ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 05 · បញ្ចប់វគ្គ ១ (End of Act I)
ពិធីអភិសេកស្រមោល
The Shadow Nuptials
សាលមហោស្រពថ្មខ្មៅមិនធ្លាប់មានពន្លឺភ្លឺស្រស់បំព្រងបែបនេះទេក្នុងរយៈពេលរាប់រយឆ្នាំ។
គោមស្លែវេទមន្តរាប់ពាន់ត្រូវបានដុតបំភ្លឺតាមជួរជញ្ជាំងថ្មភ្នំភ្លើង បញ្ចេញពន្លឺរស្មីពណ៌បៃតងត្បូងមរកត និងពណ៌ស្វាយត្រជាក់ស្រេប។ ក្លិនផ្សែងផ្កាក្លាំពូ និងផ្កាម្លិះព្រៃដែលកង្រីបានដាំដោយផ្ទាល់ដៃ បានរសាត់អណ្តែតពេញសាល ជម្រះក្លិនឈាមឆ្អាបដែលធ្លាប់ជាប្រពៃណីនៃបន្ទាយយក្ស។
នៅកណ្តាលសាល មុខអាសនៈថ្មឆ្លាក់រូបបុព្វបុរសអស្សុរា កង្រីនិងពុទ្ធិសែនកំពុងឈរក្បែរគ្នា។
កង្រីគ្រងសំពត់ផាមួងខ្មៅរលើបប៉ាក់ខ្សែសរសៃមាស ស្បៃពណ៌បៃតងខ្ចីបាំងពាក់កណ្តាលទ្រូង។ នៅលើក្បាលរបស់នាង មានពាក់មកុដផ្កាព្រៃស្រស់។ សម្រស់របស់នាងនៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទពេញវង់ គឺស្រស់ស្អាតរហូតដល់សូម្បីតែពួកយក្សចំណាស់ៗដែលធ្លាប់តែស្អប់មនុស្ស ក៏ត្រូវឈរទ្រឹងភ្លឹកស្មារតី។
រីឯពុទ្ធិសែន ស្លៀកពាក់ឈុតក្សត្រាបុរាណពណ៌ក្រហមចាស់ប៉ាក់មាស ដែលទាហានយក្សបានយកមកជូន។ មុខរបួសរបស់គេត្រូវបានលាបថ្នាំ និងបិទជិត។ គេឈរដោយឫកពារអង់អាច សង្ហាដូចព្រះឥន្ទ្រចុះមកឋានកណ្តាល។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងជម្រៅនៃកែវភ្នែករបស់គេ... គ្មានសេចក្តីសុខសូម្បីតែបន្តិច។
នៅជុំវិញពួកគេ មេទ័ពកុម្ភណ្ឌ និងចាស់ទុំយក្សរាប់សិបនាក់កំពុងឈរមើលដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ក្រសែភ្នែករបស់កុម្ភណ្ឌមុតស្រួចដូចផ្លែដាវ មិនដែលឃ្លាតឆ្ងាយពីកញ្ចឹងករបស់ពុទ្ធិសែនសូម្បីតែមួយវិនាទី។ យក្សទាំងអស់គោរពតាមរាជសាររបស់សន្ធមារ ប៉ុន្តែគ្មានយក្សណាម្នាក់ទុកចិត្តមនុស្សលោកឡើយ។
«ចាប់ផ្តើមពិធីសច្ចាឈាម...»
