ព្រះពុទ្ធិសែន នាងកង្រី · Chapter 13
មាត់ស្ទឹងសន្ធមារ — ការក្បត់នៅមាត់ច្រាំង
The Shore of Severed Bonds
ទឹកស្ទឹងសន្ធមារហូរគំហុកបោកបក់ប៉ះផ្ទាំងថ្មខ្មៅ បង្កើតជាពពុះសក្បុសកណ្តាលអ័ព្ទត្រជាក់។
នេះគឺជាស្ទឹងពិសិដ្ឋ—ជាព្រំប្រទល់ខណ្ឌចែករវាងដែនដីមនុស្សលោក និងនគរយក្ខិនី។ ទឹកស្ទឹងនេះផ្ទុកដោយមន្តអាគមបុរាណដែលការពារមិនឱ្យពពួកអមនុស្ស ឬបិសាចអាចហែលឆ្លងកាត់បានឡើយ។ ប្រសិនបើពូជពង្សយក្សណាហ៊ានឈានជើងជាន់ទឹកស្ទឹងនេះ ស្បែកសាច់ និងឆ្អឹងរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវរលាយរលួយក្លាយជាទឹកភក់ភ្លាមៗ។
ស្លាបពណ៌ប្រាក់របស់សេះមណីកាបានបក់ផាត់ខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលវាហោះរំលងផ្ទៃទឹកដ៏ធំល្វឹងល្វើយ... ហើយទម្លាក់ជើងចុះលើដីខ្សាច់សនៃច្រាំងខាងត្បូង។
ច្រាំងនៃនគរមនុស្សលោក!
ពុទ្ធិសែនបានឆ្លងផុតហើយ។ គេមានសុវត្ថិភាពហើយ។
នៅលើខ្នងសេះ ពុទ្ធិសែនទាញខ្សែបង្ហៀរឱ្យសេះឈប់ងាកមុខមករកច្រាំងទន្លេម្ខាងទៀត។
នៅទីនោះ... នៅលើច្រាំងខាងជើង...
រូបរាងរបស់កង្រីបានលេចចេញមក។
នាងមិនបានរត់ទៀតទេ។ នាងបានដួលលុតជង្គង់ចុះកណ្តាលភក់ និងដីខ្សាច់សើម។ ខ្លួនប្រាណរបស់នាងខ្ទេចខ្ទាំគ្មានសល់ភាពជាព្រះនាងស្រស់ស្អាតដូចមុនឡើយ—សំពត់ផាមួងពណ៌បៃតងរហែកឆេះជាកំណាត់ៗ សក់ក្បាលប្រឡាក់ដោយផេះខ្មៅ និងដីខ្សាច់ ហើយបាតជើងទាំងពីររបស់នាង គឺមានតែសាច់ស្រស់ និងឈាមដែលស្រក់ហូរជោកដី។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលឈឺចាប់ជាងគេ... គឺកែវភ្នែករបស់នាង។
កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែភ្លឺថ្លាដូចត្បូងកណ្តៀង ឥឡូវនេះពោរពេញដោយទឹកភ្នែកលាយឡំនឹងឈាម។ នាងសម្លឹងមើលពុទ្ធិសែនកាត់ផ្ទៃទឹកស្ទឹងដ៏ធំទូលាយ។
«ម្ចាស់... បង...»
