ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 04
ផ្គរលាន់ពណ៌មាសគ្មានភ្លៀង
The Golden Thunder Without Rain
សំឡេងផ្គរលាន់មិនមែនជាសំឡេងធម្មជាតិឡើយ។
វាមិនមែនជាសំឡេងផ្គរដែលកើតចេញពីការប៉ះទង្គិចនៃពពកខ្មៅ និងដំណក់ទឹកភ្លៀងទេ ប៉ុន្តែជា សូរសំឡេងម៉ាស៊ីនចក្រវាលដ៏មហិមា ដែលបន្លឺឡើងរណ្តំកក្រើកស្រទាប់បរិយាកាសផែនដី។
គ្រឹប... គ្រាំង...!
វិជ្ជាឈរនៅមាត់បង្អួចខ្ទម។ គេលូកដៃទាញក្រណាត់ខ្មៅដែលគ្របភ្នែកស្តាំរបស់គេចេញ។
នៅចន្លោះចិញ្ចើមទាំងពីរ ស្នាមប្រេះនៃ ភ្នែកទីបី បានបើកចំហឡើងយឺតៗ។
រលកកម្តៅក្តៅគគុកបានចាក់ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេម្តងទៀត ប៉ុន្តែលើកនេះ វិជ្ជាមិនបានស្រែកឡើយ។ គេសម្លឹងមើលឡើងទៅលើផ្ទៃមេឃកណ្តាលអធ្រាត្រ។
នៅក្នុងភ្នែកធម្មតារបស់មនុស្សលោក ពួកគេនឹងឃើញត្រឹមតែពន្លឺផ្លេកបន្ទោរពណ៌មាសចម្លែកដែលគ្មានភ្លៀង។ ប៉ុន្តែតាមរយៈ ភ្នែកទីបី... អ្វីដែលវិជ្ជាបានឃើញ គឺជារូបភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បំផុតនៃចក្រវាល!
នៅលើមេឃខ្ពស់ផុតពពក... មិនមែនជាទេវតាដែលមានស្លាបទន់ភ្លន់ដូចក្នុងគំនូរបុរាណឡើយ។
វាគឺជា ចិញ្ចៀនពន្លឺធរណីមាត្ររាប់សិបជាន់ ដែលកំពុងបង្វិលខ្លួនជុំវិញកែវភ្នែកមាសដ៏ធំសម្បើមមួយ! ពីកណ្តាលកែវភ្នែកនោះ កាំរស្មីពន្លឺពណ៌សរាប់សិបខ្សែបានបាញ់ចុះមកលើផ្ទៃផែនដី ដូចជាគោមស្កេនស្វែងរកមេរោគក្នុងទីងងឹត។
កាំរស្មីមួយខ្សែបានចាំងប៉ះដើមជ្រៃបុរាណមួយដើមនៅចម្ងាយបីរយជំហានពីខ្ទមគេ។
ឆ្វាច...!
គ្មានសំឡេងផ្ទុះ គ្មានអណ្តាតភ្លើង... ដើមជ្រៃយក្សដែលមានអាយុកាលរាប់រយឆ្នាំ ស្រាប់តែ រលាយរលួយក្លាយជាចំហាយផេះពណ៌ស ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក! ដីនៅត្រង់កន្លែងនោះ បានប្រែជាថ្មកញ្ចក់រលោងស្រិលគ្មានសល់សូម្បីតែស្រមោចមួយក្បាល។
«កាំរស្មីបន្សុទ្ធព្រលឹង...» វិជ្ជាខ្សឹប ដៃរបស់គេក្តាប់ស៊ុមបង្អួចរហូតដល់ឡើងស «ព្រះឥន្ទ្រមិនមែនមកតាមរកសូដាច័ន្ទដើម្បីនាំនាងត្រឡប់ទៅវិញដោយសន្តិភាពទេ... ទ្រង់មកដើម្បីដុតកម្ទេចនាងចោល!»
«វិជ្ជា...»
