បុរសចម្លែកនៅមាត់ទ្វារដែក
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនលុតជង្គង់ហុចរាជសារស្លឹកត្នោតឱ្យនាងកង្រីនៅមាត់ទ្វារដែក (The Stranger at the Iron Gates)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 04

បុរសចម្លែកនៅមាត់ទ្វារដែក

The Stranger at the Iron Gates

«កាប់វាចោល! បោះសាច់វាឱ្យឆ្កែព្រៃស៊ី!»

សំឡេងគ្រហឹមរបស់មេទ័ពកុម្ភណ្ឌបានបន្លឺឡើងកក្រើកច្រកទ្វារដែក។

ទាហានយក្សមាឌធំៗរាប់សិបនាក់ដែលប្រដាប់ដោយលំពែងសំរិទ្ធ និងដាវមុខពីរ បានឡោមព័ទ្ធយុវជនមនុស្សលោកដែលកំពុងដេកសន្លប់លុតជង្គង់ផ្អែកនឹងទ្វារដែក។ ផ្លែដាវធំៗត្រូវបានលើកឡើងត្រៀមពុះក្បាលបុរសនោះជាពីរ។

«ឈប់ភ្លាម!»

សំឡេងស្រែកយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់របស់កង្រីបានបន្លឺឡើងកាត់ផ្តាច់ភាពវឹកវរ។

នាងរត់ចុះពីជណ្តើរថ្មខ្ពស់ សំពត់ផាមួងខ្មៅប៉ាក់មាសរបស់នាងធ្លាក់ចុះដល់ដីភក់។ កង្រីដើរចូលទៅកណ្តាលរង្វង់ទាហានយក្សដោយទឹកមុខតឹងតែង ភ្នែកថ្លាដូចត្បូងកណ្តៀងរបស់នាងសម្លឹងទៅកុម្ភណ្ឌ៖

«ទម្លាក់អាវុធចុះទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំបានបញ្ជាហើយថា ហាមកាប់សម្លាប់អ្នកណាទាំងអស់មុនពេលខ្ញុំសួរនាំ!»

«ប៉ុន្តែព្រះនាង...» កុម្ភណ្ឌទម្លាក់ដាវចុះបន្តិច ចង្កូមវែងរបស់គេញ័រទទ្រើក «នេះជាមនុស្សលោក! មនុស្សលោកមិនដែលចូលមកទីនេះដោយបំណងល្អទេ! ពួកវាជាសត្វចម្លែកដែលមានពិសពុល!»

«គេគ្មានអាវុធក្នុងដៃឡើយ» កង្រីតប នាងបន្ទាបខ្លួនចុះអង្គុយក្បែរយុវជននោះ «គេហត់នឿយ និងរងរបួសស្ទើរតែស្លាប់ទៅហើយ។ បើពួកយើងសម្លាប់មនុស្សដែលគ្មានកម្លាំងតដៃបែបនេះ តើពួកយើងខុសពីសត្វតិរច្ឆានយ៉ាងណា?»

កង្រីលើកដៃស្រឡូនសម៉ដ្ឋខៃរបស់នាង ស្ទាបថ្ងាសរបស់យុវជននោះថ្នមៗ។

ស្បែករបស់គេក្តៅដូចរងើកភ្លើង ប៉ុន្តែដង្ហើមរបស់គេខ្សោយណាស់។ នៅលើកំភួនដៃ និងស្មារបស់គេ មានស្នាមបន្លាដែកចាក់រយះឈាមហូរជោក។

ភ្លាមៗនោះ យុវជនបានកន្ត្រាក់ខ្លួន។ ត្របកភ្នែករបស់គេបានបើកឡើងយឺតៗ។

កែវភ្នែកខ្មៅមុតស្រួចដូចស្ទាំងបានសម្លឹងចំមុខកង្រី។

ពុទ្ធិសែនភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅក្នុងស្មារតីដែលនៅស្រវាំង គេគិតថាគេនឹងត្រូវភ្ញាក់ឡើងកណ្តាលរូងបិសាចដែលមានចង្កូមវែងៗ និងក្រញ៉ាំដែកស្រេកឈាម។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេឃើញនៅចំពោះមុខ គឺផ្ទៃមុខនារីម្នាក់ដ៏ស្រស់ស្អាតលើសលប់—ស្បែកសម៉ដ្ឋដូចព្រិល ចិញ្ចើមដូចធ្នូ និងកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយក្តីមេត្តា។

