ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 07
ភ្នែកទីបី និងការស្រក់ឈាម
The Seer's Awakening
«ព្រូស...! ឆ្វាច...!»
កម្អែថ្មរលាយពណ៌ទឹកក្រូចឆ្អៅបានស្រក់ចុះពីពិដានរូងភ្នំ ចំលើផ្ទាំងថ្មចម្ងាយត្រឹមតែពីរបីជំហានពីពួកយើង!
ផ្សែងស្ពាន់ធ័រ និងក្លិនឆ្អាលនៃសារធាតុរ៉ែឆេះ បានសាយភាយពេញរូងភ្នំ។ ខ្យល់ដកដង្ហើមក្លាយជាខ្យល់ក្តៅរោលរាលដូចផេះភ្លើង។ ជញ្ជាំងថ្មបាសាល់ដែលធ្លាប់តែត្រជាក់រឹងមាំ កំពុងតែប្រេះស្រួយរលំចុះមកជាផ្ទាំងៗម្តងមួយដុំៗ។
«វិជ្ជា! ភ្នំកំពុងតែរលាយហើយ!» សូដាច័ន្ទស្រែកឡើង នាងយកដៃបាំងក្បាលខ្ញុំ ខណៈកម្ទេចថ្មក្តៅៗធ្លាក់ចុះមក។
ខ្ញុំងើបឈរឡើងទាំងលំបាក។ ជើងស្តាំរបស់ខ្ញុំខ្វិន ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ក្នុងរាងកាយឥឡូវនេះ គ្មានន័យអ្វីទាល់តែសោះ បើប្រៀបធៀបនឹងការឈឺចាប់ដែលកំពុងរង់ចាំពួកយើង ប្រសិនបើត្រូវកប់ទាំងរស់ក្នុងរូងភ្នំនេះ។
ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់... ព្រះឥន្ទ្រមិនត្រូវការសាកសពរបស់ពួកយើងទេ។ ទ្រង់គ្រាន់តែត្រូវការបោសសម្អាត "ភាពកខ្វក់" ចេញពីពិភពលោកប៉ុណ្ណោះ។
«យើងត្រូវតែចេញទៅក្រៅ!» ខ្ញុំស្រែកប្រាប់នាង «មានផ្លូវរូងមួយទៀតដែលទម្លាយទៅកាន់កំពូលភ្នំថ្មខាងលិច... តាមខ្ញុំមក!»
ខ្ញុំទាញដៃសូដាច័ន្ទ រត់គេចតាមផ្លូវរូងតូចចង្អៀតដែលងើបឡើងលើ។ ជើងរបស់ខ្ញុំទាត់ប៉ះថ្មក្តៅៗ ស្បែកជើងរហែកធ្លាយ ឈាមប្រឡាក់ដានជើងរាល់ជំហាន។ សូដាច័ន្ទប្រឹងរត់តាមខ្ញុំ នាងក្អកចេញឈាមពណ៌ស្វាយម្តងហើយម្តងទៀត ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងនៅតែសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ខ្ញុំដោយក្តីទុកចិត្តយ៉ាងពេញទំហឹង។
បន្ទាប់ពីការតស៊ូឡើងអស់រយៈពេលកន្លះម៉ោង...
ពួកយើងបានទម្លុះចេញមកដល់មាត់ច្រកចេញមួយនៅលើជញ្ជាំងជ្រោះភ្នំខ្ពស់ត្រដែត!
ខ្យល់ត្រជាក់ខាងក្រៅបានបោកបក់ប៉ះរាងកាយពួកយើង ប៉ុន្តែទិដ្ឋភាពដែលនៅចំពោះមុខ... បានធ្វើឱ្យឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំកកភ្លាមៗ។
នៅលើមេឃ...
មិនមែនជាផ្ទៃមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់នៃពេលព្រឹកព្រលឹមឡើយ។
ផ្ទៃមេឃទាំងមូលបានប្រែជាពណ៌លង្ហិនឆេះ!
ទេវតាដែកថែបរាប់រយអង្គ កំពុងតែហោះហើរតម្រៀបជួរជាទម្រង់ធរណីមាត្រនៅលើអាកាស។ ពួកវាកាន់លំពែងវជ្រពណ៌ស ហើយលំពែងទាំងអស់នោះកំពុងតែបញ្ជូនកាំរស្មីពន្លឺរួមគ្នាតម្រង់ចុះមកលើកំពូលភ្នំដែលពួកយើងទើបតែរត់ចេញមក បណ្តាលឱ្យកំពូលភ្នំទាំងមូលរលាយក្លាយជាបឹងកម្អែរថ្ម!
ហើយនៅពេលដែលពួកយើងឈានជើងចេញមកលើលានថ្មជ្រោះ...
កែវភ្នែកគ្រីស្តាល់រាប់រយរបស់កងទ័ពទេវតាដែក... បានងាកមកសម្លឹងចំពួកយើងក្នុងពេលតែមួយ!
«ហ្វូង...!»
សំឡេងរលកសូរស័ព្ទបានបន្លឺឡើងកក្រើកមេឃ។
ទេវតាដែកថែបប្រាំអង្គនៅជួរមុខ បានបំបែកចេញពីកងទ័ព ហោះសំដៅចុះមកលើលានថ្មរបស់ពួកយើងក្នុងល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ!
«វិជ្ជា!» សូដាច័ន្ទរត់មករារាំងពីមុខខ្ញុំ នាងលើកដៃទាំងពីរឡើង បញ្ចេញរនាំងពន្លឺពណ៌មាសស្តើងមួយការពារ។ ប៉ុន្តែដោយសារជំងឺច្រែះទេព រនាំងពន្លឺនោះញ័រទទ្រើក និងស្តើងដូចស្លាបកណ្តូប មិនអាចទប់ទល់នឹងលំពែងវជ្រសូម្បីតែមួយវិនាទី!
«សូដាច័ន្ទ... ថយក្រោយ!»
ខ្ញុំទាញនាងមកក្រោយខ្នងខ្ញុំ។
ខ្ញុំដឹង... នេះគឺជាទីបញ្ចប់នៃមនុស្សលោកធម្មតាម្នាក់។ កាំបិតស្នៀតរបស់ខ្ញុំគ្មានន័យទេនៅចំពោះមុខកងទ័ពអាទិទេព។ កម្លាំងកាយរបស់ខ្ញុំមិនអាចរត់គេចបានទៀតឡើយ។
ប៉ុន្តែ... ខ្ញុំនៅមានរឿងមួយទៀត។
អាថ៌កំបាំងដែលខ្ញុំបានលាក់ទុកអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ... អាថ៌កំបាំងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវខ្វាក់ភ្នែកស្តាំ និងត្រូវមនុស្សលោកបណ្តេញចេញដូចសត្វធាតុ!
ខ្ញុំលើកដៃស្តាំឡើង ហែកក្រណាត់ខ្មៅដែលចងបិទថ្ងាស និងភ្នែកស្តាំរបស់ខ្ញុំចោល!
«ខ្វាក!»
ក្រណាត់ខ្មៅបានហោះរសាត់តាមខ្យល់។
នៅកណ្តាលថ្ងាសរបស់ខ្ញុំ... ស្បែកបានប្រេះញែកចេញជាពីរបន្តិចម្តងៗ។
ភ្នែកទីបី (Trikala Cakkhu)!
កែវភ្នែកអាថ៌កំបាំងដែលបង្កប់ដោយអំណាចនៃភពផ្កាយ និងចក្រវាលខ្មៅ បានបើកឡើងយ៉ាងពេញទំហឹង!
«អ្អាស...!»
ការឈឺចាប់ដ៏មហិមាបានផ្ទុះឡើងក្នុងលលាដ៍ក្បាលរបស់ខ្ញុំ ដូចជាមានគេយកដែកគោលដុតក្រហមមកដំកាត់ខួរក្បាល!
ភ្នែកស្តាំដែលខ្វាក់របស់ខ្ញុំ... ឈាមក្រហមស្រស់បានហូរច្រាលចេញមកដូចទឹកជ្រោះ ស្រក់ជោកថ្ពាល់ និងកអាវរបស់ខ្ញុំ។ សរសៃឈាមនៅសៀតផ្កា និងកញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំប៉ោងឡើងដូចមែកឈើ។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពនៃភ្នែកទីបី... អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានប្រែប្រួលទាំងស្រុង!
ពេលវេលាបានដើរយឺតចុះ។
ខ្ញុំលែងមើលឃើញទេវតាដែកជាទេពអរូបីទៀតហើយ។ ខ្ញុំមើលឃើញ ខ្សែស្រឡាយថាមពល (Vajra Ley-lines) ពណ៌សដែលភ្ជាប់ពួកវាទៅនឹងឋានសួគ៌។ ខ្ញុំមើលឃើញចំណុចខ្សោយធរណីមាត្រនៃរនាំងពន្លឺរបស់ពួកវា—ជាចំណុចប្រសព្វនៃប្រេកង់រលកដែលផុយស្រួយបំផុត!
«វិជ្ជា! ឈប់ទៅ! ភ្នែករបស់លោកនឹងផ្ទុះបែកហើយ!» សូដាច័ន្ទយំស្រែក នាងព្យាយាមលាតដៃមកទាញខ្ញុំ ប៉ុន្តែរលកខ្យល់ដែលបក់ចេញពីរាងកាយខ្ញុំបានរុញច្រាននាងឱ្យថយក្រោយ។
«បើខ្ញុំត្រូវខ្វាក់ភ្នែកទាំងពីរ...» ខ្ញុំស្រែកឡើងទាំងក្អកឈាម កែវភ្នែកទីបីនៅថ្ងាសបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសក្រហមឆ្អៅ «ឱ្យតែភ្នែកខ្ញុំអាចមើលឃើញនាងមានសុវត្ថិភាព... នោះខ្ញុំអស់ចិត្តហើយ!»
«ហ្វូង... ឆ្វាច...!»
ទេវតាដែកទាំងប្រាំបានទម្លាក់លំពែងវជ្រចុះមកក្នុងពេលតែមួយ កាំរស្មីបំផ្លាញពណ៌សប្រាំខ្សែបានបាញ់ស្របគ្នាសំដៅមកក្បាលរបស់ពួកយើង!
ខ្ញុំលើកដៃទាំងពីរឡើង ចង្អុលចំកណ្តាលកាំរស្មីទាំងនោះ!
ខ្ញុំមិនបានគេចទេ។ ខ្ញុំបានប្រើភ្នែកទីបី ចាប់យកប្រេកង់នៃកាំរស្មីវជ្រ រួចបង្វិលគន្លងធរណីមាត្រនៃពន្លឺនោះត្រឡប់ក្រោយវិញ!
«ប្រាវ... ផូង...!»
កាំរស្មីវជ្រទាំងប្រាំខ្សែបានបុកទង្គិចនឹងរលកភ្នែកទីបី រួច ផ្លាតត្រឡប់ទៅលើវិញ ដូចជាកញ្ចក់ឆ្លុះបំផ្លាញ!
កាំរស្មីដែលផ្លាតត្រឡប់ទៅវិញ បានចាក់ទម្លុះចំដើមទ្រូងនៃទេវតាដែកទាំងប្រាំអង្គនោះយ៉ាងពេញទំហឹង!
«គ្រាំង... គ្រាំង... គ្រាំង...!»
ការផ្ទុះជាបន្តបន្ទាប់បានកើតឡើងនៅលើអាកាស! រាងកាយដែកថែបរបស់ទេវតាទាំងប្រាំបានផ្ទុះបែកជាកម្ទេចកម្ទីដែករលាយ ធ្លាក់ចុះមកក្នុងជ្រោះដូចជាផ្កាយធ្លាក់!
ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានត្រឡប់មកវិញមួយរំពេច។
ខ្ញុំដួលលុតជង្គង់ចុះលើថ្ម ដៃទប់ដីមិនឱ្យដួលផ្កាប់មុខ។ ឈាមស្រក់ពីភ្នែកស្តាំ និងភ្នែកទីបីចុះមកលើដីថ្មដូចភ្លៀង។ ភ្នែកឆ្វេងរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រវាំង មើលឃើញអ្វីៗទាំងអស់ជារូបភាពព្រាលៗ។
«វិជ្ជា...» សូដាច័ន្ទស្ទុះមករកខ្ញុំ នាងឱបក្បាលខ្ញុំជាប់នឹងទ្រូងនាង យំរហូតដល់ខ្លួននាងញ័រទទ្រើក «ឈប់ទៅ... ឈប់ប្រើវាទៅ... ខ្ញុំសុំអង្វរ...»
ខ្ញុំញញឹមទាំងឈាមពេញមាត់ ខ្ញុំលើកដៃស្ទាបថ្ពាល់នាង៖
«យើង... នៅរស់ទេតើ...»
ប៉ុន្តែមុនពេលសូដាច័ន្ទអាចឆ្លើយតប...
ពន្លឺព្រះអាទិត្យទាំងអស់នៅលើមេឃ... ស្រាប់តែរលត់បាត់ភ្លាមៗ!
មិនមែនជាពពកបាំងទេ។
មិនមែនជាផ្សែងភ្លើងទេ។
ប៉ុន្តែព្រះច័ន្ទខ្មៅដ៏ធំមហិមា បានរំកិលខ្លួនមកបាំងចំកណ្តាលព្រះអាទិត្យទាំងស្រុង!
សូរ្យគ្រាស (Surya Grahana)!
ផ្ទៃមេឃទាំងមូលបានប្រែជាខ្មៅងងឹតដូចយប់អធ្រាត្រ បន្សល់ទុកតែរង្វង់ភ្លើងពណ៌សស្តើងមួយ (Corona) នៅលើលំហអាកាស។ សីតុណ្ហភាពបានធ្លាក់ចុះត្រជាក់ស្រេបភ្លាមៗដូចនៅក្នុងរដូវរងារទឹកកក។
ហើយនៅក្នុងរង្វង់សូរ្យគ្រាសខ្មៅនោះ...
កងទ័ពទេវតារាប់ពាន់អង្គ... បានចាប់ផ្តើមចុះមកដល់!