ស្រាផ្កាឈូកព្រៃ និងចោរកម្មអាធ្រាត្រ
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនលួចទាក់សេះមណីកា និងកោដ្ឋកែវភ្នែកហោះគេចខ្លួនកណ្តាលអធ្រាត្រ (The Drugged Lotus Wine)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 09

ស្រាផ្កាឈូកព្រៃ និងចោរកម្មអាធ្រាត្រ

The Drugged Lotus Wine

ស្រាផ្កាឈូកព្រៃមានពណ៌ក្រហមថ្លាដូចទឹកទទឹម និងមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដូចផ្កាកណ្តាលរាត្រី។

នៅកណ្តាលសាលជប់លៀងតូច កង្រីកំពុងអង្គុយក្បែរពុទ្ធិសែនដោយក្តីរីករាយដែលមិនធ្លាប់មាន។ ពុទ្ធិសែនជាអ្នកស្នើសុំឱ្យរៀបចំពិធីជប់លៀងនេះឡើង ដោយប្រាប់នាងថា គេចង់អបអរខួបបីខែនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេ។ នាងបានពាក់កម្រងផ្កាម្លិះស្រស់លើក្បាល និងគ្រងស្បៃពណ៌បៃតងដែលស្វាមីធ្លាប់សរសើរថាស្រស់ស្អាត។

«ម្ចាស់បង...» កង្រីញញឹម ថ្ពាល់របស់នាងឡើងពណ៌ក្រហមព្រឿងៗដោយសារជាតិស្រា «ស្រានេះផ្អែម និងក្រអូបប្លែកណាស់។»

«នេះជាស្រាដែលបងបានលាយផ្សំដោយផ្ទាល់ដៃសម្រាប់អូន» ពុទ្ធិសែនញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ គេលើកក្អមមាសចាក់ស្រាពេញពែងប្រាក់របស់នាងម្តងទៀត «ចូរផឹកមួយពែងទៀតទៅអូន... ដើម្បីសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនចេះរីងស្ងួតរបស់យើង។»

កង្រីលើកពែងប្រាក់ឡើង ក្រេបស្រានោះរហូតដល់អស់ពីពែង។

នាងមិនដឹងឡើយថា នៅបាតក្អមមាសនោះ គឺមានលាយម្សៅ ស្មៅសណ្តំអវីចី យ៉ាងខាប់—ជាថ្នាំដេកលក់បុរាណដែលសូម្បីតែដំរីព្រៃចុះប្រេង ក៏ត្រូវដួលដេកលក់បីថ្ងៃបីយប់ដែរ។

ទាហានយាមនៅមាត់ទ្វារ និងអ្នកបម្រើក្នុងសាល ក៏ត្រូវបានពុទ្ធិសែនយកស្រានោះទៅជូនផឹកគ្រប់ៗគ្នាដែរ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេបានដេកលក់ដួលដង្ហក់តាមជើងសសរថ្មអស់ទៅហើយ។

«ម្ចាស់បង...» កង្រីខ្សឹប ត្របកភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែធ្ងន់ដូចថ្មភ្នំ «ហេតុអ្វី... ក្បាលអូនវិលបែបនេះ? អូនមានអារម្មណ៍ថា... អស់កម្លាំងណាស់...»

រាងកាយដ៏ស្រឡូនរបស់នាងបានទន់ទ្រេតចុះ។

ពុទ្ធិសែនលាតដៃទ្ររាងកាយរបស់នាងថ្នមៗ ឱ្យនាងដេកផ្អែកលើដើមទ្រូងរបស់គេ។

កង្រីព្យាយាមបើកភ្នែកសម្លឹងមើលមុខស្វាមី។ នៅក្នុងភាពស្រវាំង នាងបានឃើញស្នាមញញឹមរបស់ពុទ្ធិសែន... ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមនោះលែងទន់ភ្លន់ដូចមុនទៀតហើយ។ វាជាស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ ស្ងប់ស្ងាត់ និងគួរឱ្យខ្លាចដូចផ្លែដាវដែលទើបតែដកចេញពីស្រោម។

«ដេកលក់ទៅ អូនកង្រី...» ពុទ្ធិសែនខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សំឡេងរបស់គេដូចខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់លើទឹកកក «យប់នេះ អូននឹងបានសម្រាកពីការឈឺចាប់... ជារៀងរហូត។»

កង្រីចង់និយាយអ្វីមួយ... នាងចង់លើកដៃចាប់អាវរបស់គេ... ប៉ុន្តែកម្លាំងទាំងអស់ក្នុងខ្លួនរបស់នាងបានរលាយបាត់ទាំងស្រុង។ ភាពងងឹតបានគ្របដណ្តប់លើស្មារតីរបស់នាង ហើយនាងបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅ។


ពេលកង្រីលង់លក់ ពុទ្ធិសែនបានលើកកាយនាងដាក់លើគ្រែថ្មថ្នមៗ។

គេលូកដៃដកកូនសោដែកអាគមចេញពីក្រោមខ្នើយរបស់នាង រួចស្ទុះរត់ចុះទៅជណ្តើរក្រោមដីភ្លាម!

