំហៅមកធ្វើអ្វី?»
«មិនដឹងទេ។»
ហ្លួងមើលគេយូរ។
«កុំកុហកខ្ញុំ។»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
ហ្លួងបើកសៀវភៅ។
«រូងខាងកើត។»
ម្រាមដៃគាត់ប៉ះលើពាក្យពីរបី។
«ឯងបានទៅទីនោះ។»
«បាទ។»
«ឯងបានឃើញអ្វី?»
ចៅចិត្រគិតមួយភ្លែត។
«មិនមានអ្វីក្រៅពីថ្ម និងរូងចាស់ទេ។»
ហ្លួងញញឹមស្រាល។
«នេះជាកុហកទីពីររបស់ឯង។»
ចៅចិត្រលើកភ្នែក។
«កុហកទីពីរ?»
«លើកទីមួយ គឺពេលឯងប្រាប់ខ្ញុំថា ឯងមិនបានចូលរូងនោះ។»
បន្ទប់ស្ងាត់។
ហ្លួងបិទសៀវភៅ។
«ខ្ញុំមិនខឹងទេ។»
«ហេតុអ្វី?»
«ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់កុហកមនុស្សដទៃច្រើនជាងឯង។»
ចៅចិត្រមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយយ៉ាងណា។
ហ្លួងក្រោកឡើង។
«មកជាមួយខ្ញុំ។»
ពួកគេចូលទៅបន្ទប់ខាងក្រោយ។
បន្ទប់ដែលនារីបានចូលកាលពីយប់។
ប៉ុន្តែឯកសារសំខាន់ៗត្រូវបានយកចេញរួចហើយ។
ហ្លួងឈរមុខផែនទីចាស់មួយ។
«ពេលខ្ញុំមកប៉ៃលិន ខ្ញុំមិនមានអ្វីទេ។»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
«ខ្ញុំធ្លាប់ជាកម្មករ។ ខ្ញុំឃើញមនុស្សមានលុយបញ្ជាអ្នកក្រីក្រ។ ខ្ញុំស្អប់វា។ ខ្ញុំស្បថថា ខ្ញុំនឹងមិនក្លាយជាមនុស្សបែបនោះទេ។»
ហ្លួងបែរមក។
«តែបន្ទាប់មក ខ្ញុំបានរៀនមេរៀនមួយ។»
«អ្វី?»
«មនុស្សក្រីក្រអាចមានចិត្តល្អ។ ប៉ុន្តែចិត្តល្អមិនអាចការពារអ្នកពីមនុស្សដែលចង់យកអ្វីពីអ្នកបានទេ។»
គាត់ដាក់ដៃលើផែនទី។
«ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរកអំណាច។ លុយ។ ដី។ មនុស្ស។ បំណុល។ ការភ័យខ្លាច។ អ្វីៗដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមិនហ៊ានបង្ខំខ្ញុំ។»
ចៅចិត្រសួរ៖
«ហើយរូងចាស់?»
ហ្លួងស្ងាត់មួយភ្លែត។
«រូងចាស់គឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានបាត់បង់មនុស្សជាច្រើន។»
«ដោយសារអ្វី?»
«ដោយសារខ្ញុំចង់បានច្រើនជាងអ្វីដែលខ្ញុំគួរតែចង់បាន។»
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យចៅចិត្រមើលគាត់ខុសពីមុន។
ហ្លួងដោះសោប្រអប់ដែកមួយ។
ខាងក្នុងមានក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅ។
គាត់បើកវា។
នៅលើក្រណាត់ មានស្នាមក្រហមតូចមួយ។
មិនមែនត្បូងទេ។
គ្រាន់តែជាបំណែកថ្មក្រហមដែលបាក់ចេញពីអ្វីមួយធំជាងនេះ។
ចៅចិត្រមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងគេឈប់មួយភ្លែត។
«នេះជាអ្វី?»
«អ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់រកឃើញ។»
«ត្បូងកុលាបឈាម?»
ហ្លួងមិនឆ្លើយថា បាទ។
ក៏មិនឆ្លើយថា ទេ។
«មានមនុស្សជាច្រើនជឿថា វាជាបណ្តាសា។»
«ហើយលោក?»
«ខ្ញុំធ្លាប់ជឿ។»
«ឥឡូវ?»
ហ្លួងមើលបំណែកថ្ម។
«ឥឡូវខ្ញុំជឿលើមនុស្សជាងត្បូង។»
ចៅចិត្រមិនយល់។
ហ្លួងនិយាយបន្ត៖
«ត្បូងមិនបានប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសម្លាប់អ្នកណាទេ។ មិនបានបង្ខំខ្ញុំឱ្យកុហក។ មិនបានបង្ខំខ្ញុំឱ្យយកទ្រព្យអ្នកដទៃ។»
គាត់បិទប្រអប់។
«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ។»
ពាក្យនោះធ្លាក់ចូលក្នុងបន្ទប់ដូចថ្មធ្ងន់មួយ។
ចៅចិត្រមើលមុខគាត់។
«ហេតុអ្វីលោកប្រាប់ខ្ញុំរឿងនេះ?»