សំឡេងរបស់កង្រីខ្សឹបតាមខ្យល់។ ទោះបីជាសំឡេងនោះខ្សោយ ប៉ុន្តែដោយសារខ្យល់ស្ទឹងបក់មក សំឡេងនោះបានហោះមកប៉ះត្រចៀកពុទ្ធិសែនយ៉ាងច្បាស់។
នាងលើកដៃទាំងពីរឡើង... ដៃដែលរលាកភ្លើង និងប្រឡាក់ឈាម... លើកសំពះអង្វរគេ៖
«ម្ចាស់បង... ត្រឡប់មកវិញមក... អូនអង្វរ...» ទឹកភ្នែករបស់កង្រីហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ «បើម្ចាស់បងចង់បានកែវភ្នែកទាំងដប់ពីរគូនោះ... អូនលើកវាជូនបង! បើម្ចាស់បងចង់បានថ្នាំទិព្វទាំងអស់ក្នុងបន្ទាយ... អូនឱ្យបងគ្មានសល់សូម្បីតែមួយដប! ទោះបីបងចង់បានបេះដូងរបស់អូន... អូនក៏សុខចិត្តខ្វេះយកមកដាក់លើបាតដៃបងដែរ... តែសូមកុំចោលអូនអី... ម្ចាស់បង! កុំចាកចេញទៅបែបនេះអី...!»
រាល់ពាក្យពេចន៍របស់នាង ប្រៀបដូចជាព្រួញពិសរាប់ពាន់ដើមដែលបាញ់ចំដើមទ្រូងរបស់ពុទ្ធិសែន។
ពុទ្ធិសែនឈរស្ងៀមនៅលើខ្នងសេះ។
ដៃរបស់គេក្តាប់ខ្សែបង្ហៀរសេះរហូតដល់សរសៃដៃប៉ោងឡើង។ គេមានអារម្មណ៍ថាបំពង់ករបស់គេស្ងួតរឹងដូចថ្ម។ គេចង់ស្រែក... គេចង់យំ... ប៉ុន្តែគេដឹងច្បាស់ថា គេមិនអាចទន់ខ្សោយនៅចំពោះមុខនាងបានឡើយ។
គេត្រូវតែបញ្ចប់វា។ គេត្រូវតែសម្លាប់សេចក្តីសង្ឃឹមរបស់នាង ដើម្បីកុំឱ្យនាងត្រូវរងទុក្ខវេទនាតទៅទៀត។
ពុទ្ធិសែនលូកដៃចូលទៅក្នុងកាតាបស្បែក... ទាញកោដ្ឋកែវគ្រីស្តាល់មួយចេញមក។ នៅក្នុងកោដ្ឋនោះ កែវភ្នែកមនុស្សដែលនៅរស់កំពុងបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសកណ្តាលអ័ព្ទត្រជាក់។
គេលើកកោដ្ឋនោះឡើងខ្ពស់ បង្ហាញទៅកាន់កង្រី។
«កង្រី...» ពុទ្ធិសែនស្រែកតបវិញ សំឡេងរបស់គេត្រជាក់ស្រេប និងមុតស្រួចដូចផ្លែដាវ «អូនមើលកែវភ្នែកនេះឱ្យច្បាស់ទៅ! នេះជាកែវភ្នែករបស់ម្តាយបង! ជាកែវភ្នែករបស់ស្ត្រីទាំងដប់ពីរនាក់ដែលម្តាយរបស់អូន—នាងសន្ធមារ បានខ្វេះយកមករក្សាទុកក្នុងបន្ទាយថ្មខ្មៅនេះអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំមកហើយ!»
កង្រីបើកភ្នែកធំៗ រាងកាយរបស់នាងញ័រទទ្រើកដូចត្រូវរន្ទះបាញ់។
«ម្តាយ... របស់ម្ចាស់បង...?»
«ត្រូវហើយ!» ពុទ្ធិសែនស្រែកបន្ត «បងជាកូនប្រុសរបស់នាងពៅ! បងមិនមែនមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកស្នេហា ឬចង់បាននគររបស់អូនទេ! បងមកទីនេះ... គឺដើម្បីតែលួចកែវភ្នែករបស់ម្តាយបង និងយកថ្នាំទិព្វទៅសង្គ្រោះជីវិតគ្រួសារបងប៉ុណ្ណោះ!»
