ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 06
រូងភ្នំងងឹតដែលព្រះមើលមិនឃើញ
The Blind Abyss
លំពែងវជ្រចាំងពន្លឺពណ៌សមាសស្រួចស្រាវចំពីមុខខ្ញុំ!
ចម្ងាយត្រឹមតែប្រាំជំហានប៉ុណ្ណោះ រវាងចុងផ្លែមុតស្រួចនោះ និងទ្រូងរបស់សូដាច័ន្ទដែលកំពុងតោងកខ្ញុំយ៉ាងទន់ខ្សោយ។ ខ្យល់ជុំវិញខ្លួនទេវតាដែកគ្មានមុខនោះក្តៅរោលរាលរហូតដល់តំណក់ភ្លៀងដែលធ្លាក់ប៉ះវាហួតក្លាយជាចំហាយស។
គ្មានផ្លូវគេចទេ។ ជើងពិការរបស់ខ្ញុំញ័រទទ្រើក ឈើច្រត់ក្នុងដៃស្តាំទ្រទម្ងន់មនុស្សពីរនាក់ស្ទើរតែបាក់។
«វិជ្ជា... រត់ទៅ...!» សូដាច័ន្ទខ្សឹបដង្ហក់ក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ ដៃនាងប្រឹងរុញខ្ញុំចេញ «កុំឱ្យគេសម្លាប់លោកព្រោះតែខ្ញុំ...»
«ទេ!» ខ្ញុំស្រែកកំហិតក្នុងបំពង់ក។
ទេវតាដែកលើកដៃស្តាំឡើង។ សំឡេងម៉ាស៊ីន និងបន្ទះដែកក្នុងដើមទ្រូងរបស់វាបង្វិលឮសូរ គគ្រឹក... គគ្រឹក...។ កាំរស្មីពន្លឺប្រមូលផ្តុំនៅចុងលំពែងវជ្រ រៀបចំបញ្ចេញកម្លាំងបំផ្លាញដើម្បីបំបែកពួកយើងទាំងពីរឱ្យទៅជាកម្ទេចផេះ។
នៅពេលនោះ ភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញអ្វីម្យ៉ាង។
កណ្តាលមុខរលោងស្រិលគ្មានច្រមុះមាត់របស់វា មានរង្វង់កញ្ចក់គ្រីស្តាល់ពណ៌ខៀវតូចមួយ—ជាកែវភ្នែកចាប់កម្តៅ និងការបញ្ជូនបញ្ជាពីឋានសួគ៌។ នៅជុំវិញរង្វង់កញ្ចក់នោះ មានស្នាមប្រេះឆ្មារៗដែលបន្សល់ទុកពីការផ្ទុះម្សៅអំបិលអាគមមុននេះបន្តិច!
«បើត្រូវស្លាប់... ក៏ត្រូវតែអូសវាទៅជាមួយដែរ!»
ខ្ញុំទម្លាក់ឈើច្រត់ចោលភ្លាម!
ទម្ងន់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ និងសូដាច័ន្ទបានទ្រេតចុះទៅមុខ។ ខ្ញុំប្រើកម្លាំងជើងឆ្វេងដែលនៅរឹងមាំ លោតផ្លោះទៅមុខមួយទំហឹង ដៃឆ្វេងឱបចង្កេះសូដាច័ន្ទយ៉ាងណែន ចំណែកដៃស្តាំទាញកាំបិតស្នៀតដែកចាស់ដែលសៀតនឹងចង្កេះ ចាក់កប់មួយទំហឹងដៃចំកណ្តាលរង្វង់កញ្ចក់គ្រីស្តាល់នោះ!
«ឆ្វាច...! ផូង...!»
កាំបិតរបស់ខ្ញុំបានទម្លុះកញ្ចក់គ្រីស្តាល់ចូលទៅដល់ស្នូលថាមពលខាងក្នុង!
ផ្កាភ្លើងអគ្គិសនីពណ៌ស្វាយ និងមាសបានផ្ទុះបែកខ្ចាយចេញពីក្បាលរបស់ទេវតាដែក។ រាងកាយដែកថែបរបស់វាញ័រទទ្រើក សំឡេងស្រែកគ្មានសំឡេងដូចរលកសូរស័ព្ទប្រេកង់ខ្ពស់បានបន្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំរហូតដល់ស្រក់ឈាមតាមរន្ធត្រចៀក។
លំពែងវជ្របានរេទៅចំហៀង ចាក់ទម្លុះផ្ទាំងថ្មក្បែរមាត់រូងភ្នំ បណ្តាលឱ្យថ្មធ្លាក់បាក់រលំដូចភ្នំភ្លើងផ្ទុះ!
«ទៅ!» ខ្ញុំស្រែក ដួលរមៀលខ្លួនជាមួយសូដាច័ន្ទ ធ្លាក់ផ្លោះចូលទៅក្នុងមាត់រូងភ្នំងងឹត!
«ក្រាំង...!»
ផ្ទាំងថ្មធំៗរាប់សិបតោនបានបាក់ស្រុតចុះមកបិទច្រកចូលរូងភ្នំទាំងស្រុង។ ពន្លឺផ្លេកបន្ទោរខាងក្រៅ និងសំឡេងម៉ាស៊ីនរបស់ទេវតាដែក ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗ។
ពួកយើងបានរអិលធ្លាក់ចុះតាមជម្រាលថ្មភក់ដ៏ចោទ... ជ្រៅទៅៗ... ចូលទៅក្នុងពោះវៀននៃផែនដី។
ភាពស្ងាត់ជ្រងំ។
ស្ងាត់រហូតដល់អាចឮសូរសំឡេងដំណក់ទឹកស្រក់ពីពិដានថ្ម តក់... តក់...។
ខ្ញុំដេកដួលលើដីខ្សាច់ត្រជាក់ស្រេប ពេញខ្លួនឈឺដូចត្រូវគេកិនបំបែកឆ្អឹង។ ខ្ញុំប្រឹងបើកភ្នែក... ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីភាពងងឹតដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកដែលមិនអាចមើលឃើញសូម្បីតែម្រាមដៃខ្លួនឯង។
«សូដាច័ន្ទ...?» ខ្ញុំស្រែកហៅទាំងដង្ហើមញ័រ «សូដាច័ន្ទ... នាងនៅឯណា?»
«ខ្ញុំ... ខ្ញុំនៅទីនេះ... វិជ្ជា...»
សំឡេងដង្ហក់ខ្សោយៗបន្លឺឡើងក្បែរដៃខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃទៅក្នុងភាពងងឹត ហើយបានប៉ះនឹងម្រាមដៃត្រជាក់ដូចទឹកកករបស់នាង។
ភ្លាមនោះ ពន្លឺទន់ភ្លន់មួយបានរះឡើង។
មិនមែនជាពន្លឺចាំងភ្នែកដូចលំពែងវជ្រទេ... ប៉ុន្តែជាពន្លឺពណ៌មាសលាយផ្កាឈូកស្រទន់ ចេញពីបាតដៃទាំងពីររបស់សូដាច័ន្ទ។ នាងលើកដៃឡើងដូចជាកំពុងផ្កុំផ្កាឈូក ពន្លឺនោះបានបំភ្លឺផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាង និងបំភ្លឺរូងភ្នំថ្មបាសាល់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅជុំវិញពួកយើង។
ជញ្ជាំងថ្មខ្មៅរលោង គ្មានស្នាមប្រេះនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យ គ្មានរលកសញ្ញានៃឋានសួគ៌។
«ទីនេះ... ជាកន្លែងណា?» នាងសួរ ភ្នែកធំៗរបស់នាងសម្លឹងមើលជុំវិញទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។
«រូងភ្នំអន្ធការ» ខ្ញុំឆ្លើយ ទាំងប្រឹងក្រោកអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងផ្ទាំងថ្ម «ជាជម្រៅជ្រៅបំផុតនៃជួរភ្នំក្រវាញ។ ចាស់ទុំបុរាណធ្លាប់និយាយថា ទីនេះត្រូវបានការពារដោយរ៉ែដែកខ្មៅ និងទឹកក្រោមដី... ពន្លឺ និងភ្នែករបស់អាទិទេពមិនអាចឆ្លុះមើលធ្លាយដល់ទីនេះឡើយ។ ព្រះឥន្ទ្រ... មើលមិនឃើញពួកយើងនៅទីនេះទេ»។
សូដាច័ន្ទសម្លឹងមើលខ្ញុំ។ នាងទម្លាក់ដៃចុះបន្តិច អង្គុយក្បែរខ្ញុំ ជង្គង់របស់នាងប៉ះនឹងជង្គង់ខ្ញុំ។
«លោករបួសហើយ...» នាងលើកដៃដែលបញ្ចេញពន្លឺស្ទាបថ្ពាល់ខ្ញុំថ្នមៗ។ ម្រាមដៃនាងជូតស្នាមឈាមដែលហូរចេញពីត្រចៀក និងកែងដៃរបស់ខ្ញុំ។ ភាពកក់ក្តៅពីបាតដៃនាងបានជ្រាបចូលទៅក្នុងស្បែកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យការឈឺចាប់រសាយបន្តិចម្តងៗ។
«ខ្ញុំមិនអីទេ» ខ្ញុំញញឹម «គ្រាន់តែជាស្នាមរបួសធម្មតារបស់មនុស្សលោកប៉ុណ្ណោះ។ ចុះនាងវិញ?»
ខ្ញុំសម្លឹងមើលខ្នងរបស់នាង។ ស្នាមឆេះដែលធ្លាប់បញ្ចេញផ្សែងពណ៌ស្វាយឥឡូវនេះស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច ប៉ុន្តែស្បែករបស់នាងប្រែជាស្លេកស្លាំងខ្លាំងណាស់ គ្មានពន្លឺចិញ្ចាចដូចកាលពីយប់មិញទៀតឡើយ។
«ឈាមពណ៌ស្វាយនោះ...» ខ្ញុំសួរដោយក្តីបារម្ភ «តើវាជាអ្វីឱ្យប្រាកដ?»
សូដាច័ន្ទញញឹមស្ងួត នាងឱនមុខចុះសម្លឹងមើលដីខ្សាច់៖
«វាជា ជំងឺច្រែះទេព... ឋានសួគ៌បានដាក់បណ្តាសាលើរាល់ទេវតាណាដែលហ៊ានមានមនោសញ្ចេតនា។ នៅពេលបេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមលោតដោយក្តីស្រឡាញ់ ថាមពលអមតៈរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបំផ្លាញដោយច្រែះ។ ខ្ញុំនឹងលែងជាទេវតា... ខ្ញុំនឹងឈឺចាប់... ហើយទីបំផុត ខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ដូចមនុស្សទូទៅ»។
នាងងើបមុខឡើងសម្លឹងចំកែវភ្នែកខ្ញុំ ទឹកភ្នែកថ្លាដូចគ្រាប់ពេជ្របានស្រក់ចុះលើថ្ពាល់៖
«តើលោកដឹងទេ... ខ្ញុំសុខចិត្តបាត់បង់អាយុវែងរាប់ពាន់ឆ្នាំ សុខចិត្តលះបង់ឋានសួគ៌គ្រីស្តាល់ដ៏ស្រស់បំព្រង គ្រាន់តែដើម្បីបានធ្លាក់ចុះមកក្បែរលោក... គ្រាន់តែដើម្បីបានស្គាល់ថាតើអារម្មណ៍នៃការដកដង្ហើម និងការឈឺចាប់ព្រោះតែស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ វាមានន័យយ៉ាងណា»។
បេះដូងរបស់ខ្ញុំលោតញាប់រហូតដល់ស្ទើរតែធ្លាយទ្រូង។
អស់មួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវបានគេចាត់ទុកជាកាកសំណល់ ជាមនុស្សពិការដែលរស់នៅក្នុងស្រមោល។ ខ្ញុំមិនដែលគិតថានឹងមាននរណាម្នាក់មើលឃើញតម្លៃរបស់ខ្ញុំឡើយ... រឹតតែមិនដែលស្រមៃថា ទេពធីតាមួយអង្គសុខចិត្តធ្លាក់ពីឋានសួគ៌ដើម្បីតែរូបខ្ញុំ។
ខ្ញុំលើកដៃដែលប្រឡាក់ដោយធូលីដី ចាប់កាន់បាតដៃទាំងពីររបស់នាង។
«នៅកន្លែងដែលគ្មានព្រះ...» ខ្ញុំខ្សឹប សម្លឹងមើលទៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាង «យើងមានតែគ្នាទៅវិញទៅមកប៉ុណ្ណោះ។ បើនាងត្រូវក្លាយជាមនុស្ស... ខ្ញុំនឹងនៅក្បែរនាងរាល់វិនាទី។ បើនាងត្រូវចាស់ជរា... ខ្ញុំនឹងចាស់ជរាជាមួយនាង»។
សូដាច័ន្ទទន់ខ្លួនចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ខ្ញុំ។ នាងផ្អែកក្បាលលើទ្រូងខ្ញុំ យំខ្សឹកខ្សួលដោយក្តីរំភើបដែលនាងមិនធ្លាប់បានស្គាល់ក្នុងជីវិតអមតៈរាប់ពាន់ឆ្នាំ។
នៅក្នុងជម្រៅរូងភ្នំងងឹតស្លុបនោះ គ្មានទេវតា គ្មានច្បាប់ឋានសួគ៌ គ្មានការវិនិច្ឆ័យ។
មានតែដង្ហើមពីរបញ្ចូលគ្នា... កក់ក្តៅ និងពិតប្រាកដ។
ប៉ុន្តែ... សន្តិភាពនោះស្ថិតស្ថេរបានត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។
គគ្រឹក... គគ្រាំ...!
ជញ្ជាំងថ្មបាសាល់ជុំវិញពួកយើងស្រាប់តែញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំងក្លា!
ធូលីខ្សាច់ និងកម្ទេចថ្មធ្លាក់ចុះមកដូចភ្លៀង។ សីតុណ្ហភាពក្នុងរូងភ្នំដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រេប ស្រាប់តែកើនឡើងកម្តៅយ៉ាងលឿនដូចនៅក្នុងឡដុតដែក!
ខ្ញុំងើយក្បាលឡើងសម្លឹងមើលពិដានរូងភ្នំខាងលើ។
តាមរយៈស្នាមប្រេះតូចៗនៃពិដានថ្មក្រាស់រាប់សិបម៉ែត្រ... ពន្លឺពណ៌សចាំងចែងបានជ្រាបចូលមកដូចជាកាំរស្មីព្រះអាទិត្យរាប់ពាន់ដួងរួមបញ្ចូលគ្នា!
ថ្មកំបោរខាងលើកំពុងតែ រលាយ ក្លាយជាកម្អែរភ្លើងស្រក់ចុះមក!
ព្រះឥន្ទ្រ... ទ្រង់មិនចាំបាច់ចុះមកក្នុងរូងភ្នំឡើយ។
ទ្រង់កំពុងតែប្រើលំពែងវជ្រ និងភ្លើងទិព្វ ដុតរលាយភ្នំទាំងមូលពីខាងលើ ដើម្បីកប់ពួកយើងទាំងរស់!