ហ្លួងមិនឆ្លើយភ្លាម។
បន្ទាប់មកគាត់និយាយ៖
«ព្រោះខ្ញុំមើលឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងឯង។»
ចៅចិត្រមិនពេញចិត្ត។
«ខ្ញុំមិនដូចលោកទេ។»
ហ្លួងញញឹម។
«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់និយាយដូចឯង។»
«ខ្ញុំមិនធ្វើអ្វីដោយសារលុយទេ។»
«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់និយាយដូច្នេះ។»
«ខ្ញុំមិនចង់យកអំណាចពីអ្នកណាទេ។»
«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់និយាយដូច្នេះ។»
ចៅចិត្រស្ងាត់។
ហ្លួងដើរទៅបង្អួច។
«ឯងគិតថា ឯងកំពុងធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារមនុស្សដែលឯងស្រឡាញ់។»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
«ខ្ញុំធ្លាប់គិតដូចគ្នា។»
ខាងក្រៅ ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់ម្តងទៀត។
«ប៉ុន្តែថ្ងៃមួយ ឯងនឹងមិនដឹងថា ឯងកំពុងការពារនាងពីពិភពលោក... ឬកំពុងការពារអំណាចរបស់ឯងពីនាងទេ។»
ចៅចិត្រមើលចុះ។
ពាក្យនោះចាក់ចូលចិត្តគេ។
ព្រោះវាដូចជាអ្វីដែលត្បូងធ្លាប់បង្ហាញ។
ប៉ុន្តែនេះជាមាត់របស់មនុស្ស។
ហ្លួងដាក់ដៃលើស្មាចៅចិត្រ។
«ខ្ញុំមានសំណួរមួយ។»
ចៅចិត្រមើលគាត់។
«បើថ្ងៃណាមួយ អំណាចនៅក្នុងដៃឯងធំជាងអ្វីដែលឯងគិតថាខ្លួនគួរមាន... ឯងនឹងធ្វើអ្វី?»
«ខ្ញុំនឹងមិនប្រើវាធ្វើអាក្រក់ទេ។»
ហ្លួងសើចស្រាល។
មិនមែនសើចចំអក។
ជាសំណើចរបស់មនុស្សដែលធ្លាប់បានឮចម្លើយនេះពីខ្លួនឯង។
«ចម្លើយល្អ។»
គាត់ដកដៃចេញ។
«តែចាំវាទុក។»
ហ្លួងដើរទៅទ្វារ។
«ថ្ងៃដែលឯងចាប់ផ្តើមប្រាប់ខ្លួនឯងថា ‘ខ្ញុំត្រូវធ្វើវា ដើម្បីការពារអ្នកដទៃ’ — សូមឈប់មួយភ្លែត ហើយសួរខ្លួនឯងថា តើមានវិធីផ្សេងទៀតទេ?»
ចៅចិត្រសម្លឹងគាត់។
«ហើយបើគ្មាន?»
ហ្លួងបើកទ្វារ។
«នោះហើយជាពេលដែលឯងត្រូវប្រយ័ត្នបំផុត។»
នៅពេលចៅចិត្រចេញពីបន្ទប់ គេឃើញឃុននារីឈរនៅរានហាល។
នាងមើលឪពុក។
បន្ទាប់មកមើលគេ។
«ប៉ាប្រាប់អ្នកអ្វី?»
«រឿងអតីតកាល។»
«របស់អ្នកណា?»
ចៅចិត្រមិនឆ្លើយ។
នារីដើរមកជិត។
«ខ្ញុំសួរអ្នកម្តងទៀត។»
«របស់ហ្លួង។»
នាងស្ងាត់។
«មិនមែនរបស់អ្នកទេ?»
ចៅចិត្រមើលនាង។
សំណួរនេះមិនមែនជាសំណួរធម្មតាទេ។
នាងដឹង។
នាងកំពុងសាកល្បងគេ។
«ខ្ញុំមិនដឹងថា អ្នកកំពុងនិយាយអំពីអ្វីទេ។»
នារីមើលភ្នែកគេយូរ។
«ថ្ងៃមួយ អ្នកនឹងត្រូវប្រាប់ខ្ញុំ។»
ចៅចិត្រចង់និយាយថា បាទ។
ប៉ុន្តែគេមិននិយាយ។
គេដើរចេញ។
នៅពីក្រោយគេ នារីនិយាយទាបៗ៖
«ខ្ញុំមិនខ្លាចការពិតទេ ចៅចិត្រ។ ខ្ញុំខ្លាចមនុស្សដែលគិតថា ការកុហកគឺជាវិធីការពារខ្ញុំ។»
ជំហានរបស់ចៅចិត្រឈប់មួយភ្លែត។
បន្ទាប់មកគេបន្តដើរ។
យប់នោះ ហ្លួងរតនាអង្គុយម្នាក់ឯង។
នារីចូលមក។
នាងមិនសួរអំពីបន្ទប់សម្ងាត់។
មិនសួរអំពីឯកសារ។
នាងសួរតែ៖
«ប៉ាស្គាល់ចៅចិត្រមុនពេលគេមកទីនេះមែនទេ?»
