ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 05
ជំងឺច្រែះទេព និងឈាមពណ៌ស្វាយ
The Celestial Rust
«ព្រូស...! ឆ្វាច...!»
ម្សៅអំបិលថ្មអាគមដែលវិជ្ជាបោកទៅលើមុខកញ្ចក់របស់ទេវតាដែក បានផ្ទុះបែកជាផ្កាភ្លើងផ្សែងខ្មៅ!
កាំរស្មីវជ្រដែលបាញ់ចេញពីចុងលំពែងបានរេចុះទៅក្រោម កាត់ផ្តាច់ផ្ទាំងថ្មធំមួយនៅមាត់ទ្វារខ្ទមឱ្យរលាយក្លាយជាផេះ។ ដោយឆ្លៀតឱកាសនៃភាពច្របូកច្របល់នោះ វិជ្ជាបានទាញដៃសូដាច័ន្ទ លោតផ្លោះចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំក្រហមភ្លាម!
ភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងជោកជាំកណ្តាលរាត្រី។
ដំណក់ទឹកភ្លៀងត្រជាក់ស្រេបបានបោកបក់ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់សូដាច័ន្ទ។ ភក់ជ្រាំបានប្រឡាក់ជើងទទេរបស់នាង។ រាល់ជំហានដែលនាងបោះទៅមុខ ជើងរបស់នាងទន់ខ្សោយ និងធ្ងន់ដូចមានថ្មភ្នំចងភ្ជាប់។
«ក្អក... ក្អក!»
សូដាច័ន្ទទប់ដើមឈើមួយដើម នាងក្អកយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ទ្រូងនាងឈឺខ្ទោកៗ។
អ្វីដែលនាងក្អកចេញមកលើស្លឹកឈើ... មិនមែនជាទឹកមាត់ធម្មតាទេ។
ឈាមពណ៌ស្វាយ!
ឈាមទិព្វរបស់នាងដែលធ្លាប់តែភ្លឺចិញ្ចាចដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឥឡូវនេះបានប្រែពណ៌ទៅជាពណ៌ស្វាយក្រម៉ៅដូចទឹកផ្លែទំពាំងបាយជូររលួយ។ ដំណក់ឈាមនោះបានស្រក់ចុះមកលើដីភក់ បញ្ចេញសំឡេងឆេះ ស៊ីស... ស៊ីស... ដូចជាទឹកអាស៊ីតត្រជាក់។
ស្បែករបស់នាង... បានចាប់ផ្តើមរបករបើក។
អក្សរយ័ន្តទិព្វពណ៌មាសដែលធ្លាប់ចារឹកលើស្បែកនាងតាំងពីកំណើត បានចាប់ផ្តើមរលត់រលាយម្តងមួយៗ។ នេះគឺជា ជំងឺច្រែះទេព (Kalanka Deva)—ដំណើរការនៃការរលាយរលួយនៃថាមពលអមតៈ នៅពេលអង្គភាពឋានសួគ៌ត្រូវរងឥទ្ធិពលនៃទំនាញដី និងមនោសញ្ចេតនាមនុស្សលោក។
«វិជ្ជា...» សូដាច័ន្ទដួលលុតជង្គង់ចុះក្នុងភក់ សំឡេងនាងញ័រទទ្រើក «ទុកខ្ញុំចោលនៅទីនេះទៅ...»
វិជ្ជាឈប់។ គេងាកមកសម្លឹងមើលនាង ទឹកភ្លៀងហូរស្រក់កាត់ផ្ទៃមុខដែលប្រឡាក់ដោយផេះរបស់គេ៖
«នាងនិយាយអ្វី?»
«មើលខ្ញុំទៅ...» សូដាច័ន្ទលើកបាតដៃដែលញ័រទទ្រើកបង្ហាញគេ ក្រចកដៃរបស់នាងបានប្រែជាពណ៌ប្រផេះ ស្បែករបស់នាងបាត់បង់រស្មីទិព្វទាំងស្រុង «ខ្ញុំលែងជាទេវតាទៀតហើយ... រាងកាយរបស់ខ្ញុំកំពុងតែរលួយ... ខ្ញុំកំពុងតែក្លាយជាបន្ទុកដែលនឹងទាញលោកឱ្យស្លាប់ជាមួយខ្ញុំ...»
ទឹកភ្នែករបស់នាងបានហូរស្រក់លាយឡំនឹងទឹកភ្លៀង៖
«លោកជាមនុស្សល្អ... លោកមិនគួរត្រូវស្លាប់ដោយសារតែរឿងរបស់ខ្ញុំទេ...»
