ខ្ទមបាក់បែក និងភ្លើងចង្ក្រានដំបូង
គំនូរតំណាង ៖ វិជ្ជាលាបថ្នាំលើខ្នងសូដាច័ន្ទ និងចែករំលែកភាពកក់ក្តៅនៃភ្លើងចង្ក្រាន (The Warmth of Ash and Tea)

ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 03

ខ្ទមបាក់បែក និងភ្លើងចង្ក្រានដំបូង

The Warmth of Ash and Tea

«ឈឺ... ឈឺណាស់...»

នោះគឺជាគំនិតដំបូងបំផុតដែលបានទម្លុះចូលទៅក្នុងស្មារតីរបស់សូដាច័ន្ទ។

អស់រយៈពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំនៅឋានសួគ៌ នាងមិនដែលដឹងថា «ការឈឺចាប់» មានរសជាតិបែបណាឡើយ។ ទេវតាមិនចេះឈឺ មិនចេះចុកចាប់ មិនចេះស្រេកឃ្លាន។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ... រាល់ដង្ហើមដែលនាងដកចូល ហាក់ដូចជាមានកាំបិតរាប់ពាន់ដើមមកចាក់ទម្លុះសួតរបស់នាង។

ខ្នងរបស់នាង... កន្លែងដែលស្លាបទិព្វធ្លាប់ដុះ... កំពុងឆេះរោលរាលដូចត្រូវគេយកដែកដុតក្រហមមកបិទភ្ជាប់។

ទម្ងន់នៃទំនាញផែនដី បានសង្កត់លើរាងកាយនាងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងមានអារម្មណ៍ថាសាច់ដុំ និងឆ្អឹងរបស់នាង មិនអាចទ្រទ្រង់ទម្ងន់ខ្លួនឯងបានឡើយ។

សូដាច័ន្ទប្រឹងបើកត្របកភ្នែកឡើងទាំងស្រវាំង។

អ្វីដំបូងដែលនាងឃើញ មិនមែនជាពិដានគ្រីស្តាល់មាសចាំងភ្នែកនៃមហាសាលវៃជយន្តទេ... ប៉ុន្តែជា ធ្នឹមឈើចាស់ៗពណ៌ត្នោតចាស់ ដែលប្រឡាក់ដោយស្នាមផ្សែងអុសខ្មៅៗ និងដំបូលស្លឹកត្នោតដែលមានទឹកភ្លៀងជ្រាបធ្លាក់តក់ៗ។

នាងកំពុងដេកផ្កាប់មុខនៅលើកម្រាលពូកចំបើងក្រាលដោយក្រណាត់កប្បាសគ្រើមៗ។

«យើង... នៅឯណា?» នាងខ្សឹបក្នុងបំពង់កដែលស្ងួតហួតហែង។

ស្រាប់តែមានក្លិនមួយបានបោកបក់ចូលមកប៉ះច្រមុះនាង។

វាមិនមែនជាក្លិនផ្កាមន្ទារពទិព្វដែលគ្មានរសជាតិនៅឋានសួគ៌ឡើយ។ វាជាក្លិនដ៏ចម្លែក ស្មុគស្មាញ និងពោរពេញដោយជីវិត—ក្លិនឈើស្រល់ឆេះក្នុងចង្ក្រាន ក្លិនដីសើម និងក្លិនស្លឹកស្មៅព្រៃដាំពុះ!

នៅក្បែរគ្រែ មានពន្លឺពណ៌ទឹកក្រូចដ៏ទន់ភ្លន់កំពុងភ្លឺរលោង។

សូដាច័ន្ទងាកក្បាលបន្តិច... ហើយបានឃើញបុរសម្នាក់កំពុងអង្គុយលើកៅអីឈើទាបក្បែរចង្ក្រានដី។

បុរសនោះស្លៀកពាក់សំពត់កប្បាសពណ៌ត្នោតចាស់ សក់របស់គេចងបួងទៅក្រោយដោយបន្ទះឫស្សី។ ភ្នែកខាងស្តាំរបស់គេត្រូវបិទជិតដោយក្រណាត់ខ្មៅ ប៉ុន្តែភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់គេ មានពន្លឺស្រទន់ និងស្ងប់ស្ងាត់ដូចផ្ទៃបឹងកណ្តាលរាត្រី។ នៅក្នុងដៃរបស់គេ មានកាន់អង្រែថ្មតូចមួយកំពុងបុកស្លឹកថ្នាំពណ៌បៃតងក្នុងត្បាល់ថ្ម។