អាចារ្យយក្សចំណាស់ម្នាក់ដែលមានពុកចង្កាពណ៌ប្រផេះដល់ដី បានបន្លឺសំឡេងគ្រលរឡើង។
អាចារ្យនោះបានហុចកាំបិតប្រាក់តូចមួយឱ្យកង្រី។
កង្រីទទួលកាំបិតដោយស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ។ នាងងាកមកសម្លឹងមើលពុទ្ធិសែន កែវភ្នែករបស់នាងថ្លាដូចទឹកអម្រឹត។ នាងបានយកចុងកាំបិតមកឆូតចុងម្រាមដៃនាងបន្តិច—ដំណក់ឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់បានស្រក់ចុះទៅក្នុងពែងមាសដែលផ្ទុកទឹកឃ្មុំព្រៃ។
«នៅចំពោះមុខដូនតាយក្ស និងមេឃដី...» កង្រីបន្លឺសំឡេងស្រទន់ «ខ្ញុំកង្រី សច្ចាថានឹងស្រឡាញ់ និងស្មោះត្រង់ចំពោះស្វាមីពុទ្ធិសែន។ បើខ្ញុំក្បត់ពាក្យសច្ចានេះ សូមឱ្យបេះដូងខ្ញុំបែកធ្លាយជាផេះផង់។ ប៉ុន្តែបើស្វាមីស្រឡាញ់ខ្ញុំស្មោះ... ខ្ញុំនឹងប្រគល់គ្រប់យ៉ាង ទាំងជីវិត និងនគរនេះ ឱ្យស្ថិតក្នុងដៃស្វាមីរហូតដល់ថ្មភ្នំរលាយ។»
ពាក្យសច្ចានោះបានចាក់ទម្លុះទ្រូងពុទ្ធិសែនដូចជាព្រួញពិស។
«...រហូតដល់ថ្មភ្នំរលាយ...»
ដៃរបស់ពុទ្ធិសែនញ័រតិចៗនៅពេលគេទទួលកាំបិតប្រាក់ពីនាង។
គេដឹងច្បាស់ណាស់ថានាងមិនមែនកំពុងសម្តែងទេ។ នាងពិតជាកំពុងប្រគល់ព្រលឹងរបស់នាងឱ្យគេពិតមែន។ ប៉ុន្តែនៅពេលគេនឹកឃើញដល់ម្តាយក្នុងរូងងងឹត... នឹកឃើញដល់កែវភ្នែកម្ខាងរបស់ម្តាយដែលកំពុងស្រក់ទឹកភ្នែក... ពុទ្ធិសែនបានខាំធ្មេញ កាត់ម្រាមដៃរបស់ខ្លួនឱ្យឈាមស្រក់ចូលក្នុងពែងមាសជាមួយឈាមរបស់នាង។
«ខ្ញុំពុទ្ធិសែន...» សំឡេងរបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែគ្រប់ពាក្យពេចន៍សុទ្ធតែជាការកុហកដ៏ឥតខ្ចោះ «សច្ចាថានឹងមើលថែ និងការពារកង្រីអស់មួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ។»
អាចារ្យយក្សលើកពែងមាសឡើង សូត្រធម៌បុរាណជាភាសាអស្សុរា រួចឱ្យអ្នកទាំងពីរក្រេបទឹកឃ្មុំលាយឈាមនោះរួមគ្នា។
ទូង... ទូង...!
ស្គរជ័យបានបន្លឺឡើង។ ពិធីអភិសេកស្រមោលត្រូវបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរ។
នៅកណ្តាលរាត្រី បន្ទប់ផ្ទំហ្លួងស្ងាត់ជ្រងំ។
ខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់កាត់វាំងននសូត្រពណ៌បៃតងខ្ចី។ នៅលើគ្រែឈើប្រណីតដែលក្រាលដោយកន្ទេលផ្កាឈូក កង្រីកំពុងអង្គុយក្បែរពុទ្ធិសែន ក្បាលរបស់នាងផ្អែកលើដើមទ្រូងរបស់គេ។
នាងស្តាប់ឮសូរសំឡេងបេះដូងរបស់គេលោត—វាលោតញាប់ និងមិនស្ងប់។
«ម្ចាស់បង...» កង្រីខ្សឹប ម្រាមដៃនាងអង្អែលដៃរបស់គេថ្នមៗ «បងនៅខ្លាចបន្ទាយនេះទៀតមែនទេ?»