«តើ... នាងជាទេពអប្សរឬ?» ពុទ្ធិសែនខ្សឹប សំឡេងរបស់គេស្អកស្ទើរតែស្តាប់មិនឮ។

កង្រីញញឹមបន្តិច ប៉ុន្តែនាងព្យាយាមទប់ចង្កូមតូចក្នុងមាត់មិនឱ្យលេចចេញមកបំភ័យគេ៖

«ខ្ញុំមិនមែនជាទេពអប្សរទេ... ខ្ញុំជាកង្រី រាជបុត្រីនៃបន្ទាយថ្មខ្មៅនេះ។ ឯងជាមនុស្សលោក... ហេតុអ្វីឯងហ៊ានប្រថុយជីវិតឆ្លងកាត់ព្រៃបន្លាមកដល់ទីនេះ?»

ពុទ្ធិសែនដឹងខ្លួនវិញភ្លាម។ ការចងចាំ និងការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ត្រជាក់បានវិលត្រឡប់មកក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។

នាងកង្រី!

កូនស្រីយក្ខិនីសន្ធមារ—អ្នកដែលគេត្រូវតែប្រើប្រាស់ដើម្បីចូលទៅដល់ឃ្លាំងឱសថ!

គេទប់លំនឹងខ្លួន លើកដៃទាំងពីរឡើងសំពះ រួចលូកចូលក្នុងហោប៉ៅអាវ ដករាជសារស្លឹកត្នោតដែលមានខ្សែសូត្រក្រហមចងបិទត្រាជ័រខ្មៅ ហុចទៅឱ្យកង្រី៖

«ទូលបង្គំឈ្មោះ ពុទ្ធិសែន... ជាអ្នកនាំសាររបស់មហាក្សត្រីសន្ធមារ ពីនគរបន្ទាយជ័យមកក្រាបទូល។»

ពាក្យថា «មហាក្សត្រីសន្ធមារ» បានធ្វើឱ្យពួកទាហានយក្សទាំងអស់ស្ងាត់មាត់ភ្លាម។

កង្រីទទួលយករាជសារនោះមកកាន់ក្នុងដៃ។ នាងស្គាល់ត្រាជ័រខ្មៅ និងខ្សែសូត្រក្រហមរបស់ម្តាយចិញ្ចឹមច្បាស់ណាស់។ នាងស្រាយខ្សែសូត្រថ្នមៗ រួចបើកស្លឹកត្នោតអាននៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដែលទើបរះឡើង។

អក្សរចារិកពណ៌មាសដែលមហាឥសីបានកែប្រែ បានរំលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់៖

«បើអ្នកកាន់សារនេះមកដល់ពេលថ្ងៃ ចូររៀបការពេលថ្ងៃ។ បើមកដល់ពេលយប់ ចូររៀបការពេលយប់ ឱ្យបានជាស្វាមីភរិយានឹងកូនស្រីកង្រីភ្លាម!»

កង្រីឈរស្ងៀមទ្រឹង។

បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់ដូចស្គរជ័យ។ នាងអានម្តងហើយម្តងទៀត មិនជឿនឹងភ្នែកខ្លួនឯង។

ម្តាយសន្ធមារ... ម្តាយដែលតែងតែស្អប់ខ្ពើមមនុស្សលោក ម្តាយដែលធ្លាប់ហាមឃាត់នាងមិនឱ្យទុកចិត្តមនុស្ស... ឥឡូវនេះ បែរជាបញ្ជូនយុវជនសង្ហាម្នាក់នេះមកឱ្យរៀបការជាមួយនាង?

តើនេះមានន័យថាម្តាយបានផ្លាស់ប្តូរចិត្តហើយឬ?

