ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 10
ភ្លើងឆេះបន្ទាយ និងគ្រែទទេស្អាត
The Burning Citadel
«ក្អក... ក្អក!»
កង្រីភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងទាំងថប់ដង្ហើម។
បំពង់ករបស់នាងស្ងួតហួតហែង ក្បាលរបស់នាងធ្ងន់ដូចមានថ្មភ្នំសង្កត់។ អ្វីដំបូងដែលនាងដឹងខ្លួន គឺមិនមែនជាភាពកក់ក្តៅនៃរង្វង់ដៃស្វាមីទេ ប៉ុន្តែជាផ្សែងខ្មៅក្រាស់ឃ្មឹកដែលកំពុងហុយទ្រលោមចូលមកតាមទ្វារ និងបង្អួចបន្ទប់ផ្ទំ។
កម្តៅរោលរាលបានឆាបឆេះពេញបន្ទប់។ សំឡេងកណ្ដឹងខ្យល់សំរិទ្ធបានដាច់ធ្លាក់បែកខ្ចាយលើកម្រាលថ្ម។
នៅខាងក្រៅ សំឡេងស្រែកច្របូកច្របល់ និងសូរសំឡេងស្គរប្រកាសអាសន្នបានបន្លឺឡើងកក្រើកមេឃ៖
«ភ្លើងឆេះ! ភ្លើងឆេះឃ្លាំងក្រោមដី និងរោងសេះហ្លួងហើយ!»
«ជួយពន្លត់ភ្លើង!»
កង្រីស្ទុះងើបអង្គុយលើគ្រែទាំងវិលមុខ។
នាងលូកដៃទាំងពីរទៅម្ខាងទៀតនៃគ្រែ... ស្វែងរកស្វាមី។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលម្រាមដៃនាងប៉ះ... គឺកម្រាលពូកទទេស្អាត។
កន្លែងដែលពុទ្ធិសែនធ្លាប់ដេក ឥឡូវនេះត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកក។ គ្មានស្លាកស្នាម គ្មានស្រមោលរបស់គេឡើយ។
«ម្ចាស់បង...?» កង្រីខ្សឹប សំឡេងនាងញ័រ «ម្ចាស់បងនៅឯណា?»
ប្រាវ...!
ទ្វារបន្ទប់ផ្ទំត្រូវរុញច្រានបើកយ៉ាងខ្លាំង។
មេទ័ពកុម្ភណ្ឌបានស្ទុះរត់ចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ខ្លួនប្រាណយក្សរបស់គេប្រឡាក់ដោយផេះខ្មៅ និងស្នាមរលាកភ្លើង។ នៅក្នុងដៃរបស់គេ មានកាន់កាំបិតស្នៀតប្រាក់មួយដែលធ្លាក់នៅមាត់ទ្វារឃ្លាំង។ ភ្នែករបស់កុម្ភណ្ឌឡើងក្រហមឆ្អៅដោយកំហឹង និងការឈឺចាប់៖
«ព្រះនាង! មនុស្សលោកនោះ... អាពុទ្ធិសែននោះ... វាបានក្បត់ពួកយើងហើយ!»
ពាក្យនោះបានធ្លាក់មកលើក្បាលកង្រីដូចរន្ទះបាញ់កណ្តាលថ្ងៃត្រង់។
«ឯង... ឯងនិយាយអ្វី កុម្ភណ្ឌ?» កង្រីក្រោកឈរឡើង ជើងរបស់នាងញ័រទទ្រើក «ម្ចាស់បងមិនអាចក្បត់ខ្ញុំទេ! គាត់ប្រហែលជាកំពុងជួយពន្លត់ភ្លើងនៅខាងក្រៅ...»
«វាមិនបានជួយពន្លត់ភ្លើងទេ!» កុម្ភណ្ឌស្រែកឡើងទាំងក្តុកក្តួល «គឺវាជាអ្នកដុត! វាបានលួចកូនសោដែកអាគម ចុះទៅកម្ទេចទ្វារឃ្លាំងសម្ងាត់... វាបានលួចកោដ្ឋកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ ថ្នាំរស់ ថ្នាំស្លាប់ និងថ្នាំជាភ្នែកទៅអស់ហើយ! ហើយឥឡូវនេះ... វាបានប្រើខ្សែបង្ហៀរអាគមបង្ខំសេះមណីកាឱ្យហោះនាំវាគេចខ្លួនបាត់ទៅហើយ!»
«មិនពិត...»
កង្រីគ្រវីក្បាល ទឹកភ្នែកចាប់ផ្តើមហូរស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់៖
«មិនពិតទេ! ឯងកុហក! ម្ចាស់បងស្រឡាញ់ខ្ញុំ... គាត់បានស្បថនៅចំពោះមុខដូនតាយក្ស...»