ពុទ្ធិសែនភ្ញាក់បន្តិច គេងាកមកញញឹមដាក់នាង៖
«បងមិនខ្លាចបន្ទាយនេះទេ... បងគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថា អ្វីៗទាំងអស់ដូចជាសុបិន។ បុរសកម្សត់ម្នាក់ដូចជាបង មិនសមនឹងទទួលបានភរិយាដ៏ល្អដូចអូនឡើយ។»
កង្រីសើចតិចៗ សំឡេងសើចរបស់នាងរណ្តំដូចសំឡេងកណ្ដឹងខ្យល់សំរិទ្ធ៖
«កុំនិយាយបែបនេះអី ម្ចាស់បង។ នៅក្នុងបន្ទាយនេះ ខ្ញុំមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែខ្ញុំឯកកោណាស់។ យក្សដទៃទៀតមើលឃើញខ្ញុំត្រឹមតែជាអ្នកស្នងរាជ្យ... គ្មាននរណាម្នាក់មើលឃើញខ្ញុំជាមនុស្សស្រីធម្មតាម្នាក់ឡើយ។ ម្ដាយសន្ធមារតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថាមនុស្សលោកគួរឱ្យខ្លាច... ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំឃើញបង ខ្ញុំដឹងថាម្តាយខុសហើយ។»
នាងងើបមុខឡើង សម្លឹងចំកែវភ្នែករបស់គេ៖
«ថ្ងៃស្អែក... អូននឹងនាំបងទៅមើលសួនឱសថពិសិដ្ឋ។ អូននឹងបង្ហាញបងនូវរាល់អាថ៌កំបាំងនៃបន្ទាយនេះ។ អ្វីៗដែលជារបស់អូន... ឥឡូវនេះ ជារបស់បងហើយ។»
ពុទ្ធិសែនឱបនាងជាប់ដើមទ្រូង ដៃរបស់គេអង្អែលខ្នងនាងថ្នមៗ។
«អរគុណអូន... កង្រី» គេខ្សឹប។
ប៉ុន្តែខណៈពេលដែលកង្រីកំពុងបិទភ្នែកលង់លក់ដោយក្តីសុខក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ...
កែវភ្នែករបស់ពុទ្ធិសែនបានបើកឡើងក្នុងភាពងងឹត។
គេសម្លឹងមើលទៅច្រកទ្វារដែកតូចមួយនៅជ្រុងបន្ទប់ផ្ទំ—ច្រកទ្វារដែលនាំចុះទៅកាន់ឃ្លាំងសម្ងាត់ក្រោមដី។ នៅក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រី គេហាក់ដូចជាឮសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរបស់កោដ្ឋកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូដែលកំពុងហៅឈ្មោះគេ។
គេបានរៀបការជាមួយនាងហើយ។ គេបានចូលមកដល់បេះដូងនៃនគរយក្សហើយ។
«អភ័យទោសឱ្យបងផង កង្រី...» ពុទ្ធិសែនគិតក្នុងចិត្ត ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក «បងមិនអាចស្រឡាញ់អូនបានទេ។ បងមកទីនេះ មិនមែនដើម្បីធ្វើជាស្វាមីរបស់អូនទេ... តែដើម្បីធ្វើជាអ្នករំដោះម្តាយរបស់បង!»
នៅខាងក្រៅបង្អួច ពន្លឺព្រះច័ន្ទពេញវង់បានត្រូវពពកខ្មៅរសាត់មកបាំងបាត់។
Act I ត្រូវបានបិទបញ្ចប់កណ្តាលស្បៃមង្គលការស្រមោល។ អន្ទាក់ត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ ហើយឆាកល្ខោននៃការបោកប្រាស់ និងចោរកម្មអាធ្រាត្រនៃ Act II កំពុងតែរង់ចាំបើកវាំងនន។