សំឡេងខ្សឹបដ៏ញ័ររន្ធត់បានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង។
សូដាច័ន្ទបានប្រឹងងើបឈរឡើង។ នាងយកដៃទប់ជញ្ជាំងឈើ ជើងទាំងសងខាងរបស់នាងញ័រទទ្រើក។ មុខរបស់នាងស្លេកស្លាំងដូចសព ភ្នែកពណ៌ស្វាយរបស់នាងសម្លឹងមើលកាំរស្មីពន្លឺដែលកំពុងរំកិលខ្លួនខិតជិតមកដល់ខ្ទម៖
«លោកត្រូវតែរត់ចេញពីទីនេះភ្លាម! គោលដៅរបស់ពួកគេគឺរូបខ្ញុំ... បើពួកគេឃើញលោកនៅជាមួយខ្ញុំ ពួកគេនឹងរំលាយលោកឱ្យក្លាយជាផេះមិនខាន!»
វិជ្ជាបែរមុខមកវិញ។ គេសម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកស្ងប់ស្ងាត់៖
«បើខ្ញុំខ្លាចស្លាប់... ខ្ញុំមិនបានបីនាងចេញពីរណ្តៅអាចម៍ផ្កាយកាលពីល្ងាចមិញឡើយ។»
គេទាញកាតាបស្បែកចាស់មួយដែលគេបានរៀបចំរួចជាស្រេច—នៅក្នុងនោះ មានផែនទីរូងភ្នំបុរាណ អំបិលថ្មអាគម ថង់ថ្នាំស្មៅ និងកាំបិតស្នៀតដែកខ្មៅមួយដើម។
វិជ្ជាយកអាវផាយរោមចៀមពណ៌ខ្មៅក្រាស់មួយមកគ្របលើក្បាល និងដងខ្លួនរបស់សូដាច័ន្ទ ដើម្បីបិទបាំងពន្លឺរស្មីទិព្វដែលកំពុងសាយភាយចេញពីស្បែករបស់នាង។
«ពួកយើងត្រូវចេញដំណើរឥឡូវនេះ!» វិជ្ជាប្រាប់ «កងទ័ពទេវតាមិនអាចមើលឃើញអ្វីនៅក្នុងទីងងឹតស្លុបឡើយ។ នៅខាងកើតជើងភ្នំ មាន រូងភ្នំអន្ធការ (Guha Andhakara)—ជម្រៅរូងភ្នំនោះមានរ៉ែដែកខ្មៅដែលអាចបិទបាំងរលកពន្លឺរបស់ព្រះឥន្ទ្របាន។ មានតែនៅទីនោះទេ ទើបនាងអាចមានសុវត្ថិភាព!»
«ប៉ុន្តែ... ជើងរបស់លោក...» សូដាច័ន្ទសម្លឹងមើលជើងពិការរបស់គេដោយក្តីព្រួយបារម្ភ «ផ្លូវភ្នំចោត និងរដិបរដុបណាស់...»
«ជើងខ្ញុំពិការមែន ប៉ុន្តែដៃខ្ញុំនៅរឹងមាំ» វិជ្ជាញញឹមតិចៗ គេកាន់ឈើច្រត់ឫស្សីយ៉ាងណែន «ហើយខ្ញុំស្គាល់គ្រប់ផ្ទាំងថ្ម និងគ្រប់ដើមឈើនៅលើភ្នំនេះច្បាស់ជាងទេវតាណាទាំងអស់។ តោះ!»
វិជ្ជាទាញដៃសូដាច័ន្ទ រុញទ្វារក្រោយនៃខ្ទមបើកយឺតៗ។
អ្នកទាំងពីរបានឈានជើងចេញទៅក្នុងព្រៃងងឹត...
ផូង...!
ទើបតែដើរបានប្រហែលហាសិបជំហាន សំឡេងធ្លាក់ដ៏ធ្ងន់មួយបានបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង!
វិជ្ជា និងសូដាច័ន្ទងាកក្រោយ...
នៅចំកណ្តាលទីធ្លាមុខខ្ទម... ទេវតាដែកមួយអង្គបានទម្លាក់ខ្លួនចុះពីលើមេឃ!
រូបកាយរបស់វាខ្ពស់ជាងមនុស្សធម្មតាទ្វេដង ស្រោបដោយពាសដែកមាសរលោងគ្មានថ្នេរ។ ផ្ទៃមុខរបស់វា គឺជាកញ្ចក់ប្រាក់រាបស្មើដែលគ្មានភ្នែក ច្រមុះ ឬមាត់ឡើយ។ នៅក្នុងដៃរបស់វា មានកាន់ លំពែងវជ្រ ដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺអគ្គីសនីពណ៌សក្ឌុកក្ឌួល!
មុខកញ្ចក់របស់ទេវតាដែក... បានងាកមករកទិសដៅដែលពួកគេកំពុងឈរ!