នាងរុញកុម្ភណ្ឌចេញ រួចរត់ទាំងជើងទទេចុះទៅកាន់ជណ្តើរថ្មរាងគូទខ្យង។
ផ្សែងភ្លើងហុយទ្រលោមធ្វើឱ្យនាងក្អកឈ្លក់ ប៉ុន្តែនាងមិនខ្វល់ឡើយ។ នាងរត់ចុះទៅដល់ជម្រៅឃ្លាំងក្រោមដី។
នៅទីនោះ... អណ្តាតភ្លើងកំពុងឆាបឆេះរាលដាលពាសពេញធ្នើឈើ។
តុថ្មខ្មៅកណ្តាលបន្ទប់... ទទេស្អាត។
កោដ្ឋកែវគ្រីស្តាល់ទាំងដប់ពីរដែលធ្លាប់បញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាស... ឥឡូវនេះបានបាត់ស្រមោលគ្មានសល់។ ប្រអប់មាសផ្ទុកថ្នាំទិព្វត្រូវបានគាស់កកាយទទេស្អាត។ នៅលើកម្រាលថ្ម មានសល់ត្រឹមតែខ្សែសូត្រក្រហមនៃរាជសារស្លឹកត្នោតដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លីកណ្តាលផេះខ្មៅ។
កង្រីដួលលុតជង្គង់ចុះលើកម្រាលថ្មក្តៅ។
បេះដូងរបស់នាង... ហាក់ដូចជាត្រូវគេយកដាវមុតស្រួចមកចាក់ទម្លុះ និងហែកជាបំណែកៗ។
«អូនល្អពេកហើយកង្រី... ល្អរហូតដល់បងត្រូវតែបំផ្លាញអូន។»
ពាក្យខ្សឹបដែលពុទ្ធិសែនធ្លាប់និយាយកាលពីយប់មិញ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់។
កាលពីយប់មិញ នាងគិតថាវាជាពាក្យសរសើរនៃសេចក្តីស្រឡាញ់។ នាងគិតថាស្រាផ្កាឈូកព្រៃ គឺជាស្រានៃការអបអរសុភមង្គល។
ប៉ុន្តែការពិត...
គ្រប់ពាក្យសម្តី គ្រប់ស្នាមញញឹម គ្រប់ការឱបថ្នាក់ថ្នម និងរាល់ពាក្យសច្ចាដែលគេធ្លាប់ផ្តល់ឱ្យនាង... គឺសុទ្ធតែជា ការសម្តែងល្ខោន ដើម្បីលួចប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងបំផ្លាញនគររបស់នាង!
គេមិនដែលស្រឡាញ់នាងសូម្បីតែមួយវិនាទី។
គេចាត់ទុកនាងត្រឹមតែជាកូនស្រីយក្សល្ងង់ខ្លៅម្នាក់ ដែលងាយនឹងត្រូវគេបោកបញ្ឆោតដោយពាក្យផ្អែមល្ហែមប៉ុណ្ណោះ។
«អា៎...!»
សម្រែកទ្រហោយំដំបូងរបស់កង្រីបានបន្លឺឡើងកណ្តាលអណ្តាតភ្លើង។
វាជាសម្រែកនៃការឈឺចាប់ដែលហួសពីពាក្យពេចន៍អាចពណ៌នាបាន។ ឈាមយក្សក្នុងខ្លួនរបស់នាងបានចាប់ផ្តើមពុះកញ្ជ្រោលដូចទឹកក្តៅ។ កែវភ្នែកពណ៌ខៀវស្រងាត់របស់នាង បានប្រែជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចរងើកភ្លើងនរក។
កុម្ភណ្ឌរត់ចុះមកដល់ គេលុតជង្គង់ក្បែរនាង៖
«ព្រះនាង... ពួកយើងត្រូវប្រមូលកងទ័ព...»
«មិនបាច់ទេ!»
កង្រីក្រោកឈរឡើង។ នាងដោះមកុដផ្កាម្លិះដែលស្វាមីធ្លាប់ពាក់ឱ្យបោះចោលទៅក្នុងភ្លើង។ នាងទាញហែកជាយសំពត់ផាមួងខ្មៅដែលវែងអូសដីចោល ដើម្បីងាយស្រួលរត់។
«ព្រះនាងចង់ទៅណា?» កុម្ភណ្ឌសួរទាំងតក់ស្លុត។
«ខ្ញុំនឹងទៅសួរគេ!» កង្រីស្រែក សំឡេងរបស់នាងរណ្តំដោយកម្លាំងយក្សរំញ័រជញ្ជាំងថ្ម «ខ្ញុំនឹងដេញតាមគេឱ្យទាល់តែឃើញ! បើគេចង់បានកែវភ្នែកទាំងនោះ ហេតុអ្វីគេមិនសុំខ្ញុំត្រង់ៗ? ហេតុអ្វីគេត្រូវប្រើពាក្យស្នេហាដើម្បីក្បត់ខ្ញុំបែបនេះ?!»
ដោយមិនរង់ចាំទាហាន ឬរទេះសេះឡើយ កង្រីបានស្ទុះរត់ចេញពីបន្ទប់ក្រោមដី។
នាងរត់កាត់សាលមហោស្រពដែលកំពុងឆេះ រត់កាត់ច្រកទ្វារដែកខ្មៅ ហើយលោតផ្លោះចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំអ័ព្ទត្រជាក់...
ដោយជើងទទេ!