ស្រមោលនៃការស្ទាក់ស្ទើរ
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនឈរស្ទាក់ស្ទើរក្បែរគ្រែកង្រីដែលកំពុងលង់លក់ (The Faltering Blade)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 08

ស្រមោលនៃការស្ទាក់ស្ទើរ

The Faltering Blade

បាតដៃរបស់ពុទ្ធិសែនត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក។

គេឈរនៅពីក្រោយសសរថ្មខ្មៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី ដង្ហើមស្ទើរតែឈប់ដក ខណៈស្រមោលយក្សមាឌធំមហិមារបស់មេទ័ពកុម្ភណ្ឌបានបោះជំហានកាត់មុខគេត្រឹមតែប្រាំជំហានប៉ុណ្ណោះ។ កុម្ភណ្ឌបានឈរពិនិត្យកោដ្ឋកែវគ្រីស្តាល់ទាំងដប់ពីរ លើកពូថៅមុខពីរស្ទាបស្ទង់ខ្យល់ មុននឹងដើរត្រឡប់ឡើងទៅលើវិញយឺតៗ។

នៅពេលស្នូរជើងធ្ងន់ៗរសាត់បាត់ទៅឆ្ងាយ ពុទ្ធិសែនបានដកដង្ហើមធំទាំងញើសហូរជោកខ្នង។

គេប្រញាប់រត់ឡើងតាមជណ្តើរថ្មរាងគូទខ្យង ចូលមកក្នុងបន្ទប់ផ្ទំហ្លួងវិញ រួចរុញទ្វារដែកបិទជិត។

នៅលើគ្រែឈើប្រណីត កង្រីនៅតែដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។

នាងមិនបានដឹងសូម្បីតែបន្តិចថានៅក្នុងរយៈពេលកន្លះម៉ោងកន្លងទៅនេះ ស្វាមីរបស់នាងទើបតែបានចុះទៅក្នុងឃ្លាំងសម្ងាត់បំផុតនៃនគររបស់នាង។

ពុទ្ធិសែនដើរយឺតៗសំដៅទៅក្បែរគ្រែ។ គេដោះកូនសោដែកអាគមចេញពីខ្សែក្រវាត់ រួចស៊កវាចូលទៅក្រោមខ្នើយធំរបស់នាងវិញយ៉ាងថ្នមៗ។ កង្រីកន្ត្រាក់ខ្លួនបន្តិច នាងរអ៊ូតិចៗក្នុងមាត់ រួចទាញដៃរបស់គេមកឱបជាប់នឹងទ្រូងរបស់នាង។

«ម្ចាស់បង...» នាងខ្សឹបក្នុងសន្លប់ «ត្រជាក់ណាស់... កុំទៅណាណា...»

ពុទ្ធិសែនឈរទ្រឹង។

គេសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់នាងនៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទរៀបលិច។

កង្រីស្រស់ស្អាតណាស់។ គ្មានស្លាកស្នាមនៃភាពកាចសាហាវ គ្មានល្បិចកល គ្មានការក្លែងបន្លំ។ នាងជាស្ត្រីម្នាក់ដែលបានប្រគល់ក្តីស្រឡាញ់ ប្រគល់ទំនុកចិត្ត និងប្រគល់រាល់អាថ៌កំបាំងនៃជីវិតរបស់នាងឱ្យគេ ដោយមិនដែលទាមទារអ្វីតបស្នងក្រៅពីសេចក្តីស្មោះត្រង់នោះឡើយ។

ម្រាមដៃរបស់ពុទ្ធិសែនបានរំកិលទៅប៉ះផ្លែដាវស្នៀតដែលលាក់ក្នុងផ្នត់សំពត់របស់គេ។

«តើឯងកំពុងធ្វើអ្វី ពុទ្ធិសែន?»

សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងក្នុងជម្រៅនៃមនសិការរបស់គេ។

«នាងមិនដែលធ្វើបាបឯងទេ។ នាងមិនដែលដឹងរឿងកាលពីម្ភៃឆ្នាំមុនឡើយ។ នាងស្រឡាញ់ឯង... ហេតុអ្វីឯងត្រូវបំផ្លាញនាង? ហេតុអ្វីឯងមិនសុំជំនួយពីនាងដោយត្រង់ៗ?»

ពុទ្ធិសែនបិទភ្នែកទាំងឈឺចាប់។ គេលុតជង្គង់ចុះក្បែរគ្រែ ក្បាលរបស់គេផ្អែកនឹងគែមឈើ។

ប្រសិនបើគេប្រាប់ការពិត... តើនាងនឹងជួយគេឬ?

ឬមួយក៏នាងនឹងភ័យខ្លាចម្តាយសន្ធមារ? ហើយប្រសិនបើសន្ធមារដឹង... តើជីវិតរបស់ម្តាយគេ និងអ្នកមីងទាំងដប់មួយនាក់ក្នុងរូងងងឹត នឹងទៅជាយ៉ាងណា?

រូបភាពនៃរូងងងឹតបានវិលត្រឡប់មកក្នុងភ្នែករបស់គេជាថ្មី—ប្រហោងភ្នែកខ្មៅដែលគ្មានកែវភ្នែក សំឡេងយំរៀបរាប់ពីការស៊ីសាច់កូនដោយសារភាពអត់ឃ្លាន និងកែវភ្នែកតែម្ខាងរបស់ម្តាយពៅដែលកំពុងរង់ចាំគេទាំងអស់សង្ឃឹម។

«ទេ...» ពុទ្ធិសែនខាំធ្មេញ ទឹកភ្នែកមួយដំណក់បានស្រក់លើកម្រាលព្រំ «បងមិនអាចប្រថុយបានទេ។ ជីវិតរបស់មនុស្សដប់ពីរនាក់ គឺស្ថិតនៅលើដៃបង។ បើបងជ្រើសរើសស្រឡាញ់អូន... ម្តាយបងនឹងត្រូវដេកស្លាប់ក្នុងភាពងងឹតជារៀងរហូត។»

គេងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលកង្រីជាលើកចុងក្រោយ។

ការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្តរបស់គេបានរលាយបាត់។ អ្វីដែលជំនួសមកវិញ គឺការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ត្រជាក់ និងសាហាវឃោរឃៅ។

«អូនល្អពេកហើយ កង្រី...» គេខ្សឹបដោយសំឡេងស្ទើរតែមិនឮ «ល្អរហូតដល់បងត្រូវតែបំផ្លាញអូន។»

គេដកដៃចេញពីរង្វង់ដៃរបស់នាង រួចក្រោកឈរឡើង។

ផែនការសម្រាប់រាត្រីស្អែកត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ៖ គេនឹងរៀបចំពិធីជប់លៀងផឹកស្រាផ្កាឈូកព្រៃ គេនឹងលាយថ្នាំដេកលក់យ៉ាងខាប់ក្នុងពែងរបស់នាង និងទាហានយាម... ហើយនៅពេលពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រឈានចូលមកដល់ គេនឹងលួចកោដ្ឋភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ ថ្នាំទិព្វ និងសេះមណីកា រួចហោះគេចខ្លួនចេញពីនគរនេះជារៀងរហូត។

ខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់កាត់បន្ទប់ជាថ្មី ដូចជាដង្ហើមនៃសោកនាដកម្មដែលកំពុងរង់ចាំពេលវេលាមកដល់។