នៅក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងសម្ងាត់ ពុទ្ធិសែនបានយកកាតាបស្បែកធំមួយដែលគេបានរៀបចំទុកជាមុន។ គេលើកកោដ្ឋកែវគ្រីស្តាល់ទាំងដប់ពីរ ដែលមានផ្ទុកកែវភ្នែកទាំងម្ភៃបួនគ្រាប់រៀបដាក់ចូលក្នុងកាតាបយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក គេស្ទុះទៅទាញដប ថ្នាំជាភ្នែក ថង់ ថ្នាំរស់ ថង់ ថ្នាំស្លាប់ និងកញ្ចប់ធាតុទាំងបួន—ដី ខ្សាច់ បន្លា និងភ្លើង វេចស្ពាយលើខ្នង។

នៅពេលរត់ចេញពីឃ្លាំង គេបានទាញគោមប្រេងទម្លាក់លើធ្នើឈើចាស់។ ភ្លើងបានឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅរាលដាលពេញជញ្ជាំង។

ពុទ្ធិសែនរត់សំដៅទៅរោងសេះហ្លួង។

នៅកណ្តាលរោងសេះ សេះមណីកា កំពុងឈរបញ្ឈរខ្លួនព្រួសខ្យល់។ កែវភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃរបស់សត្វសេះទេវកថាបានសម្លឹងមើលកាតាបស្បែកលើខ្នងពុទ្ធិសែន និងផ្សែងភ្លើងដែលហុយចេញពីរាជវាំង។

វាដឹងភ្លាមនូវអ្វីដែលបានកើតឡើង!

សេះមណីកាបានស្រែកកំហិតឡើងយ៉ាងខ្លាំង វាលើកជើងមុខទាំងពីរធាក់ច្រាន មិនព្រមឱ្យពុទ្ធិសែនចូលជិតឡើយ។ ទឹកភ្នែកថ្លាឈ្វេងបានស្រក់ចុះពីភ្នែកសេះមណីកា—វាអាណិតម្ចាស់កង្រី! វាមិនចង់ក្បត់កង្រីឡើយ!

«ស្ងាត់ភ្លាម!»

ពុទ្ធិសែនដក ខ្សែបង្ហៀរអាគម ចេញពីហោប៉ៅ។

នោះជាខ្សែបង្ហៀរដែលសន្ធមារធ្លាប់ប្រើបង្ក្រាបសេះកាលពីអតីតកាល។ ពុទ្ធិសែនបានគ្រវីខ្សែបង្ហៀរនោះរុំជាប់នឹងមាត់ និងករបស់សេះមណីកា។ មន្តអាគមខ្មៅបានឆាបឆេះរោលរាលរោមករលោងរបស់វា ធ្វើឱ្យសេះមណីកាស្រែកថ្ងូរដោយការឈឺចាប់ ហើយត្រូវបង្ខំចិត្តលុតជង្គង់ចុះក្រោមអំណាចនៃមន្តសណ្តំ។

ពុទ្ធិសែនស្ទុះផ្លោះឡើងលើខ្នងសេះ ទាញខ្សែបង្ហៀរយ៉ាងខ្លាំង៖

«ហោះឡើង! នាំយើងទៅទិសខាងលិចភ្លាម!»

ព្រូស... ព្រូស...!

ស្លាបពណ៌សប្រាក់ដ៏ធំមហិមារបស់សេះមណីកាបានលាតត្រដាងឡើង។ ខ្យល់ព្យុះបានបោកបក់ពេញរោងសេះ។

ពុទ្ធិសែនបានទាញចន្លុះភ្លើងគ្រវែងទៅលើគំនរចំបើងក្នុងរោងសេះ ធ្វើឱ្យអណ្តាតភ្លើងឆាបឆេះឡើងត្រដែតកប់ពពក ដើម្បីដាស់ការភាន់ច្រឡំ និងរារាំងទាហានយក្ស។

បន្ទាប់មក សេះមណីកាបានលោតផ្លោះចេញពីរោងសេះ ហោះទម្លុះអ័ព្ទត្រជាក់ឡើងទៅលើមេឃកណ្តាលអធ្រាត្រ សំដៅទៅកាន់ស្ទឹងសន្ធមារ និងនគរមនុស្សលោក!

នៅពីក្រោយគេ បន្ទាយថ្មខ្មៅកំពុងឆាបឆេះផ្សែងហុយទ្រលោម...

ហើយនៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទំហ្លួង កង្រីកំពុងដេកលក់ទាំងមិនដឹងខ្លួនថា ពិភពលោកទាំងមូលរបស់នាង កំពុងតែរលាយបាត់ទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង និងការក្បត់។