ពាក្យនោះបានទម្លុះបេះដូងកង្រីដូចដែកដុតក្រហមចាក់ទម្លុះសាច់។
«ចុះ... ចុះពាក្យសច្ចារបស់យើង...?» កង្រីយំរហាម ដៃនាងក្តាប់ដើមទ្រូងខ្លួនឯង «ចុះពិធីមង្គលការ... ចុះរាល់យប់ដែលយើងដេកឱបគ្នា... តើវាជាអ្វីទៅម្ចាស់បង?!»
ពុទ្ធិសែនសម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកដែលគ្មានមេត្តា—ជាកែវភ្នែករបស់បុរសម្នាក់ដែលបានលក់ព្រលឹងខ្លួនឯងដើម្បីកាតព្វកិច្ចកូន៖
«វាគឺជា **ការកុហក**!»
ពាក្យថាកុហកបានបន្លឺឡើងកក្រើកផ្ទៃទឹកស្ទឹង។
«រាល់ពាក្យសម្តី រាល់ស្នាមញញឹម រាល់ការឱបថ្នាក់ថ្នម... គឺគ្រាន់តែជាល្បិចកលដើម្បីឱ្យអូនទុកចិត្តបងប៉ុណ្ណោះ!» ពុទ្ធិសែននិយាយទាំងញ័រថ្គាម «អូនជាយក្ខិនី... ហើយបងជាមនុស្ស! ឈាមក្នុងខ្លួនរបស់អូន គឺជាឈាមបិសាចដែលផឹកឈាមមនុស្ស! មនុស្ស និងបិសាច... មិនដែលដើរលើផ្លូវតែមួយបានឡើយ!»
«ទេ... ទេ...» កង្រីគ្រវីក្បាលទាំងទឹកភ្នែក «អូនមិនដែលស៊ីសាច់មនុស្សទេ! អូនជាអ្នកដាំថ្នាំ... អូនស្រឡាញ់បង... អូនស្រឡាញ់បងដោយបេះដូងបរិសុទ្ធ...!»
«ប៉ុន្តែម្តាយរបស់អូនបានបំផ្លាញគ្រួសារបង!» ពុទ្ធិសែនស្រែកកាត់ «ហើយបង... ត្រូវតែសងសឹក!»
ពុទ្ធិសែនទាញកោដ្ឋកែវទុកក្នុងកាតាបវិញ។
គេសម្លឹងមើលកង្រីជាលើកចុងក្រោយ—សម្លឹងមើលស្ត្រីដែលស្រឡាញ់គេលើសជីវិត ស្ត្រីដែលលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីគេ ប៉ុន្តែត្រូវគេបំផ្លាញរហូតដល់គ្មានសល់អ្វីទាំងអស់។
នៅក្នុងជម្រៅបេះដូងរបស់ពុទ្ធិសែន... មានអ្វីម្យ៉ាងបានបាក់បែកខ្ទេចខ្ទាំដូចគ្នា។ គេដឹងថា ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ គេនឹងលែងស្គាល់សេចក្តីសុខទៀតហើយ។ គេនឹងរស់នៅជាមួយវិប្បដិសារី និងបណ្តាសានៃការក្បត់នេះអស់មួយជីវិត។
«លាហើយ កង្រី...» ពុទ្ធិសែនខ្សឹបតិចៗ។
បន្ទាប់មក គេបានកន្ត្រាក់ខ្សែបង្ហៀរសេះយ៉ាងខ្លាំង៖
«ទៅ មណីកា!»
សេះមណីកាបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងវែង រួចបោះពួយហោះឡើងទៅលើមេឃកាត់ពពកខ្មៅ... ហោះឆ្ពោះទៅកាន់នគរមនុស្សលោក ដោយមិនងាកក្រោយសូម្បីតែមួយដង!
នៅលើច្រាំងខ្សាច់... កង្រីនៅសល់តែម្នាក់ឯងកណ្តាលភាពស្ងាត់ជ្រងំ។