វិជ្ជាឈរស្ងៀមមួយសន្ទុះ។
បន្ទាប់មក គេបានបោះឈើច្រត់ម្ខាងចោលទៅលើដី។ គេដើររំកិលខ្លួនមួយជំហានចូលមកជិតនាង រួចលុតជង្គង់ចុះក្នុងភក់ទល់មុខនាង។
ដៃដ៏រឹងមាំ និងគ្រើមរបស់គេ បានលាតមកចាប់កាន់ស្មារបស់សូដាច័ន្ទយ៉ាងណែន៖
«សូដាច័ន្ទ... ស្តាប់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់!» សំឡេងរបស់វិជ្ជាធ្ងន់ និងម៉ឺងម៉ាត់កណ្តាលសំឡេងផ្គរលាន់ «ខ្ញុំរស់នៅតែម្នាក់ឯងក្នុងខ្ទមនោះអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ។ មនុស្សលោកគេចវេះពីខ្ញុំ គេចាត់ទុកខ្ញុំជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍។ យប់មិញ នៅពេលនាងធ្លាក់ចុះមក... នាងជាមនុស្សដំបូងបង្អស់ក្នុងជីវិតខ្ញុំ ដែលសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំដោយគ្មានការខ្ពើមរអើម ឬការភ័យខ្លាច!»
កែវភ្នែកតែម្ខាងរបស់វិជ្ជាបញ្ចេញពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ និងរឹងមាំ៖
«ទោះបីនាងជាទេវតា ឬជាមនុស្សស្រីសាមញ្ញ... ខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយ! ដរាបណាខ្ញុំនៅមានដង្ហើមដក ខ្ញុំនឹងមិនទុកនាងចោលជាដាច់ខាត!»
វិជ្ជាបែរខ្នងដាក់នាង៖
«តោងកខ្ញុំឱ្យណែនមក!»
សូដាច័ន្ទសម្លឹងមើលខ្នងរបស់បុរសពិការម្នាក់នេះ... បេះដូងរបស់នាងដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ បានពុះកញ្ជ្រោលឡើងដោយរលកនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ នាងលើកដៃទាំងពីរឱបករបស់វិជ្ជាយ៉ាងណែន។
វិជ្ជាទាញដៃនាងមកកាន់ គេច្រត់ឈើដែលនៅសល់ម្ខាង រួចប្រឹងទាញកម្លាំងជើង និងកម្លាំងដៃទាំងអស់ លើកបីសូដាច័ន្ទដើរទៅមុខបន្តទៀត!
រាល់ជំហានរបស់គេ... ធ្ងន់ និងឈឺចាប់។ ភក់រអិលធ្វើឱ្យគេស្ទើរតែដួលជាច្រើនដង ប៉ុន្តែគេមិនដែលលែងដៃពីនាងឡើយ។
សូដាច័ន្ទផ្អែកថ្ពាល់លើស្មារបស់គេ។ នាងបានឮចង្វាក់បេះដូងរបស់គេលោត ឌឹប... ឌឹប... យ៉ាងញាប់ញ័រ នាងធុំក្លិនញើស និងក្លិនកាយដ៏ស្មោះត្រង់របស់មនុស្សលោក។
«ប្រសិនបើសេចក្តីស្លាប់ត្រូវមកដល់... ខ្ញុំមិនស្តាយក្រោយឡើយ...» នាងគិតក្នុងចិត្ត។
នៅខាងមុខចម្ងាយប្រហែលហាសិបជំហាន... ជញ្ជាំងថ្មភ្នំខ្មៅរលោងបានលេចចេញមកកណ្តាលអ័ព្ទ។
នៅជើងជញ្ជាំងថ្មនោះ មានប្រហោងល្អាងងងឹតមួយដែលបញ្ចេញចំហាយត្រជាក់ស្រេប—រូងភ្នំអន្ធការ (Guha Andhakara)!
«ដល់ហើយ...» វិជ្ជាដកដង្ហើមធំទាំងត្រេកអរ «ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំនោះ ពួកយើងនឹងមានសុវត្ថិភាព...»
ប៉ុន្តែមុនពេលពួកគេអាចបោះជំហានទៅដល់មាត់ល្អាង...
វ៉ូង...!
រន្ទះបាញ់ពណ៌សដ៏សន្ធោសន្ធៅមួយ បានធ្លាក់ចុះមកចំពីមុខច្រកចូលរូងភ្នំ!
ដីថ្មបានបែកខ្ចាយជាបំណែកៗ។
កណ្តាលផ្សែង និងផ្កាភ្លើង... ទេវតាដែកគ្មានមុខ បានឈរបាំងផ្លូវចូលយ៉ាងរឹងមាំ!
លំពែងវជ្រក្នុងដៃរបស់វា បានចង្អុលចំកណ្តាលដើមទ្រូងរបស់វិជ្ជា និងសូដាច័ន្ទ!