របាំងខ្សាច់ និងទន្លេអគ្គី
គំនូរតំណាង ៖ ពុទ្ធិសែនបាចធាតុបង្កជាទន្លេអគ្គី ខណៈកង្រីលោតកាត់អណ្តាតភ្លើង (The Elemental Barriers)

ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 12

របាំងខ្សាច់ និងទន្លេអគ្គី

The Elemental Barriers

បាតដៃរបស់ពុទ្ធិសែនញ័រទទ្រើក ខណៈពេលគេទាញខ្សែបង្ហៀរសេះមណីកា។

នៅពីក្រោយគេ ចម្ងាយមិនដល់កន្លះលីឡោមទេ ធូលីក្រហមបានហុយទ្រលោមឡើងដូចព្យុះកំបុតត្បូង។ កណ្តាលធូលីនោះ គឺរូបរាងរបស់កង្រី—ស្ត្រីដែលកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន នៅជាភរិយាដ៏ទន់ភ្លន់ក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ ឥឡូវនេះកំពុងលោតផ្លោះកាត់ថ្មភ្នំដោយល្បឿនដ៏គួរឱ្យព្រឺក្បាល!

ស្នាមឈាមពីបាតជើងរបស់នាងបានបន្សល់ទុកជាជួរលើដីថ្ម ហាក់ដូចជាខ្សែភ្លើងពណ៌ក្រហមដែលកំពុងដេញដោលតាមសម្លាប់គេ។

«ឈប់តាមបងទៅ!» ពុទ្ធិសែនស្រែកចេញពីបំពង់ក សំឡេងរបស់គេលាយឡំដោយភាពតានតឹង «កង្រី! បងមិនចង់សម្លាប់អូនទេ!»

ប៉ុន្តែកង្រីមិនស្តាប់ឡើយ។ នាងមិនព្រមបន្ថយល្បឿនសូម្បីតែមួយជំហាន។ កែវភ្នែកក្រហមឆ្អៅរបស់នាងសម្លឹងចំមុខគេ គ្មានកំហឹងចង់សម្លាប់ទេ... ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការទាមទារចង់ដឹងការពិត ការឈឺចាប់ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឆ្កួតលីលា!

«បើអូនចូលមកជិត... អូននឹងស្លាប់!»

ពុទ្ធិសែនក្តាប់ធ្មេញ។ រូបភាពរបស់ម្តាយគេ—នាងពៅ ដែលកំពុងអង្គុយងងឹតភ្នែកក្នុងរូងថ្មកខ្វក់ និងពាក្យសច្ចាដែលគេធ្លាប់សន្យា ស្រាប់តែផុសឡើងពេញខួរក្បាលរបស់គេ។

«យើងមិនអាចបរាជ័យនៅទីនេះបានទេ! យើងត្រូវតែនាំកែវភ្នែកទាំងនេះទៅជួយម្តាយយើង!»

ដោយគ្មានជម្រើស ពុទ្ធិសែនបានហែកកញ្ចប់ក្រណាត់យ័ន្តទីមួយចេញពីចង្កេះ—កញ្ចប់ខ្សាច់អាគម!

គេសូត្រមន្តខ្លីមួយ រួចបាចខ្សាច់នោះទៅលើអាកាសឆ្ពោះទៅក្រោយ។

វូ... វ៉ូង...!

រំពេចនោះ ខ្សាច់តូចៗមួយក្តាប់ដៃបានពង្រីកខ្លួនកណ្តាលវេហា! ព្យុះខ្សាច់ពណ៌លឿងទុំដ៏មហិមាបានផ្ទុះឡើង ក្លាយជាវាលខ្សាច់រហោស្ថានដ៏ក្តៅហួតហែងរាប់ម៉ាយលាតសន្ធឹងកាត់ផ្តាច់ផ្លូវ។ កម្តៅថ្ងៃ និងខ្យល់ស្ងួតបានប្រែក្លាយជ្រលងភ្នំត្រជាក់ ឱ្យទៅជានរកខ្សាច់ពុះកញ្ជ្រោល。

ពុទ្ធិសែនសង្ឃឹមថារបាំងនេះ នឹងបង្ខំឱ្យកង្រីបកក្រោយ។

ប៉ុន្តែ... គេបានគិតខុសទាំងស្រុង!

កង្រីមិនបានឈប់ឡើយ។ នាងបានរត់ទម្លុះចូលទៅក្នុងព្យុះខ្សាច់ក្តៅនោះទាំងកំរោល! គ្រាប់ខ្សាច់រាប់លានបានបោកបក់កាត់ស្បែកមុខ ហែកស្បែកក និងដុតរោលសក់របស់នាង។ បាតជើងទទេរបស់នាងបានជាន់លើដីខ្សាច់ក្តៅដូចរងើកភ្លើង។ ស្បែកបាតជើងរបស់នាងចាប់ផ្តើមរលាកខ្លោច ធុំក្លិនឆ្អាប ប៉ុន្តែនាងនៅតែបោះជំហានទៅមុខ ដៃទាំងពីរកកាយខ្សាច់ដូចមនុស្សវិកលចរិត!

