ទិព្វសូដាច័ន្ទ · Chapter 08
កងទ័ពទេវតាដែកថែប
The Host of Faceless Seraphs
ពិភពលោកទាំងមូលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពងងឹតសូន្យឈឹង។
នៅលើមេឃខ្មៅងងឹតដូចទឹកខ្មៅ... មានតែរង្វង់ភ្លើងពណ៌សស្តើងមួយប៉ុណ្ណោះដែលនៅសេសសល់ជុំវិញព្រះច័ន្ទខ្មៅ។ វាដូចជាកែវភ្នែកដ៏ធំសម្បើម និងត្រជាក់ស្រេបរបស់ចក្រវាល ដែលកំពុងសម្លឹងមើលចុះមកចំលើពួកយើងដោយគ្មានការអាណិតអាសូរ។
ខ្យល់ត្រជាក់បានបក់បោកកាត់កំពូលភ្នំថ្ម។ ស្មៅ និងស្លឹកឈើទាំងអស់បានកកស្រួយ។
«វិជ្ជា... វិជ្ជា!»
ខ្ញុំឱបក្រសោបរាងកាយរបស់វិជ្ជាជាប់នឹងទ្រូងខ្ញុំ។
រាងកាយរបស់គេត្រជាក់ដូចដុំទឹកកក។ ភ្នែកទីបីនៅថ្ងាសរបស់គេបានបិទវិញហើយ បន្សល់ទុកតែស្នាមប្រេះបង្ហូរឈាមក្រហមស្រស់ស្រក់មិនឈប់។ ភ្នែកស្តាំរបស់គេគ្មានចលនា ចំណែកភ្នែកឆ្វេងបិទជិត។ ដង្ហើមរបស់គេខ្សោយរហូតដល់ខ្ញុំស្ទើរតែមិនឮសូរសំឡេង... មានតែចង្វាក់បេះដូងខ្សោយៗប៉ុណ្ណោះដែលបញ្ជាក់ថាគេនៅមានជីវិត។
«កុំស្លាប់ណា... ខ្ញុំសុំអង្វរ... កុំស្លាប់ចោលខ្ញុំ...» ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រក់ចុះលើថ្ពាល់ដែលប្រឡាក់ដោយឈាមរបស់គេ។
តំណក់ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំដែលធ្លាប់តែជាគ្រាប់ពេជ្រភ្លឺផ្លេក កាលពីនៅឋានសួគ៌... ឥឡូវនេះវាគ្រាន់តែជាទឹកភ្នែកក្តៅឧណ្ហៗរបស់មនុស្សស្រីសាមញ្ញម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
«វ៉ូង... វ៉ូង... វ៉ូង...!»
សំឡេងរំញ័រធ្ងន់ៗបានបន្លឺឡើងពីលើអាកាស។
ខ្ញុំងើបមុខឡើង។
បេះដូងរបស់ខ្ញុំស្ទើរតែឈប់លោត។
ចេញពីរង្វង់សូរ្យគ្រាសពណ៌ស... កងទ័ពទេវតាដែកថែបរាប់ពាន់អង្គ បានចុះមកតម្រៀបជួរជាទម្រង់ធរណីមាត្រប្រាំបីជ្រុង!
ពួកវាគ្មានមុខ គ្មានភ្នែក គ្មានអារម្មណ៍។ គ្រឿងសឹកដែកពណ៌មាសរលោងគ្មានស្នាមតំណ បានចាំងឆ្លុះនឹងរង្វង់ភ្លើងសូរ្យគ្រាស។ ពួកវាកាន់លំពែងវជ្រពណ៌ប្រាក់វែងៗរាប់ពាន់ដើម តម្រង់ចុះមកក្រោមក្នុងទម្រង់ជាទ្រុងដែកដ៏ធំសម្បើម ដែលឡោមព័ទ្ធកំពូលភ្នំនេះទាំងស្រុង!
រាល់ជំហានដែលពួកវាហោះចុះមក... សម្ពាធខ្យល់ និងទំនាញផែនដីបានកើនឡើងទ្វេដង។
ថ្មភ្នំនៅជុំវិញពួកយើងបានប្រេះស្រួយរលំចុះទៅក្នុងជ្រោះ។
«ទិព្វសូដាច័ន្ទ...»
សំឡេងសូរស័ព្ទរាប់ពាន់សរសៃបានបន្លឺឡើងរួមគ្នាក្នុងខ្យល់។ មិនមែនជាសំឡេងមនុស្សនិយាយទេ ប៉ុន្តែជាសំឡេងបន្ទរនៃម៉ាស៊ីន និងកណ្តឹងគ្រីស្តាល់ឋានសួគ៌៖
«អ្នកបានបំពានច្បាប់មណ្ឌលកែវ។ អ្នកបានបំពុលភាពបរិសុទ្ធនៃឋានសួគ៌ដោយមនោសញ្ចេតនាកខ្វក់។ អ្នកបានលួចថាមពលអមតៈយកមកចែករំលែកជាមួយសត្វដង្កូវលើផែនដី»។
កងទ័ពទេវតាដែកជួរមុខរំកិលខ្លួនមួយជំហានចូលមកជិត។ ចម្ងាយរវាងពួកយើង និងចុងលំពែងវជ្រ នៅសល់ត្រឹមតែដប់ជំហានប៉ុណ្ណោះ។
«ចូរប្រគល់រាងកាយរបស់អ្នកមកវិញ។ ចូរកម្ទេចសត្វដង្កូវពិការនោះចោល។ ឋានសួគ៌នឹងលាងជម្រះការចងចាំរបស់អ្នក... ហើយអ្នកនឹងបានត្រឡប់ទៅជាទេវតាគ្មានកំហុសវិញ»។
ការល្បួង... ឬការគំរាមកំហែង?
ខ្ញុំសម្លឹងមើលវិជ្ជាដែលកំពុងដេកសន្លប់ក្នុងថ្លុកឈាមក្បែរជើងខ្ញុំ។
បុរសម្នាក់នេះ... ដែលគ្មានអំណាចទិព្វ គ្មានស្លាបហោះហើរ ជើងពិការម្ខាង... ប៉ុន្តែគេបានហ៊ានប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពទេវតាដើម្បីការពារខ្ញុំ។ គេបានសុខចិត្តឱ្យភ្នែកខ្លួនឯងផ្ទុះបែក ដើម្បីឱ្យខ្ញុំបានរស់នៅ។
បើខ្ញុំត្រឡប់ទៅឋានសួគ៌វិញ... ខ្ញុំនឹងរស់នៅជាអមតៈរាប់ពាន់ឆ្នាំ។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងជីវិតអមតៈនោះ... ខ្ញុំនឹងលែងចាំឈ្មោះ "វិជ្ជា" ទៀតហើយ។ ខ្ញុំនឹងលែងចាំរសជាតិនៃតែក្តៅ ខ្ញុំនឹងលែងចាំភាពកក់ក្តៅនៃភ្លើងចង្ក្រាន ខ្ញុំនឹងលែងដឹងថាតើទឹកភ្នែក និងក្តីស្រឡាញ់មានន័យយ៉ាងណា។
ខ្ញុំនឹងក្លាយជាគ្រីស្តាល់គ្មានវិញ្ញាណ... ដូចជាពួកវា!
«អត់ទេ...» ខ្ញុំខ្សឹប។
ខ្ញុំងើបឈរឡើង។
ជើងរបស់ខ្ញុំទន់ខ្សោយ ស្បែកខ្នងរបស់ខ្ញុំឈឺផ្សាដូចត្រូវភ្លើងដុត ឈាមពណ៌ស្វាយស្រក់ចេញពីចុងម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំចុះមកលើដីថ្ម។ ជំងឺច្រែះទេពបានស៊ីរូងដល់បេះដូងខ្ញុំហើយ... ប៉ុន្តែនៅក្នុងទ្រូងរបស់ខ្ញុំ ភ្លើងនៃក្តីស្រឡាញ់កំពុងតែឆេះសន្ធោសន្ធៅខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់!
ខ្ញុំលូកដៃចុះទៅលើដី រើសយកកាំបិតស្នៀតដែកចាស់របស់វិជ្ជាដែលប្រឡាក់ដោយឈាម និងធូលី។
ខ្ញុំក្តាប់ដងកាំបិតនោះយ៉ាងណែន។
ខ្ញុំឈរពាំងពីមុខរាងកាយរបស់វិជ្ជា លើកកាំបិតចង្អុលចំកណ្តាលកងទ័ពទេវតារាប់ពាន់អង្គ!
«ស្តាប់ឱ្យច្បាស់!» ខ្ញុំស្រែកឡើង សំឡេងរបស់ខ្ញុំបានបន្លឺឡើងកាត់ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃសូរ្យគ្រាស «ខ្ញុំមិនមែនជាទេវតារបស់ពួកឯងទៀតទេ! ខ្ញុំមិនត្រូវការឋានសួគ៌កញ្ចក់ដែលគ្មានបេះដូងនោះឡើយ!»
កងទ័ពទេវតាដែកលើកលំពែងវជ្រឡើងត្រៀមវាយប្រហារ។
ខ្ញុំមិនថយក្រោយសូម្បីតែមួយជំហាន។ កែវភ្នែករបស់ខ្ញុំបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ និងអង់អាចបំផុតក្នុងជីវិត៖
«ចូលមក! បើចង់បានខ្ញុំ... ត្រូវតែដើរកាត់សាកសពខ្ញុំសិន!»
«ក្រាំង...!»
លំពែងវជ្ររាប់ពាន់ដើមបានបញ្ចេញកាំរស្មីពន្លឺពណ៌សត្រៀមបាញ់ប្រហារ!
ប៉ុន្តែនៅវិនាទីនោះឯង...
លំហអាកាសនៅកណ្តាលរង្វង់សូរ្យគ្រាស... ស្រាប់តែប្រេះបែកជាបំណែកៗដូចកញ្ចក់ត្រូវញញួរដំ!
«ប្រាវ...!»
ពន្លឺពណ៌មាសដ៏ធំសម្បើម និងចាំងភ្នែកហួសពីការស្មាន បានផ្ទុះបែកចេញពីស្នាមប្រេះនៃចក្រវាល!
កងទ័ពទេវតាដែករាប់ពាន់អង្គដែលធ្លាប់តែអង់អាច ស្រាប់តែបន្ទាបខ្លួនលុតជង្គង់ចុះលើអាកាសក្នុងពេលតែមួយ!
ពន្លឺនោះ... មិនមែនជាពន្លឺធម្មតាទេ។
វាជាពន្លឺនៃអង្គភាពកំពូល... ព្រះចៅនៃឋានសួគ៌ទាំងសាមសិបបីជាន់។
ព្រះឥន្ទ្រ (Indra) បានយាងចុះមកដល់ដោយផ្ទាល់ហើយ!