នៅពេលឃើញសូដាច័ន្ទកម្រើកខ្លួន បុរសនោះបានដាក់អង្រែចុះភ្លាម។

«កុំទាន់អាលកម្រើក...» សំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើងយ៉ាងទន់ភ្លន់ «ស្លាបរបស់នាងត្រូវភ្លើងឆេះរលាកខ្លាំងណាស់។ បើនាងរើខ្លួន មុខរបួសនឹងហូរឈាមម្តងទៀត។»

សូដាច័ន្ទសម្លឹងមើលគេទាំងតក់ស្លុត នាងប្រឹងទាញកម្លាំងទិព្វដើម្បីបង្កើតរនាំងការពារ... ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីកើតឡើងឡើយ!

បាតដៃរបស់នាងគ្មានពន្លឺទិព្វទៀតទេ។ នាងគ្មានអំណាចអ្វីទាំងអស់។

«ឯង... ឯងជាអ្នកណា?» នាងសួរ សំឡេងនាងញ័រទទ្រើក «តើឯងជាទេវតាដែលព្រះឥន្ទ្របញ្ជូនមកសម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ?»

វិជ្ជាញញឹមតិចៗ—ជាស្នាមញញឹមដ៏កម្សត់ និងទន់ភ្លន់ដែលសូដាច័ន្ទមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក៖

«មើលខ្ញុំទៅ... តើមានទេវតាណាពិការជើងទាំងពីរ ហើយរស់នៅក្នុងខ្ទមបាក់បែកបែបនេះទេ?» គេចង្អុលទៅឈើច្រត់ឫស្សីដែលផ្អែកជញ្ជាំង «ខ្ញុំឈ្មោះ វិជ្ជា។ ខ្ញុំជាមនុស្សលោក... ជាអ្នកមើលផ្កាយនៅជើងភ្នំនេះ។ ខ្ញុំបានឃើញនាងធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃកាលពីល្ងាចមិញ។»

វិជ្ជាលើកចានដីដែលផ្ទុកថ្នាំស្មៅម៉ត់ខៃដើររំកិលខ្លួនមកជិតគ្រែ។

«ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតលាបថ្នាំលើខ្នងនាង... ថ្នាំនេះធ្វើពីស្លឹកប្រមាត់ខ្លា និងស្មៅត្រជាក់ វាអាចជួយពន្លត់ពិសភ្លើងដែលកំពុងស៊ីសាច់នាងបាន។»

សូដាច័ន្ទស្ទាក់ស្ទើរ... ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលឆាបឆេះខ្នងនាង បានធ្វើឱ្យនាងងក់ក្បាលយល់ព្រមតិចៗ។

ម្រាមដៃរបស់វិជ្ជាបានប៉ះលើស្បែកខ្នងរបស់នាង។

ដៃរបស់គេគ្រើមដោយសារការកាប់អុស និងកាន់កែវឆ្លុះស្ពាន់ ប៉ុន្តែការប៉ះរបស់គេ... ទន់ភ្លន់ និងប្រុងប្រយ័ត្នជាទីបំផុត។ គេលាបថ្នាំត្រជាក់ស្រេបលើស្នាមរលាកភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយកន្លែងម្តងៗ។

ព្រឺស...!

កម្តៅរោលរាលដែលឆេះរោលក្នុងសរសៃឈាមរបស់សូដាច័ន្ទ បានស្រកចុះភ្លាមៗ។ ភាពធូរស្រាលដ៏អស្ចារ្យបានសាយភាយពេញរាងកាយនាង រហូតដល់នាងដកដង្ហើមធំទាំងស្រួលខ្លួន។

បន្ទាប់ពីលាបថ្នាំរួច វិជ្ជាបានដើរទៅកាន់ចង្ក្រានអុស។ គេលើកកំសៀវដីចាស់ ចាក់ទឹកតែពណ៌លឿងទុំដែលកំពុងហុយផ្សែងចូលទៅក្នុងពែងដីមួយ រួចយកមកហុចឱ្យនាង៖

«ផឹកបន្តិចទៅ... វានឹងជួយកម្តៅរាងកាយនាង។»

សូដាច័ន្ទលើកដៃទាំងពីរឡើងទទួលពែងដី។

ពែងដីមានភាពកក់ក្តៅ។ នាងលើកពែងមកក្បែរបបូរមាត់ រួចក្រេបទឹកតែនោះបន្តិច...