ហ្លួងមើលកូនស្រី។
យូរ។
«បាទ។»
នេះជាលើកដំបូងដែលគាត់មិនកុហក។
នារីអង្គុយ។
«ចាប់តាំងពីពេលណា?»
«មុនពេលគេដឹងថា ខ្ញុំកំពុងសង្កេតមើលគេ។»
«ហេតុអ្វីប៉ាជ្រើសគេជាអ្នកស្នង?»
ហ្លួងបែរមុខទៅបង្អួច។
«ព្រោះខ្ញុំគិតថា គេអាចក្លាយជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចក្លាយបាន។»
«អ្វី?»
ហ្លួងស្ងាត់។
«មនុស្សដែលមានអំណាច... ប៉ុន្តែមិនត្រូវអំណាចគ្រប់គ្រង។»
នារីមើលឪពុក។
«ហើយប៉ាគិតថា គេនឹងធ្វើបាន?»
ហ្លួងបិទភ្នែក។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។»
ជាលើកដំបូង នារីឮភាពភ័យខ្លាចក្នុងសំឡេងឪពុក។
ហ្លួងបើកថតតុ។
គាត់យកក្រដាសចាស់មួយសន្លឹកចេញ។
លើក្រដាសមានបញ្ជីឈ្មោះកម្មករ។
នៅជួរខាងក្រោម មានឈ្មោះរបស់ចៅចិត្រ។
ប៉ុន្តែខាងលើវា មានឈ្មោះមួយដែលត្រូវបានគូសចោល។
នារីសួរ៖
«នេះជាអ្នកណា?»
ហ្លួងមិនឆ្លើយ។
«ប៉ា?»
គាត់ដាក់ក្រដាសចុះ។
«មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ជឿទុកចិត្ត។»
«ហើយ?»
«គេបានរកឃើញត្បូងមុនខ្ញុំ។»
នារីស្ងាត់។
ហ្លួងនិយាយបន្ត៖
«បន្ទាប់ពីគេរកឃើញវា គេប្រែប្រួល។»
«ត្បូងធ្វើឱ្យគេប្រែប្រួល?»
«ខ្ញុំមិនដឹង។»
គាត់មើលកូនស្រី។
«ឬប្រហែលគេគ្រាន់តែឈប់លាក់អ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។»
នារីមិននិយាយ។
នៅខាងក្រៅ ផ្លូវទៅភ្នំងងឹត។
ចៅចិត្រដើរតែម្នាក់ឯង។
ក្នុងហោប៉ៅ គេមានត្បូង។
គេឈប់នៅក្រោមដើមឈើមួយ។
យកវាចេញ។
ពន្លឺចង្កៀងពីចម្ងាយប៉ះលើផ្ទៃក្រហម។
គេនឹកឃើញពាក្យរបស់ហ្លួង៖
«ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ។»
ចៅចិត្រខ្សឹប៖
«ខ្ញុំមិនដូចលោកទេ។»
សំឡេងមួយឆ្លើយក្នុងភាពងងឹត។
«មិនទាន់។»
គេចាប់ត្បូងជាប់។
«ខ្ញុំអាចជ្រើសបាន។»
«មែន។»
«ខ្ញុំនឹងមិនក្លាយជាលោកទេ។»
សំឡេងស្ងាត់មួយភ្លែត។
បន្ទាប់មក៖
«ដូច្នេះហេតុអ្វីអ្នកកំពុងកាន់ខ្ញុំ?»
ចៅចិត្រមើលត្បូង។
គេមិនឆ្លើយ។
នៅចម្ងាយ ឃុននារីឈរនៅមាត់រានហាល។
នាងមើលទៅភ្នំ។
មិនអាចឃើញចៅចិត្រទេ។
ប៉ុន្តែដូចជានាងមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។
ហើយនៅក្នុងបន្ទប់របស់ហ្លួង—
សៀវភៅចាស់មួយបានបើកដោយខ្យល់។
ទំព័រមួយបង្ហាញឃ្លាដែលគាត់មិនបានប្រាប់កូនស្រី៖
«អ្នកស្នងមិនត្រូវបានជ្រើសដោយឈាមទេ។ គេត្រូវបានជ្រើសដោយអ្វីដែលគេចង់បានបំផុត។»
ភ្លើងចង្កៀងរលត់។