តើនេះមានន័យថាម្តាយចង់ផ្សះផ្សាសន្តិភាពរវាងមនុស្ស និងយក្ស ហើយបានជ្រើសរើសបុរសម្នាក់នេះឱ្យធ្វើជាស្ពានមេត្រីសម្រាប់នាងមែនទេ?

កង្រីងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលពុទ្ធិសែន។

នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ ពុទ្ធិសែនមើលទៅដូចជារូបចម្លាក់ក្សត្រដ៏អស្ចារ្យ។ ទោះបីខ្លួនប្រាណប្រឡាក់ដី និងឈាម ប៉ុន្តែក្រសែភ្នែករបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ និងពោរពេញដោយភាពក្លាហាន។

«តើ... បងដឹងទេថា អ្វីដែលសរសេរក្នុងរាជសារនេះ?» កង្រីសួរ សំឡេងរបស់នាងញ័រតិចៗ។

ពុទ្ធិសែនសម្លឹងមើលនាង គេធ្វើពុតជាមិនដឹងអ្វីទាំងអស់៖

«ទូលបង្គំមិនហ៊ានបើកមើលរាជសាររបស់មហាក្សត្រីឡើយ។ មហាក្សត្រីគ្រាន់តែបញ្ជាឱ្យទូលបង្គំនាំសារនេះមកប្រគល់ជូនព្រះនាងដោយផ្ទាល់ដៃប៉ុណ្ណោះ។»

កង្រីដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន។ នាងដើរចូលទៅជិតពុទ្ធិសែន ហើយលុតជង្គង់ចុះទល់មុខគេ៖

«ម្តាយរបស់ខ្ញុំ... បញ្ជាឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយបង។ នៅយប់នេះ។»

ពុទ្ធិសែនធ្វើជាភ្ញាក់ផ្អើល ភ្នែករបស់គេបើកធំៗ មុននឹងបន្ទាបក្បាលចុះយ៉ាងទន់ភ្លន់៖

«ប្រសិនបើជារាជបញ្ជារបស់មហាក្សត្រី... ហើយប្រសិនបើព្រះនាងមិនខ្ពើមរអើមទូលបង្គំដែលជាមនុស្សលោកដ៏កម្សត់ម្នាក់នេះទេ... ទូលបង្គំស្ម័គ្រចិត្តលះបង់ជីវិតដើម្បីបម្រើព្រះនាងជារៀងរហូត។»

ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់របស់ពុទ្ធិសែន បានចាក់ទម្លុះបេះដូងកង្រីភ្លាមៗ។

នាងមិនដែលដឹងឡើយថា ក្រោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់នោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីគំនិតគណនាយ៉ាងត្រជាក់របស់ចារបុរសម្នាក់ ដែលកំពុងគូសផែនទីចូលទៅកាន់ឃ្លាំងកោដ្ឋភ្នែកនោះឡើយ។

«ជួយលើកគេឡើង!» កង្រីបញ្ជាទៅកាន់ទាហាន «នាំគេទៅបន្ទប់សម្រាកហ្លួង លាងសម្អាតមុខរបួស និងរៀបចំពិធីអភិសេកនៅរាត្រីនេះភ្លាម!»

មេទ័ពកុម្ភណ្ឌសម្លឹងមើលពុទ្ធិសែនដោយកែវភ្នែកមិនទុកចិត្ត ប៉ុន្តែគេមិនអាចប្រឆាំងនឹងរាជសាររបស់សន្ធមារបានឡើយ។

ខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់កាត់ច្រកទ្វារដែកខ្មៅជាថ្មី។

កង្រីដើរអមដំណើរពុទ្ធិសែនចូលទៅក្នុងបន្ទាយ ដោយបេះដូងដែលពោរពេញដោយផ្កា និងក្តីសង្ឃឹម។ នាងជឿជាក់ថារាត្រីនេះ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃយុគសម័យសន្តិភាព... ដោយមិនដឹងថាវាគឺជាជំហានដំបូងនៃការរលាយរលត់នៃនគររបស់នាងឡើយ។