ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 11
ដំណើរដេញតាមដោយជើងទទេ
The Barefoot Hunt
បាតជើងទទេរបស់កង្រីបានជាន់លើផ្ទាំងថ្មស្រួចៗដូចកាំបិត។
ផាត់! ផាត់!
ឈាមក្រហមស្រស់បានស្រក់តក់ៗតាមគន្លងផ្លូវថ្មខ្មៅ។ រាល់ជំហានដែលនាងលោតផ្លោះ បន្លាដែកនៃព្រៃអាថ៌កំបាំងបានទំពក់ហែកសាច់ជើង ស្មងជើង និងជាយសំពត់ផាមួងរបស់នាងរហែកជាកំណាត់ៗ។ ប៉ុន្តែកង្រីមិនបានបន្ថយល្បឿនឡើយ។
នាងមិនមានអារម្មណ៍ឈឺនៅបាតជើងសូម្បីតែបន្តិច។
ការឈឺចាប់នៅបាតជើង... ប្រៀបដូចជាធូលីល្អិតមួយគ្រាប់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការឈឺចាប់ដែលកំពុងឆាបឆេះកណ្តាលដើមទ្រូងរបស់នាង។
«ម្ចាស់បង...! ម្ចាស់បង...!»
សំឡេងស្រែកហៅរបស់នាងស្អកស្អាញ លាយឡំនឹងសំឡេងខ្យល់ព្យុះដែលបោកបក់ប៉ះជញ្ជាំងថ្មជ្រោះ។ សក់វែងអន្លាយរបស់នាងរលាស់រញ៉េរញ៉ៃកណ្តាលខ្យល់។ ភ្នែកទាំងពីររបស់នាងឡើងក្រហមព្រឿងៗដោយកម្លាំងឈាមយក្ស—កម្លាំងដែលនាងធ្លាប់ស្អប់ និងព្យាយាមលាក់កំបាំងអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ឥឡូវនេះត្រូវបានបញ្ចេញមកក្រៅដោយសារតែការអស់សង្ឃឹម។
រាងកាយដ៏តូចស្រឡូនរបស់នាង បានលោតផ្លោះពីផ្ទាំងថ្មមួយទៅផ្ទាំងថ្មមួយទៀតដោយល្បឿនលឿនដូចសត្វឥន្ទ្រីប្រមាញ់ចំណី។
រាល់ចម្ងាយដប់ហត្ថ នាងបានឃើញស្នាមជើងសេះមណីកាដែលជាន់ដាននៅលើដីល្បាប់សើម។
ស្នាមជើងសេះកំពុងសំដៅទៅទិសខាងត្បូង—សំដៅទៅរកព្រំប្រទល់នគរមនុស្សលោក!
«ហេតុអ្វី...?»
កង្រីដកដង្ហើមញាប់ញ័រដូចមនុស្សហៀបនឹងផុតខ្យល់។ ខ្យល់ត្រជាក់បានកាត់បំពង់ករបស់នាងរហូតដល់ធុំក្លិនច្រេះឈាម៖
«ហេតុអ្វីម្ចាស់បងត្រូវរត់គេច? បើម្ចាស់បងចង់បានកែវភ្នែកទាំងនោះ... ហេតុអ្វីមិនប្រាប់អូន? អូនអាចលួចយកវាឱ្យបងបានតើ! បើម្ចាស់បងចង់បានថ្នាំទិព្វ... អូនជាអ្នកដាំថ្នាំទាំងនោះ អូនអាចផ្សំឱ្យបងរាប់រយដបបានតើ! ហេតុអ្វីត្រូវដុតបន្ទាយ? ហេតុអ្វីត្រូវរត់ចោលអូន?!»
សំណួររាប់ពាន់បានបោកបក់ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងដូចទឹករលក។
នាងមិនព្រមជឿថាស្នេហាដែលគេផ្តល់ឱ្យនាងកាលពីម្សិលមិញ គឺជាការកុហកឡើយ។ នាងនៅតែចងចាំកែវភ្នែកដ៏កក់ក្តៅរបស់គេ ដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់គេដែលអង្អែលសក់នាង និងសំឡេងខ្សឹបដ៏ស្រទន់ដែលហៅឈ្មោះនាងថា «កង្រី»។
«គេប្រហែលជាមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយដែលមិនអាចប្រាប់យើងបាន...» សំឡេងតូចមួយក្នុងចិត្តនាងព្យាយាមរកលេសការពារគេ «គេប្រហែលជាត្រូវបណ្តាសា... ឬមានអ្នកណាបង្ខំគេ... យើងត្រូវតែតាមឱ្យទាន់! យើងត្រូវតែជួយគេ!»
ភាពល្ងង់ខ្លៅនៃសេចក្តីស្រឡាញ់... បានក្លាយជាច្រវាក់ដែលចងរឹតបេះដូងនាងឱ្យរត់ទៅមុខដោយមិនគិតពីជីវិត។
មែកបន្លាវែងៗបានកោសឆូតផ្ទៃមុខដ៏ផូរផង់របស់នាង។ ដំណក់ឈាមស្រក់កាត់ថ្ពាល់ លាយឡំជាមួយទឹកភ្នែកក្តៅគគុក។ ស្បែកជើងទាំងពីរគូរបស់នាងត្រូវបានបោះបង់ចោលតាំងពីនៅបន្ទាយថ្មខ្មៅម្ល៉េះ។ ឥឡូវនេះ ក្រចកជើងរបស់នាងបានរបករបើក ប៉ុន្តែកង្រីមិនទាំងងាកមើលផង។
នៅខាងមុខចម្ងាយប្រហែលមួយគីឡូម៉ែត្រ...
កណ្តាលអ័ព្ទពណ៌ប្រផេះនៃជ្រលងភ្នំក្រហម កង្រីបានប្រទះឃើញស្រមោលសេះសមួយក្បាលកំពុងបោះពួយយ៉ាងលឿនកាត់ដីទួល!
ស្លាបពណ៌ប្រាក់របស់សេះមណីកាកំពុងបក់ផាត់ខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង។ ហើយនៅលើខ្នងសេះនោះ... គឺបុរសក្នុងអាវផាយខ្មៅដែលនាងស្គាល់ច្បាស់ជាងជីវិតខ្លួនឯង!
«ម្ចាស់បងពុទ្ធិសែន!»
កង្រីស្រែកឡើងអស់ពីកម្លាំងទ្រូង។ សំឡេងនោះបានទម្លុះអ័ព្ទ និងខ្យល់ព្យុះ ហោះទៅប៉ះខ្នងរបស់ពុទ្ធិសែន។
នៅលើខ្នងសេះមណីកា... ពុទ្ធិសែនបានងាកក្បាលមកក្រោយ។
កែវភ្នែកទាំងពីរបានជួបគ្នាកណ្តាលព្យុះ។
នៅពេលឃើញកង្រីកំពុងរត់ដេញតាមដោយជើងទទេ ខ្លួនប្រាណប្រឡាក់ដោយឈាម និងភ្នែកឡើងក្រហមឆ្អៅ... ទឹកមុខរបស់ពុទ្ធិសែនបានប្រែប្រួលជាខ្លាំង។
មិនមែនជាការអាណិត... ប៉ុន្តែជា ភាពតក់ស្លុត និងភាពភ័យខ្លាច!
គេដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើយក្សស្រីម្នាក់នេះចាប់គេបាន... ផែនការសង្គ្រោះម្តាយរបស់គេទាំងអស់ នឹងត្រូវរលាយជាផេះផង់!
ពុទ្ធិសែនមិនបានឈប់សេះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានលូកដៃចូលទៅក្នុងថង់យាមអាគមនៅចង្កេះ... ដកកញ្ចប់ធាតុទីមួយចេញមក!