«ម្ចាស់... បង...!»

សំឡេងស្អកៗរបស់នាងបានបន្លឺចេញពីកណ្តាលព្យុះខ្សាច់។

ពុទ្ធិសែនបើកភ្នែកធំៗដោយភាពតក់ស្លុតរន្ធត់៖

«នាង... នាងឆ្កួតហើយឬ?!»

កង្រីបានរត់ផុតពីវាលខ្សាច់! ខ្លួនប្រាណរបស់នាងប្រឡាក់ដោយផេះ និងខ្សាច់ ស្បែកសាច់ឡើងពងបែកពេញខ្លួន ប៉ុន្តែនាងនៅតែបន្តដេញតាម! ចម្ងាយរវាងពួកគេកាន់តែខិតជិតមកដល់—នៅសល់ត្រឹមតែហាសិបជំហានប៉ុណ្ណោះ!

សេះមណីកាបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង វាចាប់ផ្តើមអស់កម្លាំងដោយសារតែត្រូវផ្ទុកទម្ងន់កោដ្ឋកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូ និងថ្នាំទិព្វដ៏ធ្ងន់។

«មិនបានទេ...» ពុទ្ធិសែនញ័រដៃ «បើបែបនេះ នាងនឹងចាប់យើងបានមិនខាន!»

ដោយក្តីអស់សង្ឃឹម និងស្លន់ស្លោជាទីបំផុត ពុទ្ធិសែនបានទាញកញ្ចប់ធាតុចុងក្រោយ—កញ្ចប់ភ្លើង និងបន្លាដែកអាគម!

«អភ័យទោសឱ្យបងផង កង្រី!»

ពុទ្ធិសែនស្រែកឡើង រួចបោកកញ្ចប់នោះចុះទៅលើប្រេះថ្មកណ្តាលជ្រលងភ្នំ!

ផូង...! ក្រាក...!

ដីបានញ័ររញ្ជួយកក្រើកមេឃ។ ផែនដីបានបែកប្រេះចេញជាពីរ បង្កើតបានជាជ្រោះជ្រៅរាប់រយហត្ថ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងកម្អែភ្នំភ្លើងក្តៅគគុកបានផ្ទុះហៀរចេញមកពីបាតដី បង្កើតជា ទន្លេអគ្គី ដ៏កាចសាហាវដែលគ្មានសត្វលោកណាអាចឆ្លងកាត់បាន!

ផ្សែងភ្លើងពណ៌ខ្មៅបានហុយឡើងគ្របដណ្តប់ផ្ទៃមេឃ។

ពុទ្ធិសែនឈប់សេះនៅមាត់ច្រាំងម្ខាងទៀត គេដកដង្ហើមធំទាំងញ័រដើមទ្រូង។ គេគិតថា លើកនេះ កង្រីប្រាកដជាត្រូវបោះបង់ហើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចដើរកាត់ទន្លេភ្លើងនរកនេះបានឡើយ។

ប៉ុន្តែនៅពេលផ្សែងភ្លើងរសាយបន្តិច...

ពុទ្ធិសែនស្ទើរតែគាំងបេះដូងស្លាប់!

នៅមាត់ជ្រោះម្ខាងនោះ កង្រីបានឈរឡើង។ នាងមិនបានមើលទន្លេភ្លើងសូម្បីតែបន្តិច។ ក្រសែភ្នែករបស់នាង មានតែរូបគេតែម្នាក់គត់។

«បើម្ចាស់បងចង់ឱ្យអូនឆេះ... អូននឹងឆេះ!»

កង្រីស្រែកឡើង រួចនាងបានទាញកម្លាំងយក្សទាំងអស់ក្នុងបាតជើង... លោតផ្លោះកាត់ទន្លេអគ្គី!

រាងកាយរបស់នាងបានហោះកាត់កណ្តាលអណ្តាតភ្លើងដ៏សន្ធោសន្ធៅ! ជាយសំពត់របស់នាងបានឆាបឆេះភ្លើងរោលរាល សក់របស់នាងឆេះក្ឌុកក្ឌួល ប៉ុន្តែនាងមិនបានស្រែកដោយការឈឺចាប់ឡើយ។ នាងបានទម្លាក់ខ្លួនចុះលើផ្ទាំងថ្មនៅច្រាំងម្ខាងទៀត... ត្រឹមតែប៉ុន្មានជំហានពីមុខសេះរបស់ពុទ្ធិសែន!

«ម្ចាស់បង...!»

នាងលូកដៃទាំងពីរដែលឆេះរលាកខ្លោច សំដៅមករកគេ។

ពុទ្ធិសែនស្រែកឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់ គេទាញខ្សែបង្ហៀរសេះមណីកាយ៉ាងខ្លាំង បង្ខំឱ្យសត្វសេះទេវកថាលោតផ្លោះហោះឡើងលើអាកាស សំដៅទៅកាន់មាត់ស្ទឹងសន្ធមារជាបន្ទាន់!