រសជាតិផ្អែមល្វីងស្រាលៗ លាយឡំនឹងក្លិនក្រអូបនៃស្លឹកព្រៃ បានហូរចូលទៅក្នុងបំពង់ករបស់នាង។ វាបាននាំយកភាពកក់ក្តៅទៅកាន់ក្រពះ និងបេះដូងរបស់នាង—ជាភាពកក់ក្តៅពិតប្រាកដដែលមិនមែនកើតចេញពីពន្លឺព្រះអាទិត្យក្លែងក្លាយនៃឋានសួគ៌ឡើយ។

ទឹកភ្នែកមួយដំណក់... ទឹកភ្នែកដំបូងក្នុងជីវិតអមតៈរបស់នាង... បានហូរស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់ ធ្លាក់តក់ៗចូលទៅក្នុងពែងតែ។

«ហេតុអ្វី... នាងយំ?» វិជ្ជាសួរដោយក្តីបារម្ភ។

«នៅឋានសួគ៌...» សូដាច័ន្ទខ្សឹប នាងសម្លឹងមើលពែងតែក្នុងដៃ «គ្មាននរណាធ្លាប់ដាំទឹកឱ្យខ្ញុំផឹក... គ្មាននរណាធ្លាប់សួរខ្ញុំថាតើខ្ញុំឈឺឬទេ... គ្រប់គ្នាគិតតែពីការរាំ និងការគោរពច្បាប់...»

នាងងើបមុខឡើងសម្លឹងចំកែវភ្នែករបស់វិជ្ជា៖

«នេះហើយ... ជាអ្វីដែលមនុស្សលោកហៅថា 'ភាពកក់ក្តៅ' មែនទេ?»

វិជ្ជាសម្លឹងមើលនាង កែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយក្តីអាណិតអាសូរដ៏ជ្រាលជ្រៅ៖

«បាទ... នេះជាភាពកក់ក្តៅរបស់មនុស្សលោក។ ពួកយើងទន់ខ្សោយ ពួកយើងចេះឈឺចាប់... ប៉ុន្តែដោយសារតែការឈឺចាប់នោះហើយ ទើបពួកយើងចេះស្រឡាញ់ និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏កក់ក្តៅបានគ្របដណ្តប់លើខ្ទមតូចមួយនោះ...

ក្រាក...! ក្រាក...!

រំពេចនោះ ខ្យល់ព្យុះដ៏កាចសាហាវបានបោកបក់ទ្វារ និងបង្អួចខ្ទមឱ្យញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង!

នៅលើមេឃខ្មៅងងឹតនៃរាត្រី... សំឡេងផ្គរលាន់ដ៏ធ្ងន់ និងចម្លែកបានបន្លឺឡើងកក្រើកផែនដី!

គ្រឹប... គ្រាំង...!

វាមិនមែនជាផ្គរលាន់ធម្មតាទេ។ គ្មានពពកភ្លៀង គ្មានដំណក់ទឹកភ្លៀង... ប៉ុន្តែមានពន្លឺផ្លេកបន្ទោរ ពណ៌មាសចិញ្ចាច ដែលឆាបឆេះកាត់ផ្ទៃមេឃ បំភ្លឺរាត្រីងងឹតឱ្យភ្លឺដូចថ្ងៃត្រង់!

សូដាច័ន្ទទម្លាក់ពែងតែចុះ មុខរបស់នាងប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចក្រដាស។

«ពួកគេ... ពួកគេមកដល់ហើយ!»

«អ្នកណា?» វិជ្ជាស្ទុះទាញឈើច្រត់ក្រោកឈរឡើង។

«កងទ័ពទេវតាដែករបស់ព្រះឥន្ទ្រ!» សូដាច័ន្ទញ័ររន្ធត់ «ពួកគេមកតាមចាប